oğlum ben ve daha doğmamış kardeşi

Konusu 'Çocuk Büyütürken' forumundadır ve haceroguz tarafından 7 Ekim 2009 başlatılmıştır.

    7 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  1. haceroguz

    haceroguz yusuf & yasin prenslerim Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    1.123
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    oğlum beni ve babasını kimse ile paylaşamıyor bir başkasını severken bile dikkati üzerine çekmek için elinden geleni yapıyor ona kardeşini nasıl anlatmalıyım deneyimleriniz fikirlerinizi paylaşın lütfen
     
  2. 8 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  3. *seli*

    *seli* Popüler Üye Üye

    Katılım:
    4 Nisan 2007
    Mesajlar:
    682
    Beğenildi:
    3
    Ödül Puanları:
    106
    Oğlunuz kaç yaşında?Çok küçükse bilemiyorum ama ben kendi tecrübemi yazayım yine de:
    Benim kızım 5.5 yaşındayken abla oldu..Şu anda kardeşi 7 aylık.
    Hamilelik öncesi O'nu hep, -sana arkadaş olsun diye kardeş yapıcaz, şeklinde alıştırdık.
    Kardeşi olmayan çocukların çok yalnız olduğunu,evde canının sıkıldığını ama kardeşi olursa her zaman oynayacak bir arkadaş olacağını anlattık.
    Sen çok büyüyünce bi daha hiç kardeşin olmaz,o yüzden şimdi yapmalıyız, dedik.
    "ılk önce küçük olucak.Kendi başına hiçbişey yapamıyacağı için onunla çok ilgilenicez,bizi çok yorucak.Ama ilgilenmezsek ve sevmezsek sağlıklı ve akıllı olmaz.Hep hasta olur.O yüzden ilgilenmek zorundayız"gibi cümlelerle olabileceklere alıştırdık.
    Doğduktan sonra ilk zamanlar,bizden değil ama aile büyüklerimizin yanında birazcık kıskandı kardeşini.
    Ama o zamanlarda da "O, dünyaya yeni geldi.ılk defa gördükleri için herkes heyecanlanıyo.Ama hepimiz yine de en çok seni seviyoruz diye sürekli tekrarladık.
    Şimdi birbirlerini o kadar seviyorlar ki anlatamam.
    Oğlum,sürekli ablasına şirinlik yapıp kendisiyle oynamasını istiyor.
    Kızım,kardeşini herşeyden koruyor.
    Yani gerçekten arkadaş oldular bile.:nazar:
    Darısı başınıza. a.s.
     
  4. 8 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  5. haceroguz

    haceroguz yusuf & yasin prenslerim Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    1.123
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    teşekkür ederim ilk önce oğlum 4 yaşında 4.5yaşında kardeşi olcak çevresine bakıp neden benim kardeşim yok diyordu neyse tamam olsun dedik ve allah nasip etti oldu şuan 13 haftlık hamileyim yavaş yavaş karnım çıkmaya başladı oğlumunda harketleri değişmeye başladı kardeş isteyen sanki o değil herzaman yatağında yatan çocuk yanınızda yatacam deyip tutturdu neyse sıkmadık yanımıza aldık uyuduktan sonra yatağına yatırıyoruz gece kalkıp ağlıyor .beni neden buraya aldınız ben yanınızda yatacam..karyolamı ona vermem o benim diyo ana yeni alın. akülü arabamıda vermem bisikletimide vermem ama eski oyuncaklarımla oynayabilir amlatıyorum bak küçük olcak sen abi olcan ona bakacan senden bişeyler isteyecem (bez ıslakmendil veya su falan )sen getirecen diyom tamam ama beni sevin diyo ee zaten seni çok seviyoruz dediğimiz halde kendini kötü hissediyo işte ..aslında 6 ay önce teyzesinin oğlu olduküçük yaa hep onla ilgileniyodu teyzesi oğlumda teyzesini çok seviyor biraz onu etkiledi.. bide babasıda bende çok ilgi gösteriyoruz hep benle ilgilenin diyor biz kendimizi çektiğimizde kardeşim olunca beni sevmiyecekmisiniz diyo aslında çok akıllı bi çocuk bişey anlattığımda çok ii anlıyor ama bende düzgün anlatmak istiyorum nekadar az etkilenirse okadar ii olcak işte kıskançlık mutlaka olur
     
