METRODA Kİ KEMANCI (okuyun çok güzel)

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve misey tarafından 30 Aralık 2008 başlatılmıştır.

    30 Aralık 2008
    Konu Sahibi : misey
  1. misey

    misey Popüler Üye Üye

    Katılım:
    1 Aralık 2008
    Mesajlar:
    168
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    108
    Metrodaki kemancı...

    Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC''de bir metro istasyonunda,
    kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre içinde, çoğu işe
    yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider.

    Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta
    yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek
    zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.

    Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir
    kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba
    atarak, hızla geçer, gider.

    Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar
    ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten
    ifadelerle hızla yoluna devam eder.
    En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur.
    Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle
    kemancıya
    bakar. En sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar.
    Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden
    gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne,
    babaları
    tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

    Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir
    süre
    durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir.
    Kemancı çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise
    sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

    Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki
    3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını
    anlamaz. Oysa Joshua Bell''in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce
    Boston''da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı...

    Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell''in öylesine bir kılıkla metroda
    keman
    çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve
    öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır.
    Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği
    algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir
    ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi...

    Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız
    dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?
     
  2. 30 Aralık 2008
    Konu Sahibi : misey
  3. daylight

    daylight Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    6 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    2.435
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    işte canlarım konu şu : HER ZAMAN HER YERDE YE KÜRKÜM YE derdindeyız
     
  4. 30 Aralık 2008
    Konu Sahibi : misey
  5. prensesa

    prensesa eaeaea Üye

    Katılım:
    7 Nisan 2008
    Mesajlar:
    636
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    bir telaş hayat telesına kapımış gidiyoruz b,rçok güzelligi görmüyruz cok güzel bir yazı....
     
  6. 30 Aralık 2008
    Konu Sahibi : misey
  7. MyLO

    MyLO Hep Mokoko Hep Mokoko Üye

    Katılım:
    3 Ekim 2008
    Mesajlar:
    1.269
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    146
    Söylenmek isteneni çok güzel vurgulayan bir yazı bütünü olmuş paylaşımın için teşekkürler arkadaşım