Neden ekingenim

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve hlal tarafından 11 Aralık 2009 başlatılmıştır.

    11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  1. hlal

    hlal Aktif Üye Üye

    Katılım:
    11 Aralık 2009
    Mesajlar:
    2
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    arkadaşlar ben çok çekingenim
    ve bu halimden nefret ediyorum
    bu halimden kurtulmak istedim ama olmadı ortaokul ve lise yıllarımda hep yalnızdım bu yüzden rahat hareket eden arkadaşlarıma bakıp imrenirdim neden ben böyle değilim farklıyım diye . yaşamaktan nefret ederdim intihar etmeyi bile düşündüm herkes senden uzak yalnızsınız hep neden derdim ama neden en çok hayal ettiğim arkadaşlar arasında rahat konuşup şakalar yapmak herkesin ilgi odağı olmakama benim için çok zordu.kalabalığa girince suskun oturup kalmak yada konuşunca kızarmak kekelemek ne kadar kötü.okulun bahçesinde bazen bi kenara çekilip ağlardımneden kimse beni sevmiyor neden derdim işte böyle arkadaşlar bunları yazmamın sebebide yalnızlığımı sizlerle paylaşmak bu halimin çözümü varmı bilmiyorum
     
  2. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  3. kusko

    kusko öylesine işte... Üye

    Katılım:
    11 Eylül 2009
    Mesajlar:
    2.681
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    148
    canım seni anlıyorum.Bu senin yapınla ilgili bir durum.Bende çok çekingendim.Yıllarla aştım bunu.Ama çok yıprandım bu arada tabi.Gerek işyerinde gerekse eşimin ailesi tarafında.Ama senin bu kadar yıllar bekleme gerek yok bence.Bunun adı sosyal fobi.Bir psikiyatra git.Antidepresan kullanarak bunu aşabilirsin.ılaçtan korkma.Ben çok faydasını gördüm,.Ginede sen bilirsin tabi ama ilaç kullanmak böyle sıkıntılı olmaktan daha iyidir bence.Kendine özgüveninin arttığını görücüksin zaman içinde.Sağlıcakla kal canım.opuyorumnanaktan
     
  4. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  5. fffffx

    fffffx Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Ekim 2007
    Mesajlar:
    69
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    bende de var bu durum,hiçbir zaman bir ortama girdigim zaman cok rahat davranamadım,kendime güvenen bir tip olamadım hiç,benim yapımla mı alakalı yoksa cevre etkisiyle mi ilgili bir durum onu da cozemedim,kendime güvenmemem için aslında gorunurde bir nedenim de yok,güzel bir kızım,insanlar taraffından sevilirim,iyi bir bölümde okuyorum,insanların varlıgıyla kendilerine olan guvenlerinin arttıgı bırcok seye sahibim,ama yine de cok girişken her ortamda kendini rahatca ifade edebilen birisi olamadım,neden boyleyim ben...bazı ınsanları goruyorum bir ortamda bir konu hakkında hiçbirsey bilmeseler de bildikleri kadarıyla yarım yamalak dusuncelerini ifade ediolar,bense en iyi bildigim seylerde bile dusuncelerimi bir ortamda paylasırken kasılıyorum,geriliyorum,nedennn
     
  6. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  7. shekerkizcandy

    shekerkizcandy Mutlu♥♥ Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2009
    Mesajlar:
    5.622
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    146
    Canımm bak bunu yazabilmek bile aslında o çekingenliği üzerinden atabileciğin gücün var olduğuna işaret eder.Geç aynanın karşısına yüzleş kendinle.Elim ayağım sağlam çok şükür sağlığımda yerinde o zman neden diğer insanlar gibi olmayayaım neden çekineyim ki de.Onlar çekinmiyor ben neden çekineyim de.Tarzın varsa değişikliğe git,yoks bir tarz yarat.Etrafta dikkat çekmeye çalış.Yeni yeni arkadaşlar edin mesela.Onlarla vakit geçir.Biz KK olarak bu pazar buluşuyoruz.Gelin arkadaş olalım.vereliniortak
     
