Oglum cok korkuyor, bu normal mi ????

Konusu 'Davranış Bozuklukları' forumundadır ve senay78 tarafından 12 Mayıs 2008 başlatılmıştır.

    12 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  1. senay78

    senay78 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2008
    Mesajlar:
    16
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Selam kizlar
    Benim oglum 4 bucuk yasinda ve cok seyden korkuyor. Hic cesaret göstermiyor. Caba göstermiyor. Örnek olarak : parka gidelim diger cocuklar gibi besiklere tirmanmaz, kaydiraktan kaymaz. bugün havuza gidelim dedik esimle, vazgectik. Cünkü oglum gitmeden basladi ben korkuyorum , ben istemiyorum diye. daha öncede cok denemlerimiz oldu, ama onu suya sokana kadar biz cildiriyoruz.
    2 tekerli bisiklete binmeyi ögrenelim dedik, ilk basta cok hevesliydi. Ama biraz düser gibi oldu ve hemen pes etti.
    Bu korkusunu nasil yenebiliriz???? :sm_confused: Bir fikri olan varsa bana yardim etsin.
    Doktorlada görüsmeyi düsünüyorum bu konuyu.
     
  2. 13 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  3. serpilce

    serpilce Aktif Üye Üye

    Katılım:
    28 Haziran 2007
    Mesajlar:
    439
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    Bu korku benim kızımdada var özellikle yüksek sesle bağarmaya karşı çok tepkili biz eşimle şükürki çok sık kavga eden insanlar değiliz ama kızım dışarda bile olsak kavga edip bağaran çokcukları bile görse hemen ağlıyor ani hareket ve sesten ürküyor bazen kapı ziline bile ağladığı oluyo inş. hepsi geçer diye ümit ediyorum.
     
  4. 13 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  5. senay78

    senay78 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2008
    Mesajlar:
    16
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Selam Serpilce

    Allah bagislasin, senin Gamzen daha kücük, daha degisir huyu, daha cok seyler ögrenecek.Ve dilerim korkusunuda yener.

    Oglum senin kizinin yaslarindayken hic böyle davranmazdi, Yani o zamanlar böyle belirtiler hic görmedim onda. Kayadiraklardan kayardi, Böyle korkak davranmazdi.
    sallincaklara yeni yeni basladi binmeye.
    Hayvanlardan kormaz , ama isin icine Cesaret ve Caba girince hic ugrasmiyor.
    Hani basina gercekten korkmasi gereken bir olayda gelmedi.

    Bakalim yarin doktora kontrole gidecegiz, o zaman konusacagim doktoru ile.
     
  6. 15 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  7. kanada

    kanada Popüler Üye Üye

    Katılım:
    15 Şubat 2007
    Mesajlar:
    1.022
    Beğenildi:
    323
    Ödül Puanları:
    113
    Merhaba şenay, Benim Oğlumda 3,5 Yaşinda çok çekingen. Tek Başinayken çok Sorun Yok Ama Kendi Yaşitlarinin Yaninda çok ürkek Bu Da Bizim çok Canimizi Sikiyor. Pisirik Ezilen Bir çocuk Olmasini Istemiyorum. Kreşe Göndermek Bile Içimden Gelmiyor. Orda Incitmelerinden Korkuyorum. Ne Yapabilirim Bilemiyorum.
     
  8. 15 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  9. civcivim

    civcivim Aktif Üye Üye

    Katılım:
    10 Şubat 2008
    Mesajlar:
    815
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    benim kızımda öyle arkadaşlar herhalde bu yaşlarda normal oluyor.5 olucak haziranda.geceleri korkar yanımıza gelir yüksek sesle konuşma olduğunda korkar.evde tam bir fırlama dışarda kalabalıkta öyle olmuyor.çok fazla üstüne gitmiyoruz.daha korkuları yenecek üstüne gidecek yaşta değil diye düşünüyoruz.kendi haline bıraktık.artık göre göre alışır diye umuyoruz.
     
  10. 15 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  11. CASMXIXN

    CASMXIXN Popüler Üye Üye

    Katılım:
    8 Aralık 2007
    Mesajlar:
    1.766
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    106
    Çocuk yaşta ortaya çıkan korkuları düşündüğümüz zaman, genellikle hepimizin kafasında başka şeyler oluşur. İlk aklımıza gelenler arasında okul korkusu, karanlık korkusu, yalnız kalma korkusu, anneden ayrılma korkusu, yabancı korkusu bulunur. Bu listeyi tabii ki daha da uzatmak mümkündür.

    Öncelikle belirtmek gerekir ki, korku normal gelişimin bir parçasıdır ve kişinin kendini tehlikelerden sakınmasını sağlar. Korku, bebeklikten ergenlik dönemine kadar, sıkça rastlanan bir durumdur, öyle ki araştırmalar, çocukların yüzde 90’ında gelişimlerinin bir döneminde herhangi bir şeyden korktuklarını göstermektedir. Bu nedenle çocuklardan kayıtsız, şartsız korkusuz olmalarını beklemek çok gerçekçi olmaz.

