Nefreti aşmanın tek yolu var "Affetmek"

Konusu 'Kişisel Gelişim' forumundadır ve derman tarafından 1 Aralık 2008 başlatılmıştır.

    1 Aralık 2008
    Konu Sahibi : derman
  1. derman

    derman Gökkuşağı istiyorsan ;yağmura katlanmalisin. Üye

    Katılım:
    18 Ekim 2007
    Mesajlar:
    5.144
    Beğenildi:
    1.560
    Ödül Puanları:
    163
    Nefreti aşmanın tek yolu var "Affetmek"…

    Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.

    Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı.

    Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir.

    Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.

    Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir.

    Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.

    Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.

    Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız.

    Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.

    Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.

    Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
    Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
    Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
    Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
    Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
    Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
    Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil.
    Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil.

    Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.

    Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir.

    “Duygusal unutma” affetmenin diğer adıdır.

    (alıntı)
     
  2. 1 Aralık 2008
    Konu Sahibi : derman
  3. swet2006

    swet2006 ÇOK FİKİR, TEK ÇÖZÜM Üye

    Katılım:
    1 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    985
    Beğenildi:
    36
    Ödül Puanları:
    88
    Affetmek zihin temizliğinin en iyi yoludur. bizi üzen tüm kirli kişilerin ve olayların etkisinden kurtulmanın tek yoludur. emeğine sağlık canım.
     
  4. 1 Aralık 2008
    Konu Sahibi : derman
  5. divinity

    divinity ♥ömründe boyun gibi uzun olsun uzun adam♥ Üye

    Katılım:
    28 Ekim 2008
    Mesajlar:
    11.610
    Beğenildi:
    196
    Ödül Puanları:
    213
    Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
    Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
    Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
    Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
    Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
    Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
    Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil.
    Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil.

    çok güzel emeğine sağlık ama eğer çok sevdiğin birinden bi şekilde nefret edersen nefretinde sevgin kadar büyük oluyor o zamanda affetmek güçleşiyor
    çok sevdiğim birinden şimdi nefret ediyorum ve yüzünü görmeye tahammül edemiyorum
    oda benim gibi düşünüyo heralde affetmeyi ne o ne ben düşünmüyoruzyasakkelime:1closedeyes:
     
  6. 4 Aralık 2008
    Konu Sahibi : derman
  7. derman

    derman Gökkuşağı istiyorsan ;yağmura katlanmalisin. Üye

    Katılım:
    18 Ekim 2007
    Mesajlar:
    5.144
    Beğenildi:
    1.560
    Ödül Puanları:
    163

    keşke bu yazı düşünceni değiştirseydi canım
     
  8. 8 Aralık 2008
    Konu Sahibi : derman
  9. buzdevri

    buzdevri **** Üye

    Katılım:
    31 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    5.660
    Beğenildi:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    bu çok yorucu olmuyor mu ruhsal olarak yani , hani hep canını acıtan bir dikeni çıkarmamak için direnmek gibi olsa gerek.. .kendinizi yıpramış gibi oluyorsunuz aslında hemde belki hiç değmeyeceğini düşündüğünüz için..ben istesemde yapamıyorum...aslına bazı kişiler hak ediyor da işte yapı...