  8. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  9. collercix

    collercix Aktif Üye Üye

    Katılım:
    22 Ekim 2009
    Mesajlar:
    39
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    yerimsenibenarkadaşlar öncelikle merabalar.bende kendimi az çok sizin gibi hissediyorum ama asla psikiyatra falan gitmeye cesaretim olmadı bu hepimizin bildigi gibi özgüvenle alakalı bi durum.bence ilaç ilk akla gelen şey olmasın hala takıntılı oldugum anlar ama.bi ortama girdigimde bi köşede sessizce otururdum biri bana bişey sorcakda konuşmam gerekcek diye hecanlanırdım sesim titrerdi kendimi ifade edemezdim.ama elimden geldigince benden daha konuşkan kendini ifade edebilen ve benim bu durumumdan dolayı bana saygı göstercek kişilerle arkadaşlık ettim.ve ablamgil yada büyüklerim bulundugu ortamda bulundum onların konuşma tecrübesinden yararlanmaya çalıştım şimdi daha iyiyim.tabi dedigim gibi hala takıntılarım var ama bunada şükür.iş görüşmelerine gidemiyorum yada gidersem konuşamıyorum pek 2-3 cümle anca kurabiliyorum.farkındayımki ben bişeylerle meşgul oldukca bu durumu daha da atlatcam kendimi bu şekilde çözdüm.bilmiyorum şuan ifade edebildim mi ama şu varki arkadaşlar buraya kimsenin zoru olmadan yazabiliyosak bizdelerde gelişme var demektir.olumlu bakalım herşeye olumlu sonuç alalım demi
     
  10. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  11. fffffx

    fffffx Aktif Üye Üye

    Katılım:
    13 Ekim 2007
    Mesajlar:
    69
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    haklısınız arkadaslar,dedikleriniz cok dogru,ben de biliyorum neyim eksik diyorum,hatta inanın o kadar cok artım var ki bircok insana göre,yine de uygulamaya gelince çok kolay olmuyor herşey,ama bence çevremizdeki insanların bize karşı olan tutumları tavırları da çok etkili bu noktada,zaten çok az olan özgüvenimiz bazen insanların bize karşı olan zedeleyici tavırlarıyla daha da azalıyor. Insanların hakkımizda neler düşündüğüne bir müddet sonra çok değer veriyoruz. sanki bizi değerli yapan başkalarıymış gibi,biz onlarla değerleniyormuşuz gibi,ben bunların hepsini düşünüyorum ama yine de rahat değilim:KK43:(inş olacak..olmalııııı
     
  12. 11 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  13. Celine__

    Celine__ Orkide Üye

    Katılım:
    20 Nisan 2009
    Mesajlar:
    6
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    emin ol ki,bu çocukluktan gelme bir durumdur.annelerimiz bizi misafirliğe götürdüğünde hep sessiz olmak,biryeri dağıtmamak,annemizin kucağından ayrılmamak,dışarı çıkıp kendi özgüvenimizi sağlayamamak...bunların hepsi çekingenliğin nedenidir.
    ben de böyleydim. aile yapısından olsa gerek..ortaokul ve lise döneminde bende bu en üst seviyedeydi,hiç bir gruba kendimi dahil edemiyordum sanki istenmeyen biri olarak kurgular kuruyordum.bir tartışma ortamına girince sanki dilim tutulur,karşı fikir veren birine karşı kendi fikirlerimi savunamazdım.yolda yürürken ayaklarım birbirine dolanır sanki herkes beni izliyor diye utana sıkıla yürürdüm.

    şuan üniversitedeyim,bu huyumu üzerimden attım..üniversiteyle ilgisi olmayabilir belki ama,büyüdüğümü gördükçe kendimi tanımaya başladım.

    herkes nasıl konuşuyor, onların benden ne fazlası olabilir ki,herkes 9 aylık diye kendi kendime iç savaş başlattım.en sonunda farkettim ki ben aslında kendimi kastığım için böyle oluyormuş.

