Seni İntihar Ettim...

Konusu 'Şiir' forumundadır ve bourtlen tarafından 8 Ocak 2010 başlatılmıştır.

    8 Ocak 2010
    Konu Sahibi : bourtlen
  1. bourtlen

    bourtlen hayallerimi kutuladım... Üye

    Katılım:
    26 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    308
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    Seni İntihar Ettim...

    Deli dolu geçtik ateş hatlarından
    Sevgim korkuyla beraber büyüdü içimde
    Sevdikçe korktum
    Korktukça daha çok sevdim
    Er geç birbirini boğacaktı bu duygular, biliyordum
    Neden sonra farkına varıyor insan
    Ayağına takılan bütün taşları
    Yoluna kendi döşediğinin

    Senin yarınlara inancın benden yüklüydü
    Daha cesaretliydin
    Planı çatılmamış yarınlara ektiğin umutlar
    Er geç açacaktı, biliyordun
    Deli sevdalı çocuk ruhumun
    Nicelerinin uğruna kıyametler kopardığı
    Değersiz değerlere sırt dönmüş, güvenli saflığında
    Bir sonsuzluk buldun kendine
    Ve hayatımızın resimlerini çizdin duvarlarımıza
    Sonra birden
    Yeşil bir kentte
    Ilık bir yaz gecesine astın beni

    Sevdalı ömrümün dakikası beş para etmedi
    Ödedim
    Cümlelerim seni taşımaktan yorgun düştü
    Son sözün
    Ve son anın efendisi olmaya bilenmiş yüreğine yenildim
    Geçmişten nefes alıp geçmişe nefes verdim
    Anılar kemirdi yüreğimi
    Felç oldu hislerim
    Zamanın çoktan dibe çöktüğü kum saatimin belinden
    Tek bir saniye bile süzülmüyordu
    Ters çevirmeye cesaretim yoktu
    Çünkü yeniden başlayacak bir hayatın
    Korkağı olmuştum

    Aşkların sonrasında hüzün vardır
    Ya sen hüznü boğarsın
    Ya da hüzün seni boğar
    Ama birisi kanatlarını kırarsa eğer
    Yaralı kuş rolüne soyunacağına
    Yürümeyi denemelisin
    Hayata dönmelisin

    Bunları düşünebilmek bile kendime dönüşümdü
    Ve sonunu infaz ediyordu içimde
    O gece yüreğimden sağ çıksaydın eğer
    Ölen ben olurdum
    O gece
    Hayatın lekesiz bir anında
    Seni intihar ettim
    Şimdi katil benim

    Artık güncemde bir boşluksun
    Yavaş yavaş taze anıların altına gömülüyorsun
    Ve sana ait sandığım her şeyin
    Aslında benim olduğunu öğreniyorum
    Hiçbir duygunun tek ilhamı değilsin
    Kendimi keşfettikçe
    Seni kaybediyorum
    Ve ufkuma sensizliği
    Korkusuzca geriyorum

    KAHRAMAN TAZEOĞLU