Ne olur akıl verin, yardım edin...

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve yorgun33 tarafından 21 Mayıs 2010 başlatılmıştır.

    21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  1. yorgun33

    yorgun33 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    Selam hanımlar... Sizlerle bir derdimi paylaşmak istiyorum.Gerçi bir mi birden çok mu bende bilemiyorum...

    Öncelikle siteye uzun zamandan beri üyeyim fakat başka bir nickle. Bu derdimi yeni bir nickle yazmak istedim,beni anlayışla karşılayacağınızı umuyorum. Malum yaşanılanlar kolay şeyler değil.

    Çevremde kimseye anlatamadığım için siz değerli arkadaşlarımdan akıl almak istedim... Olayların neresinden başlayayım bilemiyorum....

    7-8 yaşlarındaydım babamın annemi aldattığını öğrendiğimizde... O zamanlar bu kadar koymamıstı tabi... O kadınınla karşılaşmalar,konuşmalar, babamın annemi dövmesi falan...
    Küçük yaşta ben ne bilebilirdim ki bu kadar ağır yaralar açacağını bende.
    O zamanlar babam beni öteki kadınla bile tanıştırmıştı,benim yanımda bile gayet rahattılar. Ve olayların devamı malumunuz... Annem bunu kaldıramadı tabi,kendini savunmaya geçti. O savundukça babamdan dayak yedi boşanma davası açmasına bile izin verilmedi düşünün artık...
    Bu olaylar böyle sürüp gitti... Fazla paranın insanı kudurttuğunu bir kez daha anlamıştım. Babam şirketini kapattı iflas etti bu olaylar yüzünden annem yine de güç bela ayakta durmaya çalışıyordu. Gel zaman git zaman ben 16 yaşıma geldim. Çok iyi bir liseye başladım... Etrafımda olanları görmezden gelemk istiyordum ama bir yandanda olanlar içimi parçalıyordu. Ailemizin dağılmasına dayanamaıyordum... Derken bir gün annemin telefon konusmasına tanık oldum. Bir erkekle konusuyordu,evet. İyice sokuldum kapıya,dikkatle dinledim... Dinledikçe birkez daha yıkılmanın ne demek olduğunu anladım.
    Annemde babamı aldatıyordu,hemde arkadaşımın babasıyla... Bu olayda böyle sürüp gitti. Hiç sesimi çıkarmadım ama tavır aldım. Ben tavır aldıkça asi, dik başlı oldum onların gözünde. Dayak yedim,evden kovuldum en önemlisi yüreğimi parçaladılar.
    O kadar ağırdı ki bu aldatmalar... Annemde babamda birbirini aldatıyorlardı. Madem böylee yapıyorsunuz ne diye bosanmazsınız değil mi? Artık iyice aklımı yitirmek üzreydim.Kimseye güvenim kalmamıstı,kendimi iyice bozmustum.
    Alkol,sigara gibi ne kadar kötü alışkanlıklar varsa başlamıstım,bulamadığım sevgiyi dışarıda aramaya başlamıştım...
    Bazı şeyleri çok küçük yaşımda yaşadım. Cahilliğim ailemin bu tutumları benide bozmuştu. Küçücük aklımda boyumdan büyük işlere kalkışmıştım...
    Gel zaman git zaman 21 yaşıma geldim.
    Bir adamla tanıştım,benden yaşça biraz büyüktü...
    Öncelerde ona sığınmak,kendimi korumak istemiştim.
    O çok muhterem! ailemin karşı çıkmasına rağmen bırakmadım onu,git gide alıştım sevdim aşık oldum...
    Ondanda o kadar emindim ki... Herşeyini bana adamış, benim mutlu olmam için kendini oarçalayan bir adam vardı karşımda... Hiç olmadığım kadar mutluydum,huzurluydum. Allah bunca sıkıntının karşısında beni ödüllendirmişti resmen...Hata mı yaptım doğru mu yaptım bilmiyorum ama ailemle oturdugum evi terk ettim erkek arkadaşımın yanına taşındım
    ailemle tanıştırmıştım, onu o kadar çok sevdiler ki kendi oğulları gibi...
    Bende onun ailesiyle tanışmıştım,şeker gibi içi dışı bir insanlar. Kendimi biraz daha iyi hissetmemi sağladılar. Herşey çok güzel gidiyordu.
    Babam bana birşey olmasın diye,yaşadıklarımı da bildiğinden birşey diyemedi evi terk etmeme.. Öncelerde çok zorlandım,herkes üstüme geldi... Uykusuz geceler,sabahtan akşama kadar bitmek bilmeyen ağlama krizlerim. Hata yapıyordum biliyorum ama yaşadıklarımın psikolojisini atamıyordum üstümden. Daha sonra nişanlanmaya karar verdik ailelerin kararıyla... Nişanlandıkta,herşey o kadar güzeldi ki... Hayatım artık yoluna giriyordu... Benden mutlusu yoktu,ailemle de aram düzelmişti biraz olsun.
    Şaşırıyordum hayatın bu kadar güzel gitmesine derken nişanlımla aramızda kavgalarımız başladı. Öncelerde ufak tartışmalar yerini büyük ve şiddetli kavgalara bıraktı. Ortada belirli bir neden yoktu. Benim bozulan psikolojim nişanlımında psikolojisini bozmuştu resmen. Kavalar büyüdükçe büyüdü. Dayak yedim,morartana kanatana kadar... Canım o kadar yanıyordu ki o vurdukça ben ölmek istiyordum resmen. Bu muydu sevdiğim güvendiğim adam? Hani sen beni hep koruyup kollayacaktın. Bana dokunmaya bile kıyamayan adam şimdi ne haldeydi? Artık dayanamıyorum. Kavgaların şiddeti biraz olsun azaldı ama yine her gün her gün tartısıyoruz kavga ediyoruz. Ben bıktım artık yaşamaktan yoruldum! Annemden,babamdan ayrı çektim şimdide nişanlımdan ayrı ayrı dertler çekiyorum.
    Ne yapayım nereye gideyim hiçbir fikrim yok.
    Aileme o kadar kızgınım ve kırgınım ki onlar yüzünden bu haldeyim. Gidecek bir yerim yok çok çaresiz kaldım... Herkesten nefret ediyorum, bir insanın değeri bu kadar basit mi? Bir insanın hayatı bu kadar önemsiz mi?
    Siz söyleyin Allah aşkına ne yapayım ne edeyim... Aslında o kadar çok şey varki anlatılacak,ben snirimden üzüntümden yazamıyorum bile. Hayatım hep dayakla,aldatmalarla,kavgayla geçiyor...Hiç olmazsa siz beni anlayın,bana akıl verin lütfen...
     
