Sanrm Depresyondaym...

Konusu 'Psikoloji - Ruh Sağlığı ve Hastalıkları' forumundadır ve Summer tarafından 4 Haziran 2009 başlatılmıştır.

    4 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  1. Summer

    Summer Aktif Üye Üye

    Katılım:
    9 Kasım 2007
    Mesajlar:
    700
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    son bir kaç aydır böyleyim aslında... ilk önceleri pek bir şey yoktu sonradan üzerine ders ve aşk meseleri girince iyice bunaldım bunun üstünede ailem eklendi pek açamam konuyu ama bana ağır geldiğini düşünüyorum. son günlerde bütün gün uyumaya başladım belkide herşeyden kaçmak için bu yöntemi deniyorum önceleri içki içerdim sonradan bunu engelledim. ilaçlar kullanarak bir süre kaçtım ama o da yeterli gelmedi asıl sorun derslerdi sınıfta kalma korkusu ama ders çalışamıyorum tıkandım kimsede anlamıyor zaten aslında annemin anladığını biliyorum ama boğuluyorum artık çok sıkıldım.. =(
     
  2. 4 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  3. figan

    figan Aktif Üye Üye

    Katılım:
    31 Mayıs 2009
    Mesajlar:
    532
    Beğenildi:
    1
    Ödül Puanları:
    86
    bende üniv son sınıfta aynı şeyi yaşamıştım..bir gün hiç unutmam,yurttayım,ertesi gün final var,ve kredisi çok yüksek bir derten çakmak üzereyim,okulum uzayabilirdi yani..ben son 5 saat kala arkdaşıma gidip ağlamıştım..yapamıyorum sibel,ders çalışamıyorum diye..oda yaparsın diyerek beni elimden tutup cesaretlendirmişti o gün..sonra ben zor bela çalıştım ve geçtim o dersten..kaçmak ve uyumak yerine silkelenmen lazım..yoksa herşey daha berbat oluyor emin ol..kendine bir üsre rahatlama payı ver istersen ama bunun sonunda birşeyler yapacağına kendini motive et..işe yarar inşallah..
     
  4. 8 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  5. EU3

    EU3 Guest

    MANEVı EKSıKLıK VAR bence canım allaha sığın içkiye değil allahtan yardım dile evrendeki en büyük varlıktan..
     
  6. 12 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  7. yellow angel

    yellow angel Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Ekim 2007
    Mesajlar:
    152
    Beğenildi:
    16
    Ödül Puanları:
    88
    aynı şikayteler bende de var..ne gecem belli ne gündüzüm..sabah yatıyorum öğlen kalkıyorum..iş yapmak dışarı çıkmak bana ağır geliyor..sinir desen diz boyu...
    nedir bu ya..?? bazen kızıyorum kendime..şükrediyorum sonra..ama çok ağır yaşananlar da öyle..
     
  8. 12 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  9. EU3

    EU3 Guest

    Yıllar önce Depresyonu yaşamış biri olarak .Depresyonda değilsin benceşakkıdıBu şikayetlerin kaçı var sende mesela?

    Depresyonda olduğunuzdan eminmisiniz??
    Depresyon gibi bir rahatsızlık tanısı konulmadan önce hayat aileniz, arkadaşlarınız ve sizin için çok kafa karıştırıcı olabilir. Ortada bir problemin olduğunu gösteren belirtilerle karşılaşmanıza rağmen büyük bir ihtimalle problemin ne olduğunu çözemeyeceksinizdir. Duygularınız ve düşünceleriniz alıp başını giderken siz kontrolü iyice elden kaybettiğinizi fark edeceksiniz. Bu da hem ailenizi, hem de arkadaşlarınızı derinden üzecek; çünkü (ortada bir problem olduğunu onlar da fark etse bile) sorunun ne olduğunu bilmedikleri için size yardım edememenin acısını çekecekler.

    Bu rahatsızlıktan yakınanların ilk yapmaları gereken şey problemlerinin belirgin bir adı olduğunu öğrenmek. “Kötü günler geçiriyorum.” ya da “Regl oldum, bu yüzden böyleyim sanırım.” gibi yanılsamalara düşmek çok kolay. Çünkü gerçekten de “kötü günler geçirmek” ile depresyonu ayırt etmek zor. Kötü günler ile depresyon arasındaki en büyük fark sahip olduğunuz şikayetlerinize ne kadar süredir sahip olduğunuz. Aşağıda saydığımız belirtilerden en az beş tanesine, iki haftadan fazla sahip olmanız gerekir ki depresyon tanısı koyulabilsin. Ayrıca bir doktora giderek şikayetlerinizin biyolojik kökenli olmadığını kesinleştirmeniz gerek. Bazen belirtiler o kadar ince olur ki ne siz ortada en ufak bir problem olduğunu bile düşünmezsiniz. İşte böyle bir durumda sorunu fark etmek ailenize ve arkadaşlarınıza düşer.

