Siz de kendinizi olduğunuzdan yaşlı ve bitik hissediyor musunuz?

Konusu 'Bir derdim var : (' forumundadır ve betican tarafından 6 Ocak 2009 başlatılmıştır.

    6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  1. betican

    betican Guru Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    453
    Beğenildi:
    28
    Ödül Puanları:
    308
    :1no2::1no2:

    Merhaba kızlar,

    Başlıktan da anlaşılacağı gibi kendimi 28 yaşında değilde 50 yaşında gibi hissediyorum. Çok erken yaşta çok büyük sorumluluklar aldım, çok sıkıntılar çektim, hala da çekiyorum.

    Hem maddi hem de manevi çok yıprandım. Bir de oğlum hasta şu sıralar, eşim deseniz kendi aleminde beni hiç anlamıyor. İşine gidiyor, arkadaşlarıyla gırgır muhabbet, maça gidiyor, hamama v.s gidiyor. Ben napıyorum, bütün gün oğlumla birlikte evde kös kös oturuyorum.

    Etrafımda doğru dürüst kimsem yok. Ablam uzakta oturuyor, arkadaşlarım uzak. Komşu deseniz var ama onların da bana faydası yok. Ben neden bu kadar yalnız ve kimsesizim anlamıyorum.

    Her türlü derde, sıkıntıya göğüs geriyorum, buna da şükür diyorum, ama artık kendimi bitik hissediyorum. Benim yaşımdaki arkadaşlarım ya çalışıyor, ya da aileleri ve arkadaşlarıyla vakit geçiriyor.

    Kendimi artık herşeyden elini eteğini çekmiş yaşlanmış hissediyorum. İçimden hiçbirşey gelmiyor. Ne yemek, ne içmek, ne gezmek. Ben neden böyle oldum. Çok özeniyorum, benim yaşımda olup da cıvıl cıvıl, hayatı dolu dolu yaşayanlara..

    Ben de onlar gibi olmak istiyorum. Çalışmak istiyorum, ama oğlumda şimdi de kasık fıtığı çıktı,1-2 ay içinde ameliyat olması lazım, mecburen erteledim çalışmayı. Arkadaşalrım olsun istiyorum, birbirimize gidip gelelim, sohbet edelim falan istiyorum ama kimse yok.

    Sizde benim gibi yalnız, kimsesiz ve yaşlanmış hissediyomusunuz kendinizi????
     
  2. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  3. _ConversE_

    _ConversE_ Nam-ı diğer extreme:)) Üye

    Katılım:
    11 Eylül 2008
    Mesajlar:
    3.571
    Beğenildi:
    14
    Ödül Puanları:
    106

    ilk önce oğlunuza çok çok geçmiş olsun
    Ahh canım yaa,hiçmi bir arkadaşın yok,
    ne bileyim bir kafa dengi insan olsa bile yetiyor insana,
    bende gurbetteyken öyleydim eşimden başka kimsecikler yoktu etrafımda,
    ama ben şanslıydım ki eşim bana destek tii,
    arkadaşlar edinmeye çalışın,
    burda kk da takılın kk saten tüm zamanını alıyor insanın
    çok güzel arkadaşlıklar edineceğinize eminimyerimseniben
    Rabbim oğlunuza acil şifalar versin...
    inşallah en yakın zamanda sağlığına kavuşura.s.
     
  4. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  5. betican

    betican Guru Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    453
    Beğenildi:
    28
    Ödül Puanları:
    308
    Teşekkürler geçmiş olsun dilekleriniz için. Ama maalesef etrafımda hiç arkadaşım yok. Bazı arkadaşlarım var tabi, ama onlar da başka semtlerde oturyolar. Burdan gitmeye kalksam minibüs yada otobüse 10 dk yürüme yolum var. Oğlum tekrar hasta olur yollarda diye korkuyorum. Daha bronşitini de tam atlatmamış sayılır.
    Dediğiniz gibi sadece eşim var, ama o da bütün gün telefonda veya arkadaşlarıyla konuştuğu için yorgun oluyor ve konuşmuyoruz bile.
    Evde bilgisayar yok, eşim akşamları getiriyor, ben de yalnızlığımı biraz da olsa burada sizlerle paylaşıyorum.

