Maganda kurşunu

Konusu 'Hayat Bilgisi' forumundadır ve realist tarafından 2 Ekim 2007 başlatılmıştır.

    2 Ekim 2007
    Konu Sahibi : realist
  1. realist

    realist Popüler Üye Üye

    Katılım:
    3 Aralık 2006
    Mesajlar:
    3.088
    Beğenildi:
    75
    Ödül Puanları:
    148


    Eğlence için insanların ölmesi ne garip, değil mi? Hava olsun diye, sıkılan bir kurşunla... O bir kurşun bir yuvayı yıkıyor, bir aileyi dağıtıyor. Bu kimsenin umurunda bile değil...

    İşte, böyle bir olay daha...

    Çocuk, burnunu cama yaslamış, düğünü seyrediyordu. Akşamdı. Annesi yanına gelip, içeri girmesini söyledi. İtiraz etmeyerek içeri girdi. Annesi, ocaktaki yemeği ağır ağır karıştırmaya devam etti. Çocuk, televizyon kumandasını eline alıp, kanallarda gezindi. Keyfine göre bir şey bulamayınca bıraktı.

    Mutfağa gidip, bir müddet annesini seyretti. Sonra annesine, (Babam ne zaman gelecek?) diye sordu. Annesi yemekten başını kaldırmayarak, (Bilmiyorum) dedi. Çocuk tekrar sordu. Annesi, elindeki tahta kaşığı bırakarak çocuğa döndü. Sinirli bir şekilde,

    (Bilmiyorum, git oyuncaklarınla oyna) diyerek mutfaktan kovdu.

    Çocuk annesini tavrına üzülmüştü. İçeriye gitti. O sırada silah sesleri duyuldu. Sesler, düğünden geliyordu.

    Kadın cama doğru baktı ve işine geri döndü. Tam o sırada bir şangırtı koptu. Kadın yere yıkılmıştı, çocuk ise, mutfaktan gelen sesi duyarak annesinin yanına koştu. Tekrar silah sesleri duyuldu. Çocuk dizlerini üzerine çöktü. Korkarak annesine yaklaştı. Başını kaldırıp, kucağına koydu. Annesinin başından kan akıyordu. Neler olduğunu anlamaya çalışıyordu. Başını annesinin göğsüne yasladı. Annesinin kalbi artık atmıyordu. Çocuk büyük bir umutla, (Anne, uyan!) dedi. Annesi kıpırdamıyordu bile. (Anne uyan, anne uyan!) diye tekrar bağırdı ama tık yoktu. Ocaktaki çorba da yanmaya başlamıştı. Çocuk güçlükle kalkıp, yemeğin altını kapattı. Annesine baktı, ocağa yaklaştığında hep kendisine kızardı. Şimdi umursamaz bir tavırla yerde yatıyordu. Tekrar annesinin yanına döndü. Ağlamaya başladı. Annesinin elleri buz gibiydi. Ne yapacağını bilmiyordu. İçindeki umutsuzluk ve hayal kırıklığı, daha da artmıştı.

    Dışarıdan sesler geliyordu. Acaba, aşağıya inip insanları çağırsa mıydı? Fakat yerinden doğrulamadı. Annesini burada bırakmak istemiyordu. Emekleyerek telefona ulaştı. Babasının telefon numarası neydi acaba? Telefon rehberini eline aldı. Annesi söylemişti, ilk sırada babası olması gerekiyordu. İlk sırada bir şeyler yazıyordu. Yanında da rakamlar vardı. Rakamların aynılarını bulup, tuşladı. Biraz bekledi, çalıyordu. Babası telefonu açtı. Bütün olanları bir çırpıda anlattı.

    Telefonu kapatarak annesinin yanına döndü. Tek çare, babasını beklemekti. O da öyle yaptı. Zaman hiç geçmiyor gibiydi. Annesi yavaş yavaş soğuyordu. Dudakları bembeyazdı. Saçlarını arasından akan kan, halıyı kırmızıya boyamıştı.

    Sonunda kapı çaldı. Çocuk birden irkildi. Annesine dönerek, (Sakın bir yere ayrılma anne. Kapıyı açıp, geleceğim) diyerek kapıya yöneldi. Babası, çocuğu kenara iterek mutfağa doğru hızlıca yürüdü. Hanımını kanlar içinde görünce, (Hayır! ) diye haykırdı. Yanına gidip, dizlerinin üzerine çöktü. Kadının başını kollarının arasına aldı, ağlamaya başladı. Çocuk, babasını ilk defa böyle görüyordu. Koşarak babasının boynuna atladı. (Baba, ben baktım. Annem şaka yapmıyor. Neden baba neden? ) Babasının hıçkırıkları, boğazında düğümlenmişti. Kadını yavaşça yere yatırdı ve oğluna sıkıca sarıldı. (O artık yok, oğlum. Artık bizimle olmayacak) dedi. Çocuk babasına sarılarak daha çok ağlamaya başladı.

