Montaigne Denemeler

Konusu 'Kitap Tavsiyeleri' forumundadır ve BenPia tarafından 26 Temmuz 2009 başlatılmıştır.

    26 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : BenPia
  1. BenPia

    BenPia Queen Üye

    Katılım:
    8 Nisan 2008
    Mesajlar:
    4.898
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106
    DENEMELERİN KONUSU

    Başkaları insanoğlunu yetiştiredursun ben onu anlatıyorum ve
    kendimde, pek kötü yetişmiş bir örneğine gösteriyorum. Bu örneği
    yeniden biçim vermek elimde olsaydı onu elbet olduğundan çok başka
    türlü yapardım. Bir kez yapılmış artık. Şunu söyleyeyim ki, kendimi
    anlatırken söylediklerim değişik ve değişken olmakla beraber hiç
    gerçeğe aykırı değildir. Dünya durmayan bir salıncaktır: Orada her şey
    toprak, Kafkas'ın kayalıkları, Mısır'ın piramitleri, hem çevresiyle
    birlikte, hem de kendi kendine sallanır. Durmanın kendisi bile daha
    ağır bir sallantıdan başka bir şey değildir. Konumu (kendimi) hep aynı
    halde bulundurmak elimde değil. Doğal bir sarhoşlukla, salına serpile
    yürüyüp gidiyor. Onu belli bir noktada, canımın istediği bir andaki
    haliyle alıyorum. Duruşu değil, geçişi anlatıyorum: Fakat yaştan yaşa,
    yahut halkın dediği gibi «yedi yıldan yedi yıla» geçişi değil, günden
    güne, dakikadan dakikaya geçişi. Hikayemi saati saatine yazmam
    gerekiyor. Az sonra değişebilirim. Yalnız halim değil, amacım da
    değişebilir. Benim yaptığım, değişen ve birbirine benzemeyen olaylar,
    kararsız ve bazen çelişmeli düşünceleri yazıya dökmektir. Acaba
    benliğim mi değişiyor, yoksa aynı konulan ayrı koşullara ve ayrı
    bakımlara göre mi ele alıyorum? Her ne hal ise, kendi kendimden
    ayrıldığım oluyor. Fakat Demades'in dediği gibi, doğrudan hiç
    ayrılmıyorum. Ruhum bir yerde durabilseydi, kendimi denemekle
    kalmaz, bir karara varırdım: Ruhum sürekli bir arayış ve oluş içinde.
    Anlattığım hayat basit ve gösterişsiz; zararı yok. Bütün ahlak felsefesi
    sıradan ve kendi halinde bir hayata da girebilir, daha zengin, gösterişli
    bir hayata da: Her insanda, insanlığın bütün halleri vardır.
    (Kitap 3, bölüm 2)

    Olgun bir okuyucu çok kez başkasının yazdıklarında yazarın
    düşünmediği güzellikler bulur, okuduklarına daha zengin anlamlar ve
    renkler kazandırır. (Kitap 1, bölüm 26)

    Başkalarının bilgisiyle bilgin olabilsek bile, ancak kendi aklımızla
    akıllı olabiliriz. (Kitap 1, bölüm 24)



    yasamak icin okuycaz!
     
  2. 26 Temmuz 2009
    Konu Sahibi : BenPia
  3. BenPia

    BenPia Queen Üye

    Katılım:
    8 Nisan 2008
    Mesajlar:
    4.898
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106
    bir alinti.. okuyun lütfen

    DOGRULUK KAYGISI

    Düşünce çatışmaları beni ne kırar, ne yıldırır, sadece dürtükler, kafamı çalıştırır. Eleştirilmekten kaçarız: Oysa ki bunu kendiliğimizden istememiz, gelin, bizi eleştirin dememiz gerekir: Hele
    eleştirme bir ders gibi değil de bir karşılıklı konuşma gibi olursa.

    Biri çıkıp bizim düşüncemizin tersini söyledi mi, onun doğru söyleyip söylemediğine değil, doğru yanlış, kendi düşüncemizi savunmaya bakarız. Bizi düzeltmek isteyene kollarımızı açacak yerde, yumruklarımızı sıkıyoruz. Ama ben dostlarımın bana sert davranmasını istiyorum. Sen bir budalasın, saçmalıyorsun, desinler bana. Ben, dostlar arasında açık, yiğitçe konuşulmasını isterim; dostların düşünceleri neyse sözleri de o olmalı.