    Allah kimseyi yalnız bırakmasın derler ya, çok doğru bir söz bu...
     
  6. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  7. SalvaMea

    SalvaMea Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Mayıs 2007
    Mesajlar:
    762
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    üstümden kocaman bir kamyon geçmiş gibiyim bende :) sanki 50 yaşındayım çoluk çocuk evlilik derdim olmuş gibi.. fazla takıyoruz herşeyi bundan böyle oluyor arkadaşım..
     
  8. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  9. hevval

    hevval Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Ocak 2009
    Mesajlar:
    81
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    76
    canımm çok iyi anlıyorum senii.. bende orta okul bitimin de 3 kardeşimin ewin sorumluluğunu aldım.annemiz terketimişti. şimdi 23 yaşındayım ama hiç bir şey yapmak içimden gelmiyor. çewremdeki insanları izliyorum arkadaşları akrabaları sosyal hayatları war konuşuyorlar sohbet ediyorlar geziyorlar.ben hep izliyorum ve özeniyorum ama asla yapamıyorum.4 sene okudum 100 kişilkik sınıfta üniversitede ama 5 arkadaşım wardı sadece diğerleriyle 4 sene boyunca yabancı gibi kalabilmek çok ilginç şinmdi kursa gidiyorum yalnız oturuyorum yanıma kimse oturmuyor herkes haşır neşir ben bir kişi ile bile selamlaşmıyorum.istiyorum ama şu yalnızlıktan kendimi çıkaramıyorum başaramıyorum.ben hep :KK43: kalıcam
     
  10. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  11. Claries

    Claries O bir anne:) Üye

    Katılım:
    7 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    1.060
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    Bu kadar yıpratma kendini arkadaşım :teselli: umarım bu geçici bir dönemdir hem bak biz varız burada çayını kekini yiyemesekte biz sana misafir olur derdine derman olmaya çalışırız ne zaman canın sıkılırsa geç pc nin başına yaz derdini elimizden geleni yaparız inanki bak kış geldi 2-3 ay sonra bahar gelecek her yer cıvıl cıvıl olacak sende hayatının kışında say kendini ardı bahar olan bir kış canım bebişinede iyi bak olurmu Allah sana bağışlasın onu
     
  12. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  13. chicek

    chicek bebişim ve ben Üye

    Katılım:
    20 Kasım 2008
    Mesajlar:
    300
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    86
    yalnızlığın en ağırını ben yaşıyorum herhalde:1no2: sen yine kendi ülkendeymişsin ben buraya geleli iki yıl oldu ve kimsem yok burda eşimde geç saatlere kadar çalışıyo görmüyorum doğru düzgün..zaten çalışmasa da bana hayrı olmaz kendi gezer tozar çocuğu bahane edip beni götürmez:dilcikar: hele eski oturduğum bina bomboştu korkuyordum gece benimki geç gelince yabancı memleket..çok kötü bir durum yaa günlerce aylarca tek başıma oturuyorum önceleri iternette yoktu tv zaten yok türk kanalı alamadık bi türlü ev değiştirdik önceki eve de olmuyodu..sana anlatamam nasıl bir yalnızlık çektiğimi canım ben 26 yaşındayım ve saçlarıma aklar düştü ordan anla işte:a015: hamileliğimde yalnızdım yerimden kalkamıyodum yemek yapacak kimse yok.doğumdan sonra yalnızdım o kadar dikişle bana bakacak kimse yok..şimdi bunalımdayım artık sabrım tükendi şeytan diyo topla pılını pırtını dön ülkene arkana bile bakmaCADIARZU birgün uyacağım o şeytana ben :uhm:
     
  14. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  15. betican

    betican Guru Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    453
    Beğenildi:
    28
    Ödül Puanları:
    308
    ***************************************************************************

    Ben de vatanımda yalnız kaldım inan. Dediğin gibi eşim çocuğu bahane edip kendi gezip tozuyor. Hiç sıkıldınmı, canın bişey ister mi, bi derdin var mı diye soran yok.
    Ben de düşünmekten depresyona girdim zaten, 1 yıldır ilaçlar kullanıyorum, ama ancak bu kadar fayda etti.

