Türkçe Bilen Aranıyor!

Konusu 'Yazım Kılavuzu' forumundadır ve 1BukeT tarafından 1 Nisan 2007 başlatılmıştır.

    1 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  1. 1BukeT

    1BukeT Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Eylül 2006
    Mesajlar:
    1.454
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    106
    Mayıs ayının ilk haftası Dil bayramı olarak kutlanıyor, 44 yıldır. Aslında Karamanolu Mehmet Bey 1277 tarihli bir ferman çıkarır:

    "Bugünden sonra divanda, dergâhta, bârgâhta, mecliste, meydanda Türkçeden başka dil kullanılmayacaktır." der. O tarih, bugün dil bayramı anılır. Türk dilini yaygınlaştırma gayretleri ta o günlerden başlar.

    Önemli bir eserden bölümler okuyacağız bugün. Türkçeyle ilgili olarak yazılmış muhtevası en geniş eser sanırız, merhum Nejat Muallimoğlu'nun yazmış olduğu Türkçe Bilen aranıyor isimli kitaptır.

    Yanlız kendi değerlendirmelerine değil, geçmişden bugüne, dilimizin üzerine titremiş seçkin şahsiyetlerin yazılarından alıtılar da yapmış.


    TÜRKÜN MİLLÎ HATİBİ HAMDULLAH SUPHİ TANRIÖVER, 1950'lerde Pendik Lisesi'nin bir müsameresindeki konuşmasında, dil meselesine de temas ederek dedi ki:

    Bir seyahatte idim, vazife ile Avrupa'ya gidiyordum. Yanımda, tanınmış ediplerimizden biri de vardı. Beraberce, gayet zevkli sohbetlere dalıyorduk. Tren kompartımanında, yolda binmiş bir ecnebi de vardı. Biz konuşurken gözucu ile âdeta takip ediyor, tecessüs gösteriyordu. Bir müddet sonra gideceği yere inmek üzere hazırlandı, kalktı, ve ikimize dönerek Fransızca, "Affedersiniz beyler, merakım o kadar fazlalaştı ki, sizi bir sualimle rahatsız edeceğim," dedi. "Kusurumu hoş görünüz; konuşmanızı yol boyunca takip ettim, anlamadığım halde zevkle dinledim. Diliniz, belli-başlı Doğu ve Batı dillerinden pek farklı. Mazur görünüz ve beni tatmin ediniz. Nece konuşuyorsunuz?"

    "Biz Türk'üz ve konuştuğumuz lisân da Türkçe'dir," dedim. Ecnebi, büyük bir saygı ile eğildi ve ciddiyetle dedi ki: "Aman, ne saadet! Sizler meğer dünyanın en musıkili diline sahipmişsiniz. Bana kuş dili ve bülbül sesi gibi geldi. İnanın gaşyoldum [kendimden geçtim]. Aman, bu güzel dili bırakmayınız. Harikulade bir dile sahipsiniz. Bu büyüleyici ahenk, hiçbir Batı dilinde yoktur.

    Prof. Dr. Mehmet Altay Köymen de, bir zamanlar Hamburg Üniversitesi'nde adını hatırlayamadığı dünyaca meşhur bir Alman matematik profesörünün de, "Türk dili" derslerine katıldığını görerek "hayret'e düştüğünü yazdı*.

    Dersten sonra, Türkçe kurslarına katılmasının sebebini sordum. Dakikalarının bile boş geçmediğini bildiğim bu Alman ilim adamının Türkçe kurslarına katılmasına ne kadar hayret etmişsem, o da benim bu sualime o kadar hayret etmiş ve biraz da alınmıştı. Ben, bunun üzerine, Türkçe'de matematik dalında faydalanacağı eserler bulunmadığnı söylemek zorunda kaldım.

    Maksadımı anlayan Alman profesörünün bana verdiği cevap çok dikkate değer: "Ben, Türk dili kadar ahenkli bir dile rastlamadım. Türkçe, insanın kulağına tatlı bir melodi gibi çarpıyor. Bu dili öğrenmekten büyük bir zevk duyuyorum.