  6. 9 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  7. haceroguz

    haceroguz yusuf & yasin prenslerim Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    1.123
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    nette gezinirke bu bilgilere ulaştım okursanız sevinirim
    Psikolog Feyza Bağlan'a yeni kardeşe gelişini sorduk. Dünyaya gelen yeni bebeği karşılayan abi/ablanın tutumunu ve davranışlarını anlattı.

    Bizler yuvamıza yeni bir bireyin katılışının; ardımızdan soyadımızın, ailemizin devamına vesile olacak birinin daha yeryüzüne gelişine sevinirken, önceden doğmuş çocuğumuzun dünyası ise bir çeşit his bombardımanına tutulmuş gibidir.

    Acaba yine eskisi kadar sevilecek midir? Evin artık en küçüğü olmayacaktır. Peki ya yeni düzen nasıl olacaktır? Neden kendisi şimdi doğmuyordur? Neden kardeşi önceden doğmamıştır? Bu sıra nasıl belirleniyordur? Hem anne-babasını paylaşacaktır. Acaba gece uyurken sarıldığı ayıcığı da, anneannesinin her gidişinde verdiği çikolatayı da paylaşacak mıdır?

    Bu ve benzeri soruları net bir şekilde soramasa da, kaç yaşında olursa olsun zihin dünyasında bu anlamda pek çok soru işareti oluşabilir… Hatta kendini yalnız bile hissedebilecektir.

    Çocuk daha annesinin hamileliğinde başlayan bu his girdabındayken, annesinden-babasından daha çok ilgi ve sevgi beklemeye başlayabilir; sebepsiz yere huysuzlaşabilir, inatlaşabilir. ıhtiyacı olmadığı hâlde onlardan sürekli bir şeyler istemeye başlayabilir.

    Bazı çocuklarsa sürekli ilgi ve sevgiyi istemek yerine yalnız kalmayı, içe kapanmayı tercih eder, tepkilerini böyle yansıtırlar.

    Yeni kardeş ile beraber çocukta emekleme, bebek gibi konuşma, biberonla beslenmek isteme, alt ıslatma, parmak emme gibi bebekleşme ve gerileme belirtileri görülebilir.

    Okula giden veya okula yeni başlayacak çocuklarda okul korkusu görülebilir. Anne ile kardeşi evde baş başa bırakıp, okula gitmek istemeyebilir. Bunu net bir şekilde de ifade edebilir ya da baş ağrısı, mide bulantısı, karın ağrısı gibi bahaneler üretebilir.

    Anne-babaya sık sık onu sevip sevmediklerini sorar, sevdiklerinden kesin emin olamayabilirler.

    Bahsettiğimiz tabloların çoğuna evlerimizde pek çok kez şahit olmuşuzdur. Hatta bir kısmı bizim kardeşimiz olduğunda yaşadıklarımızla aynıdır. Peki yapılabilecekler nedir? Şimdi de beraber bazı önerileri gözden geçirmeye ne dersiniz?