    Ben de hamileyken midem ağzıma gele gele yemek yaptığımı bilirim. Doğumdan sonra eşim sabahlara kadar çalışırdı, kaynanam akşamları işten çıkınca gelir, komşuların getirdiği yemekleri yer, sonra da yorgunum deyip yatardı.Bende o dikişli halimle ağlıyarak yemek yapıp, sabah kadar oğlumu emzirip, gazını çıkarırdım. Bulaşık yıkardımi ütü yapardım ağlayarak.

    Hayat neden bizim gibilere bu kadar acımasız da , bazılarına çok güzel ve rahat. Ben anlamadım.
    Aslında kötü niyetli ve kişilikli bir insan değilimdir. Canımı yakmayan hiç kimsenin kötülüğünü istemem. Herkese elimden geldiğinden fazla yardım eder, koştururum.

    Ama nedense hayat beni hep yorar ve çok zorlar..

    Allah bizim gibilere sabır versin.

    Benim kafamı üşütmeme az kaldı ama onu biliyorum...
     
  16. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  17. mavi_patikli

    mavi_patikli Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Temmuz 2008
    Mesajlar:
    3.223
    Beğenildi:
    1.633
    Ödül Puanları:
    163
    Öncelikle oğluna geçmiş olsun
    kasık fıtıgından ameliyat olan çok cocuk var üzülme ama geciktirme bence
    benim oğlum tam 1 yasındayken pipisinden ameliyat oldu tam 3 saat sürdü
    nasıl üzüldüm anlatamam ama hepsi geçiyor çocuklar iyileşiyor.
    anneler yıpranıyor işte ama biraz kendine degişik uğraslar bul arkadas edin buralardan da
    kimse birbirini doğru dürüst tanımıyor burada tanısıyoruz
    üzme kendini canım..
     
  18. 6 Ocak 2009
    Konu Sahibi : betican
  19. kelebek088

    kelebek088 Dokunmasınlar kanatlarıma Üye

    Katılım:
    13 Ağustos 2008
    Mesajlar:
    559
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    86
    Bence önce KK'nin ruh hali kısmından depresyonu kaldır. Ben bekarım bu durumlardan çok anlamıyorum tecrübesiz sayılırım ama gördüğüm kadarıyla ve profilinden incelediğim kadarıyla sen kendinden ödün veriyosun eşini çocuklarını yüceltiyorsun her anne ve eş gibi ama karşılığını görmüyosun. Eşin seninle ilgilensin istiyosun. Bu erkekler bencil di mi. O sana destek verse halbuki çoğu şey hallolacak. Ama bence oğlun iyileşir iyileşmez bir işe başla. Ya da eğer imkanın varsa bir uğraş edin. Ne bileyim mesela bizim burada Belediyenin açtığı kurslar var seramikmiş, ahşap boyamaymış, takı yapımıymış.. bunun gibi bişeyler. Sonra ne bileyim değişik yemek tarifleri bul netten onları dene. Komşularınla ilişkilerini geliştirmeye çalış. Bir şekilde zamanı geçirmeye çalış. Mesela gün içinde işler bitince aynanın karşısına geçip bi makyaj yapmak süslenmek püslenmek bile insanı iyi hissettiriyor. Ne desem de eminim çok zor bir durumdur. Allah sabırlar versin. Hiç olmadı biz varız burda. Akşam da olsa gel konuş. Ama ne olursa olsun eşini dürt "benle ilgilen yalnız bırakma destek ol." de. Ne dersin belki işe yararyerimseniben.