    Türkçe, iyi konuşanların dilinde, dünyanın en musıkîli, en ahenkli dillerinden biridir. Dilimiz, bu güzelliğini, tok ve kapalı seslerini uzun hecelerle ahenkli bir tarzda birleştirmiş olmasına borçludur. Türkiye Türkçesi, "büyük ses uyumu" denen basit ve monoton kuralı kemikleşmekten kurtarmış, Türkçe ve Türkçe'leşmiş nice sözde kırıp parçalamıştır. Basit ve monoton bir sesten zengin seslere giden bir seda hürriyeti Türkçe'de, gerçek bir ses musikisi gelişmesidir.

    Eski Türk dillerinde uzun hece yoktu. Nihat Sami Banarlı'nın yazdığı gibi, Asya bozkırlarında at koşturan, mütemadiyen yeni ülkeler, daha bereketli topraklar peşinde koşan insanların, yaşadıkları bozkır ikliminin sertliğinde, kelimeler üzerinde durarak onlara ahenk ve güzellik vermeye vakitleri olamazdı. Çok defa, bugün dilimizdeki gel! git! in! koş! vur! kaç! dur! gibi tek heceli kelimelerle konuşuyorlardı.

    Refik Halit Karay, yerden göğe kadar haklı:

    Türkçe, Asya'da bir çığıltı, bir tokurdama, bir gürültüdür. Verdiğimiz ahenk sayesinde, biz onu bir besteye çevirdik. Asya Türkçesi, aslında, zengin ve pek eski olabilirdi; lâkin saklamak abestir: Türkiye Türkçesi'nin yanında çok ahenksizdi. Dedelerimiz, beş asırda ne yapıp ne ettiler, bir kakofoni "den bir "melodi" çıkardılar.

    Buyurun, eski Asya Türkçe'sindeki' bazı kelimeler: adhak, batrak, bed-hük, bıdhık, budgay, eçkü, emgek, kadhgu, kapga, karağgu, kayguk, kıragu, kızamuk, konkül, koşnı, konglek, kudhug, orgak, sarıçga, tamgak, targak, te-gir, tenğiz, Tengri, tirsgek, yamgur, yapurgak, yogurkan, yumgak.

    Ziya Gökalp, "G"li sesler istemeyiz diyordu. Haklıydı. Şimdi de bu kelimelerin, Türkiye Türkçesi'nin fonetik çarkından geçtikten sonra nasıl mûnisleşerek ahenk kazandıklarına dikkat ediniz: ayak, bayrak, büyük, bıyık, buğday, keçi, emek, kaygı, büyük kapı, karanlık, kayık, kırağı, kızamuk, gönül, komşu, gömlek, kuyu, orak, çekirge, damak, tarak, değer, deniz, Tanrı, dirsek, yağmur, yaprak, yorgan, yumak.

    Asya Türkçesi gördüğünüz gibi, "Moğol tokmakları" ile dolu bir dildi. Yine Kaşgarlı zamanındaki Türk dillerinde, günümüzde artık kullanılmayan kakofonik seslerle dolu bir yığın kelime daha vardı. Bazıları: kıdhıglık (kenarlı külah), bukagu (hırsızların ellerine vurulan kelepçe), buturgak (pıtrak, fıstık biçiminde çengelli bir diken), çançarga (serçe kuşu), çıçalak (serçe parmağı), çıçamak (yüzük parmağı), çifşeng (ekşi, ekşimiş), kakkuk (kurutulmuş et veya meyva), kakurgan (yağ ile yoğrulup fırında veya tandırda pişirilen bir hamur), tabuzguk (bilmece), tuturkan (pirinç), yagak (ceviz).


    Türkiye Türkçesi'nin fonetik çarkı bu "Moğol tokmakları"nı öğüttü, ehlileştirdi, kulağı okşayan munis ve musıkili sesler hâline getirdi. Maamafih, bu fonetik çarkın tesirini göstermesi zaman aldı. Meselâ, dilimizdeki iyi kelimesi edhgü-edgü-eyyü-eyü" safhalarından sonra "iyi" oldu. Dede Korkut Hikâyelerinde (8-13'ncü asır) Han Tur Ali adında bir Türk hükümdarının adı geçer. Halk, zamanla, "Han Tur Ali"yi Kanturalı yaptı. Yine ondördüncü yüzyıla doğru Akkoyunlu devletinin kurucusu Tur Ali Bey'in adını Türkler, yine eski Türk seslerine sadık kalarak Turalı diye seslendirdiler.