    Çocuk büyümüş, artık 36 yaşındaydı. Annesinin mezarına her gittiğinde kulağını annesinin mezarına koyar, annesinin o zaman atmayan kalbi şimdi atardı.



    Hatice Aydemir, İstanbul.

     
  2. 2 Ekim 2007
    Konu Sahibi : realist
  3. Lereenim

    Lereenim Onur Üyesi Pro Üye

    Katılım:
    17 Ağustos 2006
    Mesajlar:
    4.226
    Beğenildi:
    170
    Ödül Puanları:
    353
    Eğlence için insanlar ölmesin artık yeter .Kimse ders almıyor ne yazıkki boşuna demiyorlar ateş düştüğü yeri yakar diye .Realistcim acı ama gerçek bir paylaşım sağol .
     
  4. 2 Ekim 2007
    Konu Sahibi : realist
  5. realist

    realist Popüler Üye Üye

    Katılım:
    3 Aralık 2006
    Mesajlar:
    3.088
    Beğenildi:
    75
    Ödül Puanları:
    148
    Teşekkürler duyarlılığın için Lereenim!..
     
  6. 2 Ekim 2007
    Konu Sahibi : realist
  7. EU2

    EU2 Guest

    Cok kötü bir sey ya giden bir can.
    Bir köy dügününe gitmisdik,eglencenin tam ortasinda silah cikarip SIKMAYA basladilar.Beraber gittigimiz arkadaslarla bir sinirlendik.Hemen orayi topluca terkettik.Sebebinide söyleyip gittik.Anlamiyorlarmi anlamakmi istemiyorlar acaba?
     
  8. 2 Ekim 2007
    Konu Sahibi : realist
  9. realist

    realist Popüler Üye Üye

    Katılım:
    3 Aralık 2006
    Mesajlar:
    3.088
    Beğenildi:
    75
    Ödül Puanları:
    148
    Ceyhanlım inan düğün denilince korkuyorum bir,bir de asker yolcu edilirken!...
     
  10. 20 Haziran 2008
    Konu Sahibi : realist
  11. dhilek

    dhilek shizen & senritsu Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    1.783
    Beğenildi:
    8
    Ödül Puanları:
    106
    bu akşam milli maç var. umarım galibiyet sevincini yaşarız adam gibi. sabah gazetede, geçen maçta maganda kurşunuyla hayatı kararan küçük bir kız çocuğuyla ilgili haberi okudum. tek suçu o anda balkonda olmak. bir an kendi kızımı düşündüm ve lanet ettim. olmaz olsun böyle bir sevinç... sevinmeyi bile bilmiyoruz daha...

    can dündar'ın geçenlerde çok güzel bir yazısını okudum. oradan alıntı yapmak istiyorum....


    .....Peki son zaferde, sıktığı sevinç kurşunlarıyla bir çocuğun ölümüne sebep olan "Fanatik" ne demişti:
    "Milli duygularım uyandı... Kendime hakim olamadım..."
    Böylece "Ölmeye... Ölmeye geldik..." sloganı hayata geçti. İnsanlar birbirine "Maçı aldık, aman pencereden çekil" demeye başladı. Futbolun fiestasına faşizm bulaştı ve fanatizm kanlı bayrağını dikti, ezikliğimizin ceza sahasına...
     
  12. 21 Haziran 2008
    Konu Sahibi : realist
  13. realist

    realist Popüler Üye Üye

    Katılım:
    3 Aralık 2006
    Mesajlar:
    3.088
    Beğenildi:
    75
    Ödül Puanları:
    148
    Peki, ya kızı hastanelik olan baba ne dedi?
    Birilerinin canı yanacaksa yenilmemize razıyım!.....
    Nitekim hiç fark etmedi,Yine silahlar konuştu.Çocuklar korku ile yataklarından sıçradılar.
    Lanet olsun bu şekilde şampiyonluk kutlayanlara!...
     
    Son düzenleme: 21 Haziran 2008
  14. 21 Haziran 2008
    Konu Sahibi : realist
  15. çokoprens

    çokoprens iki prens annesi Üye

    Katılım:
    24 Nisan 2007
    Mesajlar:
    2.776
    Beğenildi:
    7
    Ödül Puanları:
    106
    Eğer böyle acılar yaşanacak, canlar boş yere yokolup gidecekse, hiç galibiyet kazanmayalım
     
  16. 22 Haziran 2008
    Konu Sahibi : realist
  17. dhilek

    dhilek shizen & senritsu Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    1.783
    Beğenildi:
    8
    Ödül Puanları:
    106
    hiç bir sevinç yada galibiyet insan hayatından daha önemli değildir dendi tüm akşam kanallarda....
    gel gör ki sonuç yine aynı... bir sürü yaralı....

    inanmazsınız o gün haberi okuduktan sonra , galibiyet sonrası kızımı balkon yada cam yakonlarından uzak tuttum... ister istemez paranoyaklaşıyoruz...