Papatyanın düşleri kırıldı baba! (Mehmet Orhan DURDU)

Konusu 'Şiir' forumundadır ve suskunluk09 tarafından 19 Ekim 2009 başlatılmıştır.

    19 Ekim 2009
    Konu Sahibi : suskunluk09
  1. suskunluk09

    suskunluk09 Guest

    PAPATYANIN DÜŞLERİ KIRILDI BABA

    Keşke olsaydın…
    Ama uzakta, ama yakında
    Ama hasta, ama sağlıklı
    Ama olsaydın…
    Var olduğunu bilseydim
    Kendimi güvende hissetseydim
    Çocuk yaşta bırakıp gidince
    Papatyanın düşleri kırıldı
    Biliyor musun baba?
    Artık gökyüzüne de bakmıyorum
    Çünkü en büyük yıldız kaydı
    Dayanağım, sığınağım
    Her şeyim canım babam
    Varlığın var olmam için yetecekti
    Sen gittin
    Taşlarım yerinden oynadı
    Ben bittim!
    Hayatımın gençlik satırlarında
    Hep yalnız kaldım
    Artık yalnızlığımla büyüyorum
    Şimdilerde hayat denizinde ha battı ha batacak durumdayım
    Sırtımı dayayacağım koca dağ nerdesin?
    Günlüğüm tümünde senli cümleler ve seninle sohbet var
    Heybem sana anlatmak istediğim kelimelerle dolu
    Hiçbir liman seninki kadar güzel değil babacık
    Gel diyemiyorum
    Giden baharın dönmeyeceğini biliyorum
    Ama öyle hissediyorum ki
    En kısa zamanda ben baharıma döneceğim
    Seni çok özlüyorum babacık
    Yokluğunun acısını her hissedişimde
    Boğazımın her iki kenarına sanki yumrular oturuyor
    Keşke sensiz kalmanın kokusunu hiç bilmeseydim
    Papatyam demeni özledim
    Minicik kızmalarını özledim
    Gözyaşlarımın üstüne kondurduğun öpücükleri özledim
    Bakışlarındaki merhameti sevgiyi özledim
    Okul çıkışı kapıda beklemelerini özledim
    Kanatlarının altına sığınmayı özledim
    Bizler için yaptığın duaları özledim
    Yerin her zaman yüreğimin kıyısı
    Papatyan seni çok özlüyor babacık

    Keşke olsaydın…
    Ama uzakta, ama yakında
    Ama hasta, ama sağlıklı
    Ama olsaydın…


    MEHMET ORHAN DURDU
     
  2. 21 Ekim 2009
    Konu Sahibi : suskunluk09
  3. kaderim_48

    kaderim_48 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    31 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    1.286
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    106
    Çok güzel bir şiir..Babasızlık çeken ben bu şiiri elbette ağlayarak okurum..