    Genellikle depresyondaki kişi, davranışlarındaki değişikliklerden önce fiziksel belirtilerle karşı karşıya kalacaktır. Yapılan çalışmalarda hastaların ilk önce ufak tefek fiziksel belirtiler gösterdiğini bu yüzden herhangi bir tedavi talebinde bulunmadıkları; bu yüzden de depresyonun ilerlemesine olanak tanıdıkları gözlemlenmiştir. Depresyonun fiziksel belirtileri şunlardır:
    *Yorgunluk, bitkinlik
    *Baş ağrısı
    *Baş dönmesi, baygınlık hali
    *Vücudun belirli bölgelerinde halsizlik
    *Kas ağrıları
    *Mide ağrıları
    *Göğüs ağrıları
    *Ani ve nedensiz kilo alımı ya da kaybı
    *Hareket etme güçlüğü, hareketlerde yavaşlık
    *Uykusuzluk

    Bu belirtilerin çocuklarda, ergenlerde ve yetişkinlerde farklılıklar gösterdiğini unutmamak gerek. Yukarıdakiler genel anlamda yetişkinlerin gösterdiği belirtilerdir. Fiziksel belirtileri takip eden davranışsal belirtiler ise şunlardır:

    *Sürekli üzgün hissetme
    *Sık sık ağlama
    *Hiçbir olaydan, aktiviteden zevk alamama
    *Değersiz ve suçlu hissetme
    *Düşünme ve konsantre güçlüğü
    *Devamlı ölümü düşünme

    Fiziksel belirtiler gibi bu belirtiler de daha sık olarak yetişkinlerde görülmekte. Ancak hiçbir şeyden zevk alamama ve devamlı üzgün hissetme hem çocuklarda, hem ergenlerde, hem de yetişkinlerde görülen ortak belirtilerdir. Unutmayın ki bu belirtilerden en az beş tanesini, iki haftadan uzun bir süre göstermeniz gerekli; böyle bir durumda mutlaka bir uzmana başvurmalısınız.

    ALINTIDIR...
     
  10. 12 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  11. EU3

    EU3 Guest

    Bunların hepsini ben yaşamıştım ne delüymüşüm ya :roflol::roflol::roflol:

    Gülüyorsunuzdur belkide yazdığıma ama.Kim gülerse gülsün umrumda değilşakkıdı :)
     
  12. 12 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  13. beyza 25

    beyza 25 Popüler Üye Üye

    Katılım:
    17 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    276
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    108
    kız balsurat valla doktor olmuşsun he sende olmasan moral vermesen ne olcaktı benim halim valla canım arkadaşım sen en iyisi terapi merkezi aç ilk müşterin inanki ben olurum insana öyle moral veriyosunki insan motive oluyo senle dertleştimi sen benim sıkıntılarımı azalttınya allahta senin derdini tasanı alsın arkadaşum
     
  14. 12 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  15. EU3

    EU3 Guest

    Canım valla doktor oldum.Hem kadın doğum dr..hemde psikolog oldum:asigimgeçen ablam dıyorkıı tıp dılı ıle konsuuyorsun kızım senkaydirigubbakcemile3 Okusana yada bır eczeneye gır dıyo sırnaşık şey

    canım sende bana moral veriyorsunn.Birbirimizle konuşup terapi gibi oluyor gerçektende.CANım sıkıntıların azalıyorsa ne mutlu bana..Rabbim yanımızada ona sığınalımm rabbım dualarımızı kabul etsın..Şifalar versinn hepimize:Saruboceq::Saruboceq:
    öptümmŞenizkaydirigubbakcemile5
     
  16. 16 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  17. Olala

    Olala Popüler Üye Üye

    Katılım:
    4 Aralık 2008
    Mesajlar:
    6.474
    Beğenildi:
    9
    Ödül Puanları:
    146
    kızlar çok geçmiş olsun.. depresyona girdim mi bilmiyorum ama çok zor dönemler atlattığım oldu.. rahatlamamı, zorlukları atlatmamı sağlayan şey de spor oldu.. kesinlikle denemenizi tavsiye ederim.. garip gelebilir, ama işe yarıyor gerçekten.. özellikle ter atacak yoğunlukta tempolu spor insanın inanılmaz rahatlatıyor.. iç sıkıntıları, takıntılar, negatif enerji, endişeler vs hepsi uçup gidiyor yerine bi tazelik, hafiflik, rahatlama duygusu geliyor.. hem kimseye zarar vermeden sinirinizi stresinizi atabiliyorsunuz, hem para harcamıyorsunuz (mesela koşmak), hem de vücudunuz fit ve çok hoş oluyor, insanın cildi bile güzelleşiyor... ilaçlar gibi yan etkisi de olmuyor.. alışkanlık yaratıyor ama neyse ki iyi bir alışkanlık hihoyyyt denemenizi mutlaka tavsiye ederim..
     
