Savaş Çocuk Anne / Abdulkadir Karaman

Konusu 'Şiir' forumundadır ve hayallerin tarafından 1 Eylül 2008 başlatılmıştır.

    1 Eylül 2008
    Konu Sahibi : hayallerin
  1. hayallerin

    hayallerin Guest

    SAKLAMBAÇ!

    Anne! Anne! Anneciğim neredesin?
    sana sesleniyor,
    seni arıyorum epeydir.
    Niye çıkmıyor sesin?
    Neredeysen ses versene! ?
    İşin yoksa, birazcık yanıma gelsene.!
    Mâdem saklambaç oynamak niyetin,
    Ki durum onu gösteriyor.
    Peki o zaman,
    Saklandığım yeri bilsene Anne!


    SÖBE!

    Sen gelmeyince bak
    Ben geldim, buldum seni
    Aman Allah’ım! Bu hâlin de ne?
    Anne! Anne! Anne!
    Niçin, upuzun hareketsiz
    Yatıyorsun yerde öylece?
    Niçin öyle çakılmış gibi gözlerin
    Ve niçin öyle boş boş bakıyor bana
    bakar gibi yabana?
    Şimdi oyunun, şakanın sırası değil
    Tut elimden, haydi kalksana!


    ACI GERÇEK!

    Şu kapımızın önünde duran
    Tanklar de neyin nesi, anne? !
    Söylesene anne!
    Bu babamın bana
    Getirmeye söz verdiği
    Oyuncak tanklar mı?
    Tanklardaki askerler
    Oyuncak askerler mi yoksa?
    Anne! Anne!
    Ne olur söyle! Anne!

    Enkazlarda, çıldırmış deliler gibi
    Kötü kötü bakan adamlar da kim? !
    Hiç tanımadığım
    Sağı, solu tekmeleyerek
    Ve küfrederek kutsal değerlere
    Bir şeyler arayan bu adamlar,
    Tanıdım anne, tanıdım!
    Ülkemize ve üstümüze kâbus gibi çöken
    Bu bitmez ve anlamsız savaşı
    Başlatan o askerler bu askerler anne!
    Anne! Anneciğim!
    Babamı, ağabeylerimi
    Alıp alıp giden
    Ve geri getirmeyen askerler;
    Bunlarında kan bürümüş
    Kin çökmüş gözlerine.!


    ŞAŞKINLIK!

    Anne! Anne! Anne!
    Ben nerdeyim, sen nerdesin
    Gökyüzü nerde?
    Burası nere?
    Güneş, ay, yıldızlar
    Değil niye yerlerinde! ?

    Hani, hatırlar mısın anne?
    Bize hikayeler anlatırdın;
    uyuturken dizlerinde
    Niniler söyleyerek
    En tatlı sesinle.
    Birden canım istedi
    Hadi yine söylesene!


    MERAK!

    Anne! Anne! Anne!
    Ben nerdeyim, sen nerdesin
    Gökyüzü nerde?
    Burası nere?
    Güneş, ay, yıldızlar
    Değil niye yerlerinde! ?

    Hani, hatırlar mısın anne?
    Bize hikayeler anlatırdın;
    uyuturken dizlerinde
    Niniler söyleyerek
    En tatlı sesinle.
    Birden canım istedi
    Hadi yine söylesene!


    SON VE SONUÇ!


    Bu, senin bahsettiğin melekler mi?
    Gideceğimiz yerde
    Bütün şehitlerle berâber şehit babam,
    Ağabeylerim bizi beklerler mi?
    Kelebekler gibi uçan ben miyim?
    Yoksa, anne onlar senin söz ettiğin
    Cennetten gelen melekler mi?

    Oyunumuz yine yarım kaldı seninle
    Her zaman ki gibi, anne!
    Belki istemeden.
    Derdin; günü gelince
    ben de gidebilirim belki
    babanın peşinden.
    Demek ki o gün, bu gün
    Ama anne, ama! ?
    Düğün günü gibi değil
    Mahşer günü gibi bir gün.

    Doyası koklayamadan
    Doyamadan daha sana
    Sevgiye, sevince;
    Beni boynu bükük, öyle
    Öksüz ve yetim bırakıp gitmek
    Haksızlık değil mi?
    Bitmeyen, şu ürkütücü sessizliğin içinde.
    Ben sensiz ne yapar ne ederim anne!
    Haksız mıyım söyle! ?
    Doğru mu yaptığın sence?

    Bil ki; er ya da geç,
    Yine buluşacağız seninle
    Cennet dediğin o yerde;
    Babam, ağabeylerim
    Ve bütün şehitlerle.
    Ne olur kucağını aç bekle!
    Anne! Anne! Anne! Anne!



    Abdulkadir Karaman