Metrodaki kemancı...

Konusu 'Kişisel Gelişim' forumundadır ve pamuk_helva tarafından 19 Mart 2010 başlatılmıştır.

Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.
    19 Mart 2010
    Konu Sahibi : pamuk_helva
  1. pamuk_helva

    pamuk_helva AslaPesEtmeMücadeleUmutur... Pro Üye

    Katılım:
    14 Mart 2010
    Mesajlar:
    5.169
    Beğenildi:
    2.198
    Ödül Puanları:
    163
    Metrodaki kemancı...

    Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir metro istasyonunda,
    kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre içinde, çoğu işe
    yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider.

    Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı
    bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek
    zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder.

    Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir
    kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba
    atarak, hızla geçer, gider.

    Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar
    ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten
    ifadelerle hızla yoluna devam eder.

    En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin
    çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En
    sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan
    arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider.
    Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları
    tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

    Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre
    durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı
    çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik
    hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

    Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki
    3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını
    anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce
    Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı...

    Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman
    çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve
    öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır.
    Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği
    algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir
    ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi...

    Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni,
    dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız
    dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?
    Ahmet Turan Öner
     
  2. 19 Mart 2010
    Konu Sahibi : pamuk_helva
  3. magdelena

    magdelena Popüler Üye Üye

    Katılım:
    24 Nisan 2009
    Mesajlar:
    920
    Beğenildi:
    10
    Ödül Puanları:
    108
    güzelmş. teşekkürler. ömrümüz hep bi koşuşturmaca oluo zaten bn daha lisedeym ama nb bile sınavdan sınava koşuorm.zaten 3 günlük dünya 2.50si hep böyle şeylere gidio
     
  4. 19 Mart 2010
    Konu Sahibi : pamuk_helva
  5. sirm6n

    sirm6n Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Şubat 2010
    Mesajlar:
    86
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    paylaşımın için teşekkürler,hayatta kaçırdığımız veya önemsemediğimiz neler var değil mi?bazen çocuklarımıza da aynı şekilde davrandığımı düşündüm üzüldüm:çok üzgünüm: bu paylaşımdan ders almak lazım
     
  6. 23 Mart 2010
    Konu Sahibi : pamuk_helva
  7. yesilim

    yesilim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    25 Kasım 2006
    Mesajlar:
    9.033
    Beğenildi:
    11
    Ödül Puanları:
    148
Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.