    Fatih Sultan Mehmed'in ordusu istanbul'u fethettiği zaman, bu şehrin bir semtinde Cebe Ali Bey adında bir Türk kumandanı karargâh kurmuştu. Bu karargâha gidip gelen Türkler, o semte bu Türk kumandanının adını verdiler. Eski Türk telâffuzuna göre, semte "Cebeli" veya "Cabalı" demeleri gerekiyordu. Fakat böyle olmadı. Türk, bu İstanbul semtini Cibali ahengi ile güzelleştirdi. Çünkü Türkiye Türkler'inin dilinde, artık uzun hece zevki vardı. Bu zevk, Nihad Sami Banarlı'nın kelimeleriyle, "yeni bir vatanın,yeni bir coğrafyanın terennümü "idi." Türkiye Türkçe'si, o Türkçe'nin en büyük temsilcisi Yunus Emre'nin dilinde zirveye ulaştı:

    Ben Yûnus-u bîçareyim / Dost ilinden avareyim
    Baştan ayağa yâreyim / Gel gör beni aşk neyledi*

    Türkçe, dünyanın en bol sesli dillerinden biridir. Ağacın yapraklarıyle güzel olduğu gibi, dilimizi—uzun hecelere imkân vererek—güzelleştiren başlıca özelliği sekiz tane ünlü ses bulunuşudur ki, meselâ İngilizce'de bu kadar ünlü yoktur.

    Bu ünlülerin dilimizi nasıl güzelleştirdiğini, çocuklarımıza verdiğimiz isimler bilhassa gösteriyor. Bir milletin bütün fertleri için en güzel ve kulağı okşayan sesler, çocuklarına verdikleri adlardır. Bakın Türkiye Türkleri, dikkate değer bir çoğunlukla çocuklarına nasıl adlar veriyorlar:

    Aygül, Aynur, Aysel, Ayten, Ercan, Erdal, Gülâli, Gülay, Gülnur, Güvenay, Meral, Özcan, Seda, Sevay, Suna, Tülay, Tülinay. Bütün bu adlar ve daha pek çok sayıda eski ve yeni isimler acaba neden iki üç hece içinde hep inceden kalına veya kalından inceye geçen seslerle örülmüştür? Bir millet, bu ses değişiminden zevk almasa, bu ufacık kelimelerde bu kadar kesin iniş-çıkış yapar mıydı?

    Türkiye Türkçesi "ana"yı anne, "yalav"ı alev, "ala"yı ela, "yınanç"ı inanç, "Selcik"i Selçuk, "maral"ı meral yapmış, daha nice sözü bambaşka bir güzelliğe eriştirmiştir.

    Türkiye Türkçesi, Arapça ve Farsça'dan dilimize giren pek çok kelimeyi tanınmayacak bir şekilde Türkçe'leştirmiştir. "Çarçûbe," "badem,' "hefte," "çameşuy," "guuşe," "Çeharşenbih," "Pençşenbih," "şuban" "nerdibân", "şeft-âlû," "zedr-âlû" Acem'in;

    çerçeve, badem, hafta, çamaşır, köşe, Çarşamba, Perşembe, çoban, merdiven, şeftali, zerdali Türk'ündür. Yunanca'dan Farsça'ya geçen "kulbe," dilimizde güzelleşmiş, kulübe olmuştur. Farsça'da çiçek karşılığında olan "gul," Türkçe'de, belirli bir çiçeğe izafe edilmiş ve gül diye güzelleştirilmiştir.


    Doğru, düş Türkçe. Ama Türk, onu bin yıl öncesi terketti. Neden mi? "Hayal"deki, "hülya"daki, "rüya"daki ses güzelliği "düş"te yoktur da onun için.