    "herşey seninle başlar" ben bu kitabı okuyunca kendimi buldum.insana özgüven,başarma duygusu,gaz alıp hedefe doğru koşmayı ve biz istersek herşeyi başarabileceğimizi aşılıyor.

    ilaç felan kullanmana gerek yok,bunlar senin için ilerki yaşlarında sorun doğurabilir.
    bu düşünce kısmen herkeste olmuştur.ama biz iç düşüncelerimizle bunu daha çok büyütüyor olabiliriz.

    unutma hiç kimse kimseden üstün değildir, sen istersen herşeyi aşarabilirsin.
    kimseden yola çıkma,kendinden yola çık göreceksin başardığını..

    her insan tek başına bir dünyadır.senin dünyandada sadece sen olmalısın,bir başkasının dünyasını kendine uyarlamamalısın.sen istersen herşey rayına oturur.

    ve son olarak yeniden; Herşey Seninle Başlar...a.s
     
  14. 12 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  15. lavinya85

    lavinya85 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    25 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    147
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    108
    bende bu dertten çok muzdariptim. eve misafir gelicekte ben odaya nasıl giricem diye ödüm kopardı.aman kim ne dicek yaptığım hareket yanlışmı diye düşünmekten yılmıştım.okulda desen bildiğin sus pus.daha sonra tedavi oldum.bi doktor yardımı şart.sosyal fobi malesef. tabi seninde çaba göstermen gerek tedavinin yanında ben çok büyük oranda atlattım çok şükür nolmale döndüm diyebilirim.bence psikolojik yardım almakta fayda var çünkü bu durum insanı çok rahatsız ediyo ve kişi kendi gibi olamıyo tamamen farklı biri gibi gözüküyo
     
  16. 14 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  17. hlal

    hlal Aktif Üye Üye

    Katılım:
    11 Aralık 2009
    Mesajlar:
    2
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    arkadaşlar yazıma gösterdiğiniz ilgiden dolayı hepinize tşk ederim teşekkür ederim.çok iyisiniz
     
  18. 20 Aralık 2009
    Konu Sahibi : hlal
  19. sunflowers83

    sunflowers83 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    8 Ekim 2009
    Mesajlar:
    41
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Merhaba canım,

    Bende içine kapanık,kalabalık bir ortamda utanıp,sıkılan biriydim.Bir gün bir şeyin farkına vardım.Fazlasıyla mükemmelliyetciydim ve insanlara olduğundan fazla değer veriyor,kendimi küçümsüyordum.Neden beni küçümsesinlerdi ki?Buna ne hakları vardı?Başarılı olduğum konularda kendimi aşırıya kaçmadan pohpohlamaya başladım.farkettim ki yaptığım güzel işleri pek çok kişi başaramıyor.Başardıkca kendime güvenim arttı.Çevremde konuşması,oturup kalkmasıyla dikkat çeken biri haline geldim zamanla.Kimseye hak ettiğinden fazla değer vermeyin.Kendinizi,yaptığınız işleri sevin.Ben o kadar vahim durumdaydım ki kalabalık bir ortamda gülümseyemiyordum bile.Sonunda çözdüm...Hoşlanmadığım insanlar varsa o ortamda başka şeyle ilgileniyor o hoşlanmadığım muhabbetlerin geçmesini bekliyor hatta onlara fırsat bırakmadan ben birşeyler anlatıp konuyu istediğim yöne çekebiliyordum.Hiç kimse mükemmel değildir.Bunu unutmayın.Karşınızda ne kadar özgüvenli diye gıpta ettiğiniz şahıs belki de ruh hastasıdır.Sizi korkutan şeyleri gözünüzde küçümsemeyi öğrenin.Unutmayın beyin neyi düşünürse dünya sizin için öyledir.Bu dünyaya bir kere gelicez ve dünya sadece sizin baktığınız gibidir.İyi duygularla bakarsanız hayat güzelleşir.Ne ilaç ne tedavi sadecekendinizi sevin ve bulunduğunuz ortamı azıcık kendinizden aşağı çekmeyi öğrenin gözünüzde büyütmeyin göreceksiniz hayata bakışınız değişecek buyrunnnnnnnnn