    · Çocuk psikolojik olarak kardeşin doğumuna hazırlanmalıdır. Aileye yeni bir

    üyenin katılacağı ve o geldiğinde evde ne gibi değişikler olacağı çocuğa uygun bir dille anlatılmalıdır. Bebeğin ihtiyaçlarının karşılanabilmesi için annenin sürekli bebeğin yanında olması gerektiği, aynı durumun o bebekken de yaşandığı anlatılabilir. Kimi zaman sadece anlatmak yeterli olmayabilir. ışte denemiş ve işlevselliği görülmüş bir faaliyet: Anne-baba ve abla-ağabey olacak çocuk renkli bir kağıt alır. Anne-baba, renkli kalemlerle, çocukları doğduğunda, onu ilk kez gördüklerinde ya da kucaklarına aldıklarında ne hissettiklerini birkaç cümleyle yazarlar. Sonra da bunu herkesin görebileceği bir yere, buzdolabının kapağına veya çocuk odasının kapısına asarlar. Böylece eve gelen misafirler de ağabey-abla olacak çocuk ile ilgili anne-babanın hislerini okuma imkânı bulmuş olurken, çocuk da sevildiği, onun anlayacağı şekilde, herkese ilân edildiğinden kendini daha iyi ve güvende hissedebilecektir.

    'Kızım/Oğlum, ilk gözağrım..Seni ilk kez gördüğüm zamanı hiç unutmuyorum..Pamuk gibi bembeyazdın..Kucağıma aldığımda ise cennet kokunu duydum..Seni verene sonsuz şükürler..Seni seviyorum sevgili kızım..Annen…'

    'Kızım/Oğlum…Seninle ilk gözgöze geldiğimiz zaman, ilk adımların, ilk baba deyişin hep aklımda..hep de aklımda kalacak..Seni çok seven baban..'

    Yukarıdaki gibi bir-iki cümle ve bu cümlelerin sergilenmesi inanın oldukça etkili…Biz bunu okullarda , kardeşi olacak veya yeni olmuş çocukları grup yapıyor, sonra da her birinin anne-babasının yazdıklarını grubun içinde yüksek sesle okuyor, sonra da bir süre sergiliyoruz.

    · Hamilelik döneminde, özellikle doğum zamanı anne hastanedeyken çocuk

    ıhmâl edilmemelidir. Anne hastanedeyken evde, çocuğun temel ihtiyaçlarını karşılayacak, bakımını üstlenecek aileden, yakın çevreden birinin olması çocuğa kendini iyi hissettirecektir. Bu kişinin, çocuğun birlikte olmak isteyeceği biri olması tercih edilir.

    · Çocuğun arkadaş ortamlarına girmesi ve paylaşmayı öğrenmesi, kardeşini

    de kabullenmesini ve onunla da paylaşımda bulunabilmesini kolaylaştırır.

    · Paylaşmayı öğrenmesi ve biraz da rahat edebilmek J için çocuk genelde

    yuvaya yazdırılır. Burada zamanlama oldukça önemlidir. Çocuk, bebeğin geleceği belli olduktan sonra, eğer yuva fikri netse, vakit kaybetmeden okula yazdırılmalıdır. Hatta mümkünse çocuk okula alıştıktan bir süre sonra yeni kardeş haberi verilmelidir.

    · Çocuk çoğu zaman anne ve bebeği evde baş başa bırakmak istemeyecek,

    çeşitli bahaneler üreterek evde kalmak isteyecektir. Burada dikkat edilmesi gereken, çocuk okuldan eve geldiğinde, o okuldayken geçen vaktin cazip şekilde anlatılmamasıdır. Fazla detaya girmeden, ev işi: ütü, temizlik, çamaşır vs. ile vaktin geçtiği- aslında tam da olduğu gibi kelimelere dökülerek, çocuk sormasa bile dile getirilmelidir.

    · Çocuğa 'Kardeşini kıskanıyorsun.' gibi ifadeler kullanmak yerine 'Kardeşin

    olduğu için seni eskisi kadar sevmediğimizi düşünebilirsin, ama ben seni çok seviyorum' demek çocuğu anne-babaya yakınlaştıracak, çocuğun kaygılarını azaltacaktır.

