kirpiler ve insanlar

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve EU2 tarafından 20 Nisan 2009 başlatılmıştır.

    20 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  1. EU2

    EU2 Guest

    İki kirpi varmış;
    Mevsimlerden kışmış
    Kirpiler üşümüş.
    Birbirlerine sokulmuşlar...
    Dikenleri batmış.
    Uzaklaşmışlar, üşümüşler;
    Yaklaşmışlar dikenleri batmış...
    Uzaklaşmışlar , üşümüşler
    Aradaki mesafeyi bir türlü bulamamışlar
    Ve...
    Donarak ölmüşler.
    .
    İlişkilerimizde o mesafeyi bulabilmek çok önemli; yoksa donup gitmek işten bile değil. Ya da dikenlerin acılarına katlanmak...
    Hangisi? Dikenlerin acılarına katlanarak uyuşmak mı; yoksa donarak ölmek mi? Dikenlerin acılarına katlanarak uyuşursak bu yaşadığımız çevreye ve içinde bulunduğumuz herşeye ilgisiz kalmamıza neden olmaz mı?
    Ya donarak ölmek..! Sevgisiz ve yalnız...
    Yetmek içinde, yetinmek içinde emek gerek oysa...özveri ve sevgi gerek.
    “Zaman ise yok edici bir melek...”
    Dışarda herkes tek başına yaşıyor kavgasını kirpilerle, bir uzak, bir yakın. Peki ya diyorum;ya hayat iyileştirmezse yaralarımızı? Ya daha çok kanarsak! Bize “dön” diyecek birileri olacak mı?
    Yoksa o dikenlerin acısıyla uyuşup kalıcakmıyız bir köşede...
    Bazı insanlar vardır; alınlarında görünmez bir yalnızlık damgasıyla doğarlar. Sevgi için çırpındıkça sevgisiz, insan için çırpındıkça, insansız kalırlar. Onlar ki...ne yapıp ettikleri bile kendilerini anlatmaya yetmez ve hep uzak hep küskün bırakılırlar...
    Çünkü onlar dikenler ne kadar acı verse de acıdan uyuşamayan ve devamlı sorgulayan irdeleyenlerdir, belki de bu yüzden hep yalnızlar...
    İçlerindeki itiş-kakışı öfkesizce, dilsel sapmalara bile başvurmadan mütevekkil bir şekilde yaparlar.
    İşte onlar severken bile karşılık beklemeyenlerdir. Sevdikleri insanın yaklaşmasına izin verdiği kadarı ile yaklaşan, boğmadan sevenlerdir. İşte bu yüzden onlar hep yalnızdır ama asla donarak ölmezler.
    Onlar ne varılamayacak kadar uzaktadır,
    ne de dikenlerin batacağı kadar yakın...
     
  2. 20 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  3. canayakxixn

    canayakxixn Bir Nefes&Düş Gibi Pro Üye

    Katılım:
    7 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    4.945
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    ışte onlar severken bile karşılık beklemeyenlerdir. Sevdikleri insanın yaklaşmasına izin verdiği kadarı ile yaklaşan, boğmadan sevenlerdir. ışte bu yüzden onlar hep yalnızdır ama asla donarak ölmezler.
    Onlar ne varılamayacak kadar uzaktadır,
    ne de dikenlerin batacağı kadar yakın...


    Süper bir hikaye.Teşekkürler cnm.
     
  4. 21 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  5. irna

    irna Popüler Üye Üye

    Katılım:
    16 Haziran 2007
    Mesajlar:
    6.862
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    146
    daha önce okuduğumdada etkilenmiştim bu yazıdan
    ne iyi olur aradaki mesafeyi koruyabilsek,aşırısına kaçmadan acıtmadan incinmiyecek kadar davranabilsek.ama içindeki sevgiyi bazen yoğunluğunu yaşayarak,dozunu kaçırabiliyoruz .yada öfkemize esir düşüp acıtabiliyoruzda.dilerim kimse kimsenin canını ne acıtsın nede uzak düşsün.:1hug:
     
  6. 21 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  7. EU2

    EU2 Guest

    beğendiğinize sevindim kızlar... Bede bayağ bi etkilendim okuyunca
     
  8. 22 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  9. Bonus

    Bonus ¬Deniz gören evdeki teras ~~ Üye

    Katılım:
    11 Nisan 2007
    Mesajlar:
    10.844
    Beğenildi:
    43.730
    Ödül Puanları:
    463
    Bazı insanlar vardır; alınlarında görünmez bir yalnızlık damgasıyla doğarlar. Sevgi için çırpındıkça sevgisiz, insan için çırpındıkça, insansız kalırlar. Onlar ki...ne yapıp ettikleri bile kendilerini anlatmaya yetmez ve hep uzak hep küskün bırakılırlar... Çünkü onlar dikenler ne kadar acı verse de acıdan uyuşamayan ve devamlı sorgulayan irdeleyenlerdir, belki de bu yüzden hep yalnızlar...
    İçlerindeki itiş-kakışı öfkesizce, dilsel sapmalara bile başvurmadan mütevekkil bir şekilde yaparlar.
    İşte onlar severken bile karşılık beklemeyenlerdir. Sevdikleri insanın yaklaşmasına izin verdiği kadarı ile yaklaşan, boğmadan sevenlerdir. İşte bu yüzden onlar hep yalnızdır ama asla donarak ölmezler.

    Çok etkilendim emeğine sağlık belinay gerçekten çok güzel anlatılmış. Kendime dair bişeyler buldum..
     
  10. 22 Nisan 2009
    Konu Sahibi : EU2
  11. buzdevri

    buzdevri **** Üye

    Katılım:
    31 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    5.660
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    bu yazının özeti aslında SAYGI kelimesinde gizli bence.....dostluklarımızda, özel ilişkilerimizde,

    ailemizde samimi dediğimiz insanların ya sınırlarının çokk çokk içine giriyor, hal böyleyken yakınlıkla

    samimyetle mahremiyeti, özeli ,kişisel alanı karıştırıyoruz ve gereksiz kırılmalar, bunalmalar ya da

    sırtımızı dönüp uzaklaşmalarla son buluyor......ben çok severim ölçülü insanları, bir yardımı dokunsun

    diye elinden geleni yapar ama yardımıyla bunaltmaz kimseyi, yıpratmaz, hatırlatmaz..... biraz özletir,

    bıktırmaz kimseyi....her şeyi sormaz ama snlatılırsa can kulağıyla dinler, elinden bir şey gelirse yapar...

    nefes almana izin veriri yani...umarım hepimiz öyle dostlar ,eşler, kardeşler,anneler oluruz hayatta... çok

    güzel bir paylaşım olmuş Belinay sevgiler :))