    Fobiler: Öncelikle korku ve fobileri ayırmakta yarar vardır. Bir korkunun fobi olarak adlandırılabilmesi için şu ölçütlere uyması gerekir:
    · Çocuğun yaşadığı korkunun, durumun verileriyle orantısız şekilde büyük olması, örneğin parkta bir kez bir çocuğun salıncaktan düştüğünü gördüğü için hiç salıncağa binememek gibi.
    · Çocuğun açıklamalarla ikna olmaması
    · Çocuğun isteminin dışında aşırı derecede korkması
    · Korkulan durumdan bilinçli olarak sakınması
    Fobi uzunca bir süre devam eder ve herhangi bir yaş dönemine özgü değildir. Fobilerin bazılarında, bu duruma neden olan bir olay saptanabilirken, bir çoğunda böyle bir olayı saptamak mümkün değildir.

    Korkular: Bazı korkular, belli yaş dönemleri için normal sayılır. Örneğin, bebeklik döneminde yüksek sesten ve fiziksel desteğin aniden yitirilmesinden korkulması doğaldır. Bebeğin yaklaşık 8. ayda geliştirdiği ve bir – bir buçuk yıl kadar sürebilen yabancı korkusu da normal kabul edilir. Çocuğun beş yaş civarında geliştirdiği; örneğin, cadı, canavar gibi birtakım hayali figürlerden korkması da ruhsal gelişimi için beklenebilir bir durumdur. Burada dikkat edilmesi gereken nokta, bazı korkuların belli yaş dönemlerinde ortaya çıkabilecekleri, ancak bu korkuların bir süre sonra ortadan kaybolmalarının da gerekli olduğudur. Örneğin, 6 yaşındaki bir çocuk hala yabancılardan korkuyorsa, bu üstünde durulması gereken bir durumdur.

    Korku tepkisi nasıl gelişir?
    Bebeğin anneye bağlanmasının en önemli nedenlerinden birisi, annenin bebekteki korkuyu azaltma kapasitesidir. Bebeklik ve erken çocukluk döneminde, yeni bir durumla karşı karşıya kalındığı zaman, çocuğun göstereceği tepkide annenin tepkisi çok belirleyicidir. Çocuk, örneğin ilk kez bisiklete binmeyi öğrenecekken annenin yüzündeki ifadeyi ve davranışlarını inceler. Eğer anne, çocuğa destek veriyorsa ve onun gittikçe kendine güven kazanmasını ve bağımsız olmasını sağlıyorsa, çocuk bisiklete binmeyi zevkli bir durum olarak algılayacak ve bütün dikkatini bu etkinliğe yöneltecektir. Öte yandan, anne ya da çocukla ilgilenen diğer bir kişi, çocuk bu öğrenme sürecini yaşarken sürekli endişeli bir yüz ifadesiyle onu izler ve uyarılarda bulunursa veya onu azarlarsa, çocuk dikkatini vermesi gereken etkinlikten ziyade, hayatında kendisi için çok önemli olan kişiyle ilgilenecek ve o durumla bağlantılı olarak ortaya çıkan endişesi giderek yükselecektir. Bu da çocuğun o durumdan kaçınmasına ve bir daha karşılaşmak istememesine neden olacaktır. Bu kaçınma davranışına biz “korku” diyoruz.

    Korku bir kaçınma davranışı olarak ortaya çıkabileceği gibi, bir şartlanma olarak da ortaya çıkabilir. Bebeklik döneminde yüksek sesten korkmanın normal olduğundan bahsetmiştik. Bu dönemde, bebek tam banyosunu yaparken, dışarda çok büyük bir gürültü meydana geldiğini varsayalım. Bu talihsiz durum, bebeğin bir su veya banyo fobisi geliştirmesine neden olabilir.

    Kaçınma ve şartlanmanın yanısıra, korkuya neden olan bir diğer faktör de endişelerdir. Endişenin yarattığı korkuya en çok karanlıkta ve uykuya dalarken yalnız kalındığında rastlanır. Çocuk, yaklaşık 3 yaşından itibaren toplumun kurallarıyla annesi ve babası aracılığıyla daha çok tanışmaya başlar. Artık istediğini yapmada eskisi kadar özgür değildir. Bunun sonucunda, çocuk kendini bu sıkıntılı duruma sokan anne ve babasına karşı bir öfke duymaya başlar, ancak bu duygusunu onlara yansıtmaya çekinir. Yine de böyle bir duyguya sahip olduğu için suçluluk hisseder. Ona rahatsızlık veren bu durumla başedebilmek için, anne ve babasını ya da genel olarak toplumu ve kuralları temsil eden birtakım korkutucu figürler bularak, korku ve suçluluk duygularını onlara yansıtır; bunlar bir cadı, hayalet ya da ejderha olabilir. Uykuya dalmadan önce çocuk bilinçle bilinçdışı arasındadır. İçinde biriktirdiği öfkelerin farkına varır, bunları bastıracak gücü kendinde bulmakta zorlanır. O zaman da, aslında bu duyguların yaşanmasına neden olan, ama aynı zamanda da ona destek olan ve güven veren annesini ya da babasını yanında ister. Onlar yanında olduğu zaman onların varlığından ve sevgisinden emin olur ve uykuya dalabilir. Karanlıkta, çocuğun kendini yine kontrolünü kaybetmiş olarak hissettiği bir andır ve endişe vericidir. Bu endişeyle başetmek için de yine bir dış desteğe ihtiyaç duyabilir.