    · Faydalı bir faaliyeti daha paylaşalım istiyorum. Anne-baba

    kendi resimleri ve kardeşlerinin resimlerini, küçüklüklerini, mümkünse bebekliklerini ve büyümüş hâllerinin bir-iki resmini

    bir kâğıda iliştirir. Böylece iki tema işlenmiş olur. Bunlardan ilki, anneye-babaya ihtiyaç duyulan bebeklik sürecinin geçici olduğu çocuğa somut bir şekilde gösterilmesidir. Hatta çocuğun kendi bebeklik resmi ve büyüdüğünü gösteren bir iki resim de kullanılarak, kendisinin de bu dönemden geçtiği anlatılabilir. ıkinci tema ise, kardeşi olan ilk çocuğun kendisi olmadığının, başta kendi anne-babası ve yakınları da dâhil pek çok insanın kardeşinin olduğu ve beraber büyündüğüdür. Böylece çocuğun farkındalık düzeyinin arttırılmasına yardımcı olunur.

    · Bebekle ilgili işlerin bitirilmesinde, çocuktan yardım alıp, onu da bebeğe

    destek olma sürecine, çocuk da dahil edilebilir. Böylece, çocuğun aile içinde yeri olduğu farklı bir metotla daha hissettirilir.
    · Anne bebekle meşgulken, baba da zaman zaman çocukla

    ilgilenebilir. Anne-baba çocuğa onunla ilgilenildiğini hissettirmeli ve onun hâla sevildiğini ifade eden sözleri davranışlarla desteklemelidir.



    · 5 yaşına kadar olan çocukların muhakeme yetenekleri tam olarak gelişmediğinden, bazı davranışlarının sonuçlarının tam olarak nelere sebebiyet vereceğini kestiremeyebilirler. Onun içindir ki 5 yaşından küçük çocukların kardeşleriyle yalnız bırakılmaması tavsiye edilir.

    · Çocuklar kardeşlerine ağabeylik/ablalık yapmaları için zorlanmamalı,

    kardeşlerinin bakımıyla ilgili bir takım sorumluluklar verilmelidir. Yalnız bu sorumlulukların çocukların yaş ve isteğine uygun oluşuna dikkat etmek gereklidir.

    · Eve gelen misafirlere büyük çocuğu unutmamaları ve ona da ilgi ve sevgi

    göstermeleri hatırlatılmalıdır.

    · Çocuk kıskanmasın diye bebeği aslında

    istemiyormuş gibi sözler söylemek, bebek çok yaramazmış ve sürekli sorun çıkartıyormuş gibi davranmak da doğru değildir.

    · Kardeşler arası kıyaslama yapılmaması gerekir.

    · Sahip olunacak çocuk sayısı belirlenirken, çocuğun kardeş istemelerinden

    etkilenilmemelidir. Çocuğun yaş dönemi, gelişim özellikleri ve yaşam tecrübesinin kısıtlılığı göz önüne alındığında, zamanlama ve sayı konularında çocuğun isteklerinden etkilenilmesi sağlıklı olmaz.

    Kardeşler ne olursa olsun birbirlerini severler, birbirlerini özler ve korurlar… Aralarında kuvvetli bir sevgi bağı vardır ki bu bağın kaynağı anne ve babalarıdır.
     
    Son düzenleme: 14 Ekim 2009
  8. 20 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  9. Sheydayal

    Sheydayal Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    11 Eylül 2007
    Mesajlar:
    39
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    11
    benim de 2 yaşında bir kızım var.20gün önce ikinci kızım aramıza katıldı. ilk başta gayet iyiydi herşey ama giderek agresif ve sinirli olmaya başladı. uzmanların önerdiği çoğu yapıyoruz fakat hala çok sinirli herşeye bağırıyor, sinirleniyor ağlıyor. kardeşine zarar vermek gibi bir niyeti yok öpmek ellemekonunla yan yana yatmak istiyor.
    bu zamanları nasıl atlatacağız bilemiyorum 2 yaş kardeş için çokerken ama napalım oldu bi kere.
     