    Kulaklarımızı öyle sert öyle kaba birer kulak yapmalıyız ki, salon konuşmalarının yumuşak seslerini duymaz olsunlar.

    Ben, biraraya gelen insanların, sertçe, erkekçe konuşmalarını isterim. Dostlar arasındaki bağlar sert, yırtıcı olmalı: Nasıl ki aşk da ısırmalar, kanatmalar ister! Dostluk kavgacı olmadı mı, sağlam ve
    cömert de değildir. Nazlı, yapmacık bir hava, birini kırma korkusu dostluğa rahat nefes aldırmaz:

    Neque enim disputari sine reprehensione potest. (Cicero)

    Çatışmadan tartışılamaz.

    Bana çatıldığı zaman öfkem değil dikkatim uyanır: Bana çatandan bir şeyler öğrenmeye can atarım. Doğruyu bulmak her iki tarafın kaygısı olmalı. İnsan öfkelendi mi düşünemez olur aklından önce sinirleri işler. Tartışmalarda bahis tutuşmak hiç de faydasız değildir. Doğrudan ayrıldık mı, elle tutulur bir şeyler kaybetmeliyiz. Yıl sonunda uşağım demeli ki bana: Bilgisizlik ve inatçılık yüzünden bu yıl bin lira kaybettiniz. Doğruyu hangi elde görsem sevinçle karşılar; uzaktan kokusunu alır almaz silahlarımı atar, teslim olurum. Fazla yukardan ve insafsız olmadıkça yazılarıma çatılmasını hoş görmüş,
    çoğu kez karşımdakini kırmamak için yazdıklarıma istenen biçimi verdiğim olmuştur.

    Zararıma da olsa eleştirmeciye uysal davranmalıyım ki beni her zaman serbetçe uyarsın, kendimi düzeltmeme yardım etsin. Doğrusu çağdaşlarımı böyle bir işten yana çekmek kolay değil. Düzeltilmek
    herkesin ağrına gittiği için kimse kimseyi düzeltmeyi göze alamıyor. Düşüncesini saklayarak konuşuyor çokları.
    (Kitap 2, bölüm 8)
     
  4. 15 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : BenPia
  5. BenPia

    BenPia Queen Üye

    Katılım:
    8 Nisan 2008
    Mesajlar:
    4.898
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106
    Doğanın gerçekten bir yasası varsa, daha doğrusu hayvanlarla bizim her yerde ve her zaman ortak bir içgüdümüz olabilirse (ki tartışma konusudur) ben kendi hesabıma diyebilirim ki, her canlının kendini koruma ve zararlardan kaçma çabasından sonra dölleyenin dölüne beslediği sevgi bu alanda ikinci yeri tutar.


    Ve doğa, kurduğu makinenin yedek parçalarını çoğaltıp sürdürmeye, hep daha ilerisini sağlamaya bakıp bizden öyle istediği için, sevginin geriye doğru, çocuklardan babalara karşı pek o kadar büyük olmamasına şaşmalı.

    Buna Aristoteles'in düşüncesini de eklersek, birisine iyilik eden onu, onun kendisini seveceğinden daha çok sever; borçlunun borçlu olduğu kimseyi daha az sevmesi gibi. Her işçi de işini daha çok sever. Kaldı ki biz var olmaya düşkünüz, var olmaksa devinmek, iş görmektir. Onun için herkes işinde var oluyor gibidir.





    İyilik eden güzel, dürüst bir iş görür; iyilik edilense bir yarar görmüş olur sadece. Ama yararlılık doğruluktan daha az sevgi değer bir şeydir. Doğruluk temelli, süreklidir; insanın ondan göreceği karşılık değişmez.

    Yararlılık yiter, elden kaçar kolayca; anımsaması da ne uzun sürer, ne de hoş gelir insana. En zora yapılan şeyi en çok severiz. Vermekse almaktan daha zordur.

    (Kitap 2, bölüm 8)
    alintidir