  2. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  3. yorgun33

    yorgun33 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    Ablalarım,kardeşlerim ne olur bir akıl verin bana artık üzülmek hata yapmak istemiyorum...
     
  4. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  5. noashe

    noashe Aktif Üye Üye

    Katılım:
    29 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    63
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    kendi ailende yaşadığın sıkıntılardan kurtulmak için bu yolu seçtin,senin yerinde olsam bende kaçış için yapardım bunu,çıkmaza düşeceğimi bile bile üstüne giderdim belkide,ama hatalı olan sen değilsin canım üzülme,hayat çok acımasız,okulun bittimi,bir işe sahipmisin bilmiyorum,eğer işin yoksa,ilk yapacağın bu olsun,adım adım geliştir kendini,istemediğin insanları hayatında tutmak zorunda da değilsin,kendien bakacak durumda ol yeter....
     
  6. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  7. yorgun33

    yorgun33 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    Cevabınız için çok teşekkür ederim. Elimde bir işim yok, inanın bir işim olsaydı bir dakika durmazdım bu insanların yanında... O kadar çaresiz kaldım ki...
     
  8. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  9. Dilal2a

    Dilal2a Psikolojik Danışman Pro Üye

    Katılım:
    16 Mart 2010
    Mesajlar:
    884
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    Valla çok zor bir durum ailen ayrı nişanlın ayrı... bence artık kendi hayatını kendin idame ettirmelisin.. nişanlın olan kişi şu an böyleyse evlenince kim bilir ne olur.. zor bir durum kabul ediyorum ayrılmak ama öncelikle bir iş bularak başlayabilirsin gerekirse şehrini değiştir.. yeni bir sayfa aç kendine sen sağlam durdukça karşındakinin seni üzmesine izin vermezsin.. bence şu an için en mantıklı olan yol bu..
     