  10. 23 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  11. haceroguz

    haceroguz yusuf & yasin prenslerim Üye

    Katılım:
    12 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    1.123
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    alışacaklarda onlar allah bize sabır versin ne yapacaz hiç bilmiyorum valla
    ben şimdiden kara kara düşünüyorum
    kıskanç bi çocuk gibi görünmüyor ama ne kadar da olsa çocuk ne yapacağı belli olmuyor
     
  12. 24 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  13. yunahu

    yunahu Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Haziran 2009
    Mesajlar:
    266
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    benimde 33 aylık bir oğlum var kardeşi dünyaya geldiğinde aralarında tam 3 yıl 1 ay olacak
    ilk zamanlar hiç istemedi <oyuncaklarımı vermicem, nerde yatacak, annesi babası kim, evine gitsin kardeş> gibi sözler kullanıyordu ama zaman geçtikçe alıştı haceroguz arkadaşın paylaştığı bilgileri uyguluyoruz zaten internetten falanda araştırmıştım nasıl davranmalıyız diye.
    her nekadar biz titiz davransakta oğlum bana benziyor kıskançlık ruhunda var (bende kardeşlerimi çok kıskanmıştım üstelik ilk kardeşim olduğunda 8 ikincide 12 yaşındaydım)
    oğlumda bu aralar bebek gibi konuşmalar ve hatta gece altını ıslatması vs. durumlar yaşıyoruz araştırdım kıskançlıktan olurmuş.
    bazen çok iyi kardeşiyle konuşuyor <bana abicim de kardeşim tamammı> diyor
    bazende <ben istemiyorum bu kardeşi> diyor ne yapmalıyız? bilmiyorum CADIARZU ama çok üstüne gitmiyorum.
    bazende çok komik şeyler yapıyor <anne lütfen içine gireyim kardeşimin canı sıkılıyomuş oynayalım> diyor bazen zorla oyuncak sokmaya çalışyor yakamdan aşağı <kardeşim oynasın sıkılmasın> diyor.
    çocuk elbet kıskanacak ilgiyi paylaşmak istemiyecek ama bizim ve eşlerimizin çok ama çok sabırlı duyarlı özverili olmamız lazım
     
  14. 24 Ekim 2009
    Konu Sahibi : haceroguz
  15. grafiti

    grafiti Popüler Üye Üye

    Katılım:
    31 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    544
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    108
    benimde oğlum aralıkta 3 yasına girecek 3 ay 10 günlükte bi kızım var.burda gurbette olduğumuz için doğumda onu ilk defa bizden ayrı 3 gün arkadasımda yalnız bıraktık annemlerin gelmesi zaman aldı.hastaneden cıktık eve geldik kucağımızda bi bebekle oğlum bana ve babasına ilk defa el kaldırdı.çok sinirli oldu herseye sinirleniyor eline gecen tüm eşyaları yere fırlatıyordu.sessiz ol kardeşin uyanıcak dediğimizde kızın üstüne saldırıyordu.babası ve ben cok üzüldük bu durumuna annemler 20 gün yanımndaydı ama ben onlar gidince ne yapacağım diye hep ağlıyordum.annemler gitti ev sessizleşti olum kızım ve ben hep yalnız kaldık.bebek küçük olduğundan hep uyuyordu bende o sıralar hep oğlumu sevdim oyunlar oynadım.şimdi diyorum oğlum bak güzellik uyanmıs hadi öp kardeşini hemen yanına yatıyor onu öpüyor kucağına almak istiyor.maşallah diyeyim cok iyi anlaşıyorlar.
    hep ilgi ilkin üstüne oluyor onlarında adapte olması zor oluyor.ama sonunda düzeliyor bu bi geçiş dönemi bence o kadar düşünmeyin üzülmeyin zor ama sonunda hersey yoluna giriyor hepinize iyi doğumlar Allahım sağlıkla bebeklerinizi kucagınıza almayı nasip etsin