Psikolojik Sorunlarım-Meltem Hanım Yardım...

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve sbl_82 tarafından 17 Ağustos 2009 başlatılmıştır.

    17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : sbl_82
  1. sbl_82

    sbl_82 Guest

    Bu konuyu meltem hanımın bölümüne açmak istedim ama açamadım.Buraya açmamın da sakıncası olmadığını gördüm...

    Arkadaşlar ben 27 yaşındayım ev hanımıyım eşimin isteği bu doğrultuda olduğu için çalışmıyorum .
    Çevremizde arkadaşım diyebilceğim sadece bir kişi var,burda pek komşuluk olmadığı için komşum da yok sürekli yada arada bir gidip gelebilceğim yada onların gelebilceği...
    Kendimi yalnız hissediyorum.Sanki kimsem yok gibi tek ben varmışım gibi.
    Yaklaşık 4 yıllık evli olmamıza rağmen henüz çocuğumuz da yok,bu da nerdeyse eşimin isteği üzerine böyle,eşim hala çocuk düşünmüyor.
    Dolayısıyla çocuk sahibi olup da onunla vakit geçirmem gibi bir olasılığım da yok bu durumda.
    Ben son 1yıldır çok asabi ufak tefek herşeye bağıran çağıran hiçbirşeyi kaldıramayan biri olup çıktım.Kendimi kontol altına alamıyorum çok mutsuz oluyorum sonra da sürekli ağlıyorum.
    Ağlayınca rahatlamam yerine rahatlayamıyorum daha çok bunalıma girip ölmeyi bile düşünüyorum ama yapamıyorum ölünce herşey daha mı iyi olcak diye düşünüyorum vazgeçiyorum.
    Lütfen yardım edin çok kötü bir haldeyim hiçbirşey mutlu olmama yetmiyor benim hayat ne sıkıcı
     
  2. 17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : sbl_82
  3. EU3

    EU3 Guest

    Selam sbl bence yanlızlıktan oluyor bu sıkıntılara sana aynen bana olduğu gibi bende ailemden çok uzaktayım çocukta olmuyorr.Senin ailen yanında değilmi yani aynı şehirde değilmisinizzzz.Bence çocuk olması senin için çok iyi gelicekk .Onunla vakit geçiriceksin bütün gün ve kendini dinlemeye fırsatın olmuycak ve bu sıkıntılarından belkide kurtulucaksın bana doktorum öyle söylemiştii..Ağlamalar normal değil aslında sanırım depresyon geçiriyor olabilirsin hayat zevk alamama ,ağlama vs.yanında başka belirtiler oldumu bu hastalık çıkıyorr karşısına insanınn.Bence kendini bir an önce toparlamaya çalışş.Evde yanlız olsanda eğlenebileceğim uğraşlar bul kendinee..Ben şahsen öyle yapıyorum:nazar:
     
  4. 17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : sbl_82
  5. sbl_82

    sbl_82 Guest

    Ben istanbulda yaşıyorum canım.
    Ailem kayseride...O yüzden yalnızım burda ben kimsem yok eşim ve ailesi hariç.
    Dediğim gibi henüz çocuk düşünmüyor eşim.
    Durduk yere ağlıyorum,ortada neden yokken bile öfkelebiliyorum ,ufak şeyleri çok dert ediyorum,bir insanı sevmesem bile onun bana yaptığı kötülükleri kafama takıyorum ...
    Peki sen ne giib uğraşlar buluyosun kendine....mafoldumben
    Senin de ailen uzak mı
     
  6. 17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : sbl_82
  7. EU3

    EU3 Guest

    mafoldumbenZaten bu durumda olmamız aileden uzak oluşumuzdan kaynaklanıyorrr.Bende ailemden çok uzaktayım:çok üzgünüm:İlaçsız yaşamak için başlıgında ne gibi uğraşlar bulduğumu yazıyorum canım:çok üzgünüm:
     
  8. 17 Ağustos 2009
    Konu Sahibi : sbl_82
  9. cicikedi

    cicikedi No Hope,No Fear ! Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    44
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    cnm arkadaşsızlık insanı yiyip bitiren bir şey...iş hayatın da olmayınca edinmek çok zor oluyor.ama bak fiziksel olarak arkadaşın olmasa bile evde oldugun zamanlar sık sık burayı ziyaret et.burda da bir nevi karşılıklı konuşma imkanı buluyorsun ,gerçekten çok iyi insanlar var burada.
    bence bu sorunu halletmek için sorunların kaynağı olan eşini karşına alıp konuşmalısın.kusura bakma ama bencil biri.hayatını tamamiyle o yönlendiriyor gibi anladım yazdıklarından.hem aynı evde olup da senin yaşadığın bu sorunları nasıl görmezden gelebilir ki ?
    çalışmanı istememesi de tuhaf ama bari çocuk olayını ciddi ciddi düşünsün.kendini senin yerine koysun, ona öyle söyle.en azından birgün eve kapasın nasıl oluyomuş vakit geçirmek.
    cnm mutlaka eşinle konuş hiç vakit kaybetmeden.hayatının iplerini onun eline verme bak olan sana oluyor.canını sıkma,emin ol gelip geçici bir durum bu..