  18. 21 Haziran 2009
    Konu Sahibi : Summer
  19. tiryakinimm

    tiryakinimm Aktif Üye Üye

    Katılım:
    30 Ocak 2009
    Mesajlar:
    10
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Balsuratin siraladigi bütün belirtiler hemen hemen hepsi bendede var. MALESEF. Ama beni daha cok üzen bunlarin farkinda oldugum halde caresiz bakakalmam. Tabiki ugras caba harciyorum, acaba kendim bu durumdan kurtulurmuyum diye. Herseyi, herkezi en cok da kendimi en ufak bir sey icin agir yargiliyorum.
    Ben hayatim boyu hep vujutsal olarak saglik problemleri tasiyan biriydim. Misal hic bir agri hissetmedigim degil bir günü bir ani hatirlamiyorum. Ama hedeflerim hep büyükdü. Bende Meslek sahibi, rahatsizliklarina ragmen kendi ayaklari üzerine duran biri olarak yasamayi sectim. Simdi 36 yasindayim, 15 senelik meslek hayatimdan sonra emekli oldum, cünki artik rahatsizliklarim öylesine artiki bir sene icinde 14 sefer ardi ardina ameliyatlar gecirdim. Bu kötü senede 2006/2007 seneleriydi. O yili hayatimdan tamamen silmek yok etmek isterdim. Ama bu mümkün degil tabiki. O kötü günlere kadar aslinda baya kuvetliydim sanirim. Cünki herseye ragmen calisiyordum, devletmemuru olarak, isim güzeldi. Özel hayatimdada mutluydum. Esim ve iki kizimla agrilida olsa hayati dolu dolu yasamaya calisiyordum. Neyse aradan yilar gecti ama ben gecirdigim o kötü yilin ardindan toparlanamiyorum. Halen morfin alarak agrilarima katlaniyorum. O dünyalari ugurlarina feda edebilecegim cocuklarima karsi dahi cok degisti hareketlerim. Misal önceleri agrilara ragmen her animi kizlarimla gecirmekten zevk alirdim, simdi aksam olsa da yatsalar diye saatlere bakar oldum. Bu davranislarimdan da cok fazla rahatsiz oluyorum. Cünki onlari seviyorum ama artik onlara bunu göstermek dahi zor geliyor. Esimle. evliligimiz boyunca böyle kötü ve cekilmesi güc günler gecirmedim. Ayriligi düsünecek kadar kötü hersey gözümde. Ama yalniz kalinca, veya esimin cabalarini gördügümde ben ne yapiyorum diye düsünmüyor degilim. Bir yandan ayrilayim diyorum bir yandan bunu gerceklesdiremiyorum. Bazen cok yalniz caresiz oldugum geliyor aklima, kendimi resmen evime hapsediyor alisverise dahi cikmamak icin binbir bahane buluyorum. Gezmek veya önceleri severek yaptigim bütün herseyi unutum. Oysa ne cok severdim kizlarimla parklara gitmeyi, onlar oynarken seyretmeyi, simdi terassa cikip bir kitap okurken cayimi icemiyorum. Öyle güzel hobbylerim vardi, ama hepsini unutum. simdi kabuguna cekilmis vaziyet´de, kendimi cezalandirircasina eve hapsediyorum. Ne biriyle telefonlasim, ne gezim diyorum, hep halsiz hep mutsuz zaman gecirmege basladim. Son 2-3 haftadir kendime yeni bir mesgale buldum, tekrardan evden calisabilecegim bir is buldum, calisdigim zamanlar bazi seyleri unutabiliyorum. Biraz olsun pozitif düsünmek icin ellimden geleni yapiyorum. Ben benim tedavimi calisarak gerceklesdirebilecegime inaniyorum. Insallah öyle olur. Cünki ben herzaman pozitif düsünen, herseye ragmen heran gülmeyi secen, her serrin ardinda dahi bir hayir arayan biriydim. Umarim birgün gercek benligimi bulurum ve herseye ragmen yine mutlu huzurlu yasamasini tekrardan ögrenirim. Olala arkadasimizin önerisi gercekten hos, dogruluguna da inaniyorum ama bende misal bu asla mümkün degil. Ben ne kosabilirim, ne agirlik kaldirmam mümkün, 1 kg dahi yasak, geriye aslinda bir yüzme kaliyor, gördügünüz gibi bende ciddi ciddi düsündüm bu aktiviteyi ama yüzme haricinde hersey olanaksiz. O da öylesine tehlikeli ki benim icin ancak yanimda ancak birinin gelmesi durumunda düsünebilirim. Ben yine gülmek güldürmek istiyorummmmmmmmmm.