Seni gördüm...

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve hira_nur tarafından 29 Haziran 2007 başlatılmıştır.

    29 Haziran 2007
    Konu Sahibi : hira_nur
  1. hira_nur

    hira_nur Aktif Üye Üye

    Katılım:
    23 Nisan 2007
    Mesajlar:
    240
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    ’seni…
    gördüm’

    Yelkovanını yitirmiş bir zaman diliminde ilerleyen uykusuz bir gece,iflah olmaz çırpınışıma direnirken kanatlarım…seni gördüm.
    Hayat denen akrep takibimdeydi ve öfkeliydi belli ki iflah olmaz geri dönüşlerime,üzerinden geçip gidişime ve yelkovanını yitirmiş bir zaman diliminde sırtına yasladığım bir kaç nefeslik dinleşime…
    Bir andan bir sonrakine akmaktaydı zaman seni gördüğümde ve kırıp kanatlarımı düşüşe geçtiğimde..Sana yakın uçmak düştüğüm binlerce boşluktan uzaklaşmak ve artık boşluğa düşecek olmaktan korkmamaktı…Bilirdim..kırılsa kanadım,mavi şevkatinle saracaktın…
    ‘Fırtına kuşlarındanım…
    Göçmendir aslım ve güçlüdür kanatlarım.
    Şimdi düştüysem bil ki sende kalmak için onları kendim yaraladım…
    Korkma! Dalgalansana
    Unutma…
    Fırtına kuşlarındanım…”

    ’sende…
    kaldım’

    Yadırganmayan bir yataktın…Gökyüzüne rest çekip inadına ve aşkına maviydin yağmurlu havalarda.Oysa ben seni bilirdim.
    Sıradan bir göç yolu uğraklığında griye çalan öfkenden uzak dursam da bil ki hiç düşünmedim kirlendiğini ve hiç yitirmedim umudumu bereketine açken ruhum hiç düşünmedim içinde barındırdığın yaşama gereksinimlerimi tükettiğini,balıkçı kayıkları ve ağlarıyla örselendiğinde maviliğin…
    Sende kalmaya geldim aslımdan vazgeçip,göç yollarına hiç bakmadım inan…Sende kaldım…
    Üşüsemde yaklaşmadım güneşe,olduğun yerde seninle ısınayım istedim…Elimde olsa yükselip kanatlarımla taşırdım gökyüzünü içine,değildi…Kanatlarımdan vazgeçip uçmayı unutmayı denedim ve inan…İnan…Bunu gerçekten istedim…
    İçim sızlamadı,kendime acımadım hem nasılsa ben fırtına kuşlarındandım.Keşke kırsaydın da,özünü saklamasaydın benden.
    Keşke…Kendini yitirmene sebep olduğumu düşündürmeseydin yağmurlu havalarda bile hep böyle şefkatliyken…
    Sende kaldım…Kendini yarım bıraktın…Fırtınalara alışkındım oysa bu dinginlikte hep kendimi suçladım…
    “Yelkovanını yitirmiş kaç zaman daha sürecek sanırsın
    Beni dinginliğine hapsedişin
    Mavi şefkatine gönüllü geldiğim esaretim…
    Seni gördüm
    Göç yolunda sıradan bir karşılaşmaydın
    Sende kaldım
    Korkma! Dalgalansana
    At maviliğini ve griye çalsın yüzün
    İnanmazsın ama
    Öfkeni özledim yabancı karşılaşmalarda
    Hoyratlığını bilirim
    Dalgalan ve savursana
    Fırtına kuşlarındanım
    Unutma”

    ‘benden…
    geçtin’

    Alışmış mıydın varlığıma ki duymaz olmuştun sesimi? Alış mıydın koynuna saklanmış göçmen bir kuşu sarmaya? Alışmış mıydın bana ki unutmuştun yaşamam için gerekliliğini,maviliğin değil senin,içinin,tutsağı olduğum özünde beslediklerinin…
    Alışmıştın tüm bunlara ve alışmıştın bu sessiz sakin kaygısızlığa ki hiç öfkelenmedin balıkçı kayıkları ve ağları tüketirken seni,yaşama sebebimi…
    Açlığıma aldırmadın ve benim için kendinden tek parça ayırmadın…Söylesene ben mi yanılmıştım yoksa sen hep mi böyle fedakardın?
    Kendinden geçtiğini sanıyordun oysa sen…Benden geçtin.
    “Kanatlarıma uçmayı öğrettim yeniden
    Zordu çünkü onca zamandır seninle ıslanmışlardı
    Ağırlığını üzerimden atmak kolay olmadı…
    Olduğun yerde kal
    Dalgalanma artık hep böyle durgun kal
    Saklandığım koynunu buldu hayat denen akrep
    Akıttı zehrini.
    Düşünme…
    Belki de sonu böyle olmalıydı
    Dayanmalıydım
    Nasılsa direngendi aslım
    Fırtına kuşlarındandım”

    ’senden…
    gittim’

    Yelkovanını yitirmiş bir zaman dilimindeyim…Hayır,artık uçmakta eskisi kadar iyi değilim.Üzerimde sularında ıslanmışlığın ağırlığı ve gözlerimde maviliğin var…
    Seni yitirmiş bir beni çekiştiriyorum göç yollarına…
    Söyleyecek çok sözüm yok artık…Ne sana,ne de ona…
    Bir parçan var gövdemde,tekmeleyip duran ve ağrıtan bir sancı büyütüyorum içimde…
    Söyleyecek sözüm yok…Ayrılık vakti yitirsen de yelkovanı,düşme benim gibi bir zamansızlığa
    Neyse…
    Şimdi bir yol bulup göçmeliyim okyanuslara…Kendimi doğurmaya…



    ‘Seni gördüm…
    Seni sevdim…
    Tüm şefkatinle nasıl da acıttın…
    Yine de
    Sende kaldım…
    Kanatlarımdan vazgeçtim
    Sen önce kendinden
    Sonra
    benden geçtin…
    Göç vaktini bilirim
    Şimdi
    Ben
    Acısam da ben
    Yansam da ben
    Ağlasam da ben

    Senden….
    Gittim.’

    alıntıdır...
     
  2. 29 Haziran 2007
    Konu Sahibi : hira_nur
  3. EU2

    EU2 Guest

    ‘Seni gördüm…
    Seni sevdim…
    Tüm şefkatinle nasıl da acıttın…
    Yine de
    Sende kaldım…
    Kanatlarımdan vazgeçtim
    Sen önce kendinden
    Sonra
    benden geçtin…
    Göç vaktini bilirim
    Şimdi
    Ben
    Acısam da ben
    Yansam da ben
    Ağlasam da ben

    Senden….
    Gittim.’

    Emegine saglik...
     
  4. 30 Haziran 2007
    Konu Sahibi : hira_nur
  5. hira_nur

    hira_nur Aktif Üye Üye

    Katılım:
    23 Nisan 2007
    Mesajlar:
    240
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    beğenmene sevindim ceyhanlı...