Sevgi Damlalari

Konusu 'Alıntı Yazılar' forumundadır ve Filo tarafından 11 Nisan 2007 başlatılmıştır.

    11 Nisan 2007
    Konu Sahibi : Filo
  1. Filo

    Filo Popüler Üye Üye

    Katılım:
    7 Nisan 2007
    Mesajlar:
    1.159
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    148
    Yalnız yaşamayı da bilmeliyiz. Yine de öyle bir an gelir ki sığamaz olursun kalıbına; işte o zaman tek yürek olabileceğin bir dost ararsın. Yorgunsan hele; sığınabileceğin mavi bir koya demir atmak istersin.
    Yelkenlerimi indirdim şimdi, ıssızlığına aksimi düşürdüm. Kendimi gördüm engin sularında... Dostluğun güneş olup kuşattı beni çok uzaklardan...
    Gün batımlarından sonra güvertemdeki ışıklarımla yakamoz olup ışıldadım. Hafif bir meltem çıktı sonra, dans ettik gecenin sessizliğinde... Yıldızlar düşsün üzerine ama sen beni sar, yüreğinin derinliklerinden gelen o sıcak sevginle...
    Bir damla sevgiymişim en başından beri, fark etmek uzun zaman aldı. Oysa her zaman güzel ve özelmişim, sadece farkında değilmişim. Şu madde boyutuna sıkışmış insancıklar var ya; onlardan olamadım hiçbir zaman ve olamam da...
    Şimdi benim de yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şeyler var: Ben her şeymişim...
    Beyaz bir gül, bir kır çiçeği, güneş, ay, uçsuz bucaksız mavi bir okyanus... Derin bir gökyüzüymüşüm... Siyahmışım, beyazmışım... Tüm sevdiklerim mişim, senmişim, benmişim... Her seherde yeniden doğanmışım... Ölüm ve yaşammışım...
    Ben her şey mişim.
    Madem her şey bendim; o halde anlam olmalıydım yaşama... Mana vermeliydim bakışlarıma ve ritim eklemeliydim adımlarıma... Yürüdüğüm yollar benden iz taşımalıydı. Beni ben olarak yazmalıydı mazi, silemediğimiz sayfalarına...
    Her kara kışın içinde baharlar bulmalıydık yaşamak için... Beyaz beyaz çiçeklenip, lapa lapa yağmalıydık çıplak ağaçlara... Gelin olmalıydı, ince, narin, bir sabah, penceremin önünden boy gösteren ağacım...
    O dışarıda titrerken, ben sandalyemde oturup sıcak çayımı yudumlamalıydım. Çayımın buğusu üşüyen yanaklarımı ısıtmalıydı ve ben ürpermeliydim bu bahtiyarlıktan...
    Güller ekmeliydik gönlümüzdeki bahçelere...
    Gönlümüze sığdırmalıydık kâinatı ve tüm yaratılmışları. Ve o kâinatın mimari olmalıydık, yüce mimarin bize verdiği o hislerle yeniden eskizleşmeliydik duyarsız kalan yanlarımızı...
    İçimizdeki tüm manalar kâinatta madde olmalıydı. Örneğin; kuşun kanatları, yaşama doğru yürümeyi öğrenen bir bebeğin ayakları, yaşı hayli ilerlemiş bir ninenin yüzündeki tüm kıvrımlar yahut bir ırgatın nasır tutmuş elleri... Sevgi maddede şekillenmeliydi böylece... "Seni seviyorum" diye haykırmalıydık hayata ve eko vermeliydi, aynı içtenlikle, sonsuza değin, yaşamın yalçın kayalıkları... Umutlarımız tüm korkuların önüne bent olmalıydı...
    Evet, şimdi yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şeyler var:
    Yürüdüğünü fark edebildiğinde, baktığını görebildiğinde gülüşünle insanları yüreğindeki kâinata hapsedebildiğinde yaşadığını anlarsın. Ve sevgiyse hayat felsefen, sevdiğin müddetçe yaşarsın... Üçüncü boyuttan kurtulduğun an ebedileşirsin. Bir damlayken, derin bir derya olup çıkarsın.
    Şimdi bana uzaklardan uzattığın ellerinle ellerimi kenetliyorum. Yaşadığımız vurdumduymaz dünyada dostluğun benim için çok önemli.
    VE SEN BENİM İÇİN ÇOK DEĞERLİSİN.