    Korkunun bir diğer kaynağı da, çocuğun başkalarını korktukları durumlar içinde izlemesidir, yani korkuyu görerek öğrenmesidir. Örneğin, çocuk annesini uçağın içinde bembeyaz olmuş bir yüzle görür ve annenin panik içinde olduğunu anlarsa, o da uçaktan korkmaya başlayabilir.

    Ayrılma korkusunda, korkunun nedeni genillikle çocuk değil, annedir. Anne, çocuğun kendisinden ayrılıp, örneğin okula başlamasını istemez ve bunu çok dolaylı ve ince mesajlarla çocuğa aktarır. Anne, çocuğa o okula başladığında kendisinin bütün gün onu bekleyeceğini, bunu yaparken onu çok özleyeceğini, birlikte ne kadar güzel zaman geçirdiklerini anlatmaya başladığında ve bunu uzunca bir zaman sürdürdüğünde, çocuk okula başlamayı adeta annesine ihanet etmekle eşanlamlı tutmaya başlar ve okula gitmek istemeyebilir. Bu da okul fobisi veya ayrılma endişesi olarak tanımlanabilir.

    Sonuç olarak çocukluk döneminde çok çeşitli nedenlerden kaynaklanabilen, çok çeşitli tiplerde korkular olabileceğini gördük. Çocukta korkuyla başederken, korkunun bir yaş döneminin özelliği mi olduğu, korkuya neden olan belli bir olayın olup olmadığı iyice araştırılmalıdır. Anne ve babalar, çocukla kurdukları ilişkiyi gözden geçirmeliler, çocukla birlikte bu konuyu ele almalılardır. Bütün bunlara rağmen çocuğun korkusunda bir azalma olmuyorsa, bu konuyla ilgili profesyonel bir yardım aramakta yarar vardır. ALINTIDIR
     
  12. 15 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  13. senay78

    senay78 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Nisan 2008
    Mesajlar:
    16
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Canlarim benim paylasimlariniz icin cok tesekkür. Şeniz
    Bende bana kimse yazmiyor diye üzülüyordum.
    Ben aslinda dün doktorla olan konusmam ile ilgili yazacaktim, bugüne nasipmis.
    Doktor kimi cocuklar bu yasta cok dikatli olur, cogu seye daha temkinli yaklasir dedi.
    Oglum yazin ana okuluna baslayacak. O zamana kadar davranislarini ve anaokulunun ilk aylardaki davranislarina dikat edip tekrar görüsecegiz.
    Bakicisinada söyledim bu durumu, fakat onun hic dikatini cekmemis.
    Belkide sadece bize yapiyor????:sm_confused:
    Bakalim zaman bize neler gösterecek... Bize ona anlayis ve cok cok sabir göstermek düsüyor.
     
  14. 21 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  15. funda1973

    funda1973 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    19 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    8
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    sevgili arkadaşım benim oglumunda başından böyle korkular geçti.sebebini bulamadık 6 aygibi uzun zaman aldı düzelmesi.yemek yersem bogazımı alır diye birden yemekten kesildi ve 2 ay sadece çorba ve süt ile beslendi.dışarda korkuları vardı televizyon seyrederken olumsuz haberlerden çok etkilendigini fark ettik.şimdi çok dikktli davranıyoruz.onun korktugu şeyleri önüne sermeden ve ona korkuyormusun kelimesini duyurmmamaya özen gösterdik.televizyonda seyrettikleride çok önemli kontrol etmek gerekli.beniim oglum 8 yaşında ayrıca selamlar.
     
  16. 22 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  17. mariya

    mariya Guest

    benim 3 tane çocugumdada aynı sorunlar vardı korkarlardı bir gün bi yaşlı teyze vardı dediki kızım sen onun kortugunu anlıyomuş gibi yapma sadece o senin ilgini cekmek için yapıyor eşimde bende hiç aldırmadık korksada ona o yaptıgının farklı bir şeymiş gibi yansıtmadık belli bi yaştan sonra bunları bırakıyorlar en küçük oglum 9 yaşında daha yeni atlattı bu korkuları ve şuan allaha şükür hepsi çok iyi üzülme belli bi yaştan sonra iyi olur canım
     
  18. 25 Mayıs 2008
    Konu Sahibi : senay78
  19. gxuxltenyaxgxmur

    gxuxltenyaxgxmur Aktif Üye Üye

    Katılım:
    24 Şubat 2008
    Mesajlar:
    108
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    benim kızım da 4 yaşında ve aynı sorunları biz de yaşıyoruz,ben çok sık hastanelere yatıp çıkmamızdan kaynaklandığını düşünüyorum,yine de bir psikologla görüşmeyi düşünüyorum anne-baba olarak bizi çok rahatsız ediyor bu durum