  10. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  11. antika

    antika ilk meleğim benim. Üye

    Katılım:
    3 Eylül 2008
    Mesajlar:
    644
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    108
    Hayatım hep dayakla,aldatmalarla,kavgayla geçiyor...Hiç olmazsa siz beni anlayın,bana akıl verin lütfen...
    bu cümlelerin beni bitirdi,canım.bir çocuk anne babanın koruması altında olmayınca böyle oluyor.anne baba kendi hayatım deyince maalesef karşıya böyle sorunlar çıkıyor.şu anda sana hiçbir şey diyemiyorum iyi ya da kötü çok üzüldüm.allah yardımcın olsun.
     
  12. 21 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  13. piTis

    piTis Emeğe Saygı + Rep ;))) Üye

    Katılım:
    31 Mart 2010
    Mesajlar:
    830
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    86
    Sevdiğin adam seni nişanlılık dönemlerinizde dövebiliyorsa evlenince daha beter yapar. Önce işe onu hayatından çıkararak başlamalısın, sonra kendine bir iş bul eminim yapabileceğin bir iş bulursun. Maddi olarak kendine güvendiğin zaman da ailenin yanından ayrılırsın. Sonrasında seni gerçekten mutlu edebilecek birisi çıkacaktır eminim karşına. Daha yaşın çok genç, senin değerini bilmeyen insanlarla çürütme en güzel yıllarını... Biliyorum bunların hepsini yapmak çok kolay olmayacaktır ama yavaş yavaş biryerden başlamalısın yoksa daha da kötüye gidebilir herşey. Umarım sen de hakettiğin mutluluğa kavuşursun canım...
     
  14. 22 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  15. yorgun33

    yorgun33 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    İnanın benim içim o kadar yanıyor ki... Allah a isyan etmiyorum ama neden böyle devam ediyor hayat neden hep aynı sorunlar aynı dertler... Yüzüm gülüyor belki ama içim....... Psikolojimde iyice bozuldu,kendimi tanıyamaz hale geldim. Etrafımda ne bir arkadaşım var ne de ailemden birileri... Sözde yanımdalar ama geçmişin yaralarını hiçbiri saramıyor...

    Şimdi akılları başlarına yeni yeni geliyor ama iş işten çoktan geçti. Ben neler yaşadım neler gördüm. Belkide tüm yaşamımı etkileyecek şeyler yaşadım. Keşke yazdıklarım kadar basit olsaydı yaşananlar,o kadar doluyum ki o kadar kırgınım ki hayata....
     
  16. 22 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  17. yorgun33

    yorgun33 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2010
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    31
    En çokta içimi o yakıyor... Psikolojim bozuldu haliyle hareketlerimi de kontrol altına alamıyorum hal böyle olucada ortaya tamiri mümkün olmayan hatalar çıkıyor. HAKARETLER,DAYAK..... evlilikten,ondan o kadar uzaklaştım ki.... İlk zamanlardaki ışığı göremiyorum gözlerinde.
    Canım yanıyor canımmmm.....

    İyi dilekleriniz ve benim derdime ortak olduğunuz için hepinize teşekkür ederim.
    Şu aralar akıl almaya,fikirlere o kadar çok ihtiyacım var ki...
     
  18. 22 Mayıs 2010
    Konu Sahibi : yorgun33
  19. Sensible

    Sensible Popüler Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2008
    Mesajlar:
    3.835
    Beğenildi:
    97
    Ödül Puanları:
    108
    Tatlim bu kadar sey yasamana ragmen hala ayakta kalabilmen müthis basari. Gercekten güclü bir kizmissin.
    Yasadigin hic birseyde senin bir hatan, bir sucun yok.
    Dogru düzgün bir aile ortami görmemissin, ve dogal olarak korunmaya ihtiyacin oldugu icinde senden yasca büyük birini secmissin.
    Benim sana tavsiyem, herkesi ve herseyi unut, kendi hayatina bak. Maddi durumun nasil bilmiyorum ama bir psikologla görüsmeni tavsiye ederim. Anneyi babayi nisanliyi gec, senin herseyden fazla buna ihtiyacin var.
    Bir erkegin bir kadina dayak atmasi kadar aciz birsey olamaz, üstelik nisanliyken yapmis bunlari. Sana yasi geregi bir olgun gibi davranmasi gerekirdi. Iyi düsün canim.