    Hamdi Varoğlu, Cumhuriyet 'teki bir yazısında (5 Temmuz, 1964) diyordu ki:

    Arapça kelimeleri alıp Arab'ın bile mânasını anlayamadığı, Farsça kelimeleri alıp İranlı'nın bile tanıyamayacağı, bize göre yapı ve kurallarıyle özbeöz Türkçe kelimeler yapmışken, bunları atıp yerlerine kimsenin tanımadığı yapmacık sözler koymayı ben, öz evlâdı inkâr edip göçebe bir kabilenin ne idüğü belirsiz veledini evlâdlık almaya benzetiyorum.

    Kendisinden olmayan kelimeleri kılığı kıyafetiyle, biçimi ve ahengi ile yüzde yüz Türkçe'leştiren, her tarafa eğilip bükülebilir, ve işlemini bizim farkına bile varmadan kendi kendisine yapan bir dilimiz varken, pek çok güzelim kelimeyi yağmalayıp katleden dil karmanyolacıları, zorla ve kanun yolu ile bir sürü gacır gucur kelimeyi dile soktular. Bilmiyorlardı ki, bilmek istemiyorlardı ki, her dilde mutlaka millî olması gereken iki temel unsur vardır. Biri, o dilin sesi, diğeri mimarîsidir. Milletler, hem kendilerinin kelimelerini, hem başka dillerden aldıklarını kendilerinin dil musikîsine uydurarak kullanırlar. Böyle millî bir musiki içinde kullanılan kelimeler, kökleri ister yerli ister yabancı olsun, mutlaka millî kelimelerdir.

    Halkımızın günlük hayattaki "basit" kelimelerle dilimize ne güzel, renkli, ve canlı kelimeler armağan ettiklerini hiç düşündünüz mü? Ahmakıslatan, akarsu, alabalık, açıkgöz, anadil, anayol, ateşböceği, başçavuş, binbaşı, bindallı, bozkır, buzdolobı, cankurtaran, çamsakızı, dalgakıran, demiryolu, devedikeni, ebekuşağı, gecekondu, gökkuşağı, kaptıkaçtı, karakalem, kartopu, karayel, karayolu, tozkoparan, yanardağ, yüzbaşı gibi nice kelimeleri, Türkçe'ye hediye edenler dilci allâmeler değil halktır.

    İşin garabetine bakınız ki, Türkçe'yi ipe çeken insanlar, bu tür kelimeleri dile kazandıramadıkları için af dileyeceklerine, sureti haktan görünerek, bu canım kelimelere eski hayratı berbat edercesine, yeni yeni isimler bulmaya çalıştılar ve bazılarının kaldırıp atılmasında rol oynadılar. Artık kaptıkaçtı değil, "minibüs" var, cankurtaran yok, İngilizce "ambulans" var!

    Dostlara duyurula... Türkçenin kökü nerede olursa olsun, çiçeği vatanımızda açmıştır.
     
  2. 1 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  3. 1BukeT

    1BukeT Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Eylül 2006
    Mesajlar:
    1.454
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    106
    Devrik Cümle

    "Dikkat etmiyor gençlerimiz konuştukları kelimelere. Yozlaşıyor gitgide Türkçe. Konuşulmuyor demektir evlerimizde zengin bir Türkçe. Öğrenilmiyor doğru Türkçe okullarımızda. Artık "millî" kelimesini bile reddediyor Millî Eğitim Bakanlığımız. Yanlıştır dilde tasfiyeci olmak. Değişir dil zamanla ama, olmaz dili zorla değiştirmek."

    Bugüne kadar benden böyle cümleleri hiç duymayanlar şaşırmışlardır, diyor Yavuz Bülent Bâkiler Sözün Doğrusu isimli eserinde ve devam ediyor: "Bunlar da ne biçim cümleler böyle?" diyerek somurtmuşlardır. Haklıdırlar. Bunlar devrik cümlelerdir. Yâni devrilmiş, kelimelerin yerleri değişmiş, değiştirilmiş cümleler.

    Her dilin kendisine has kaideleri var. Eskiler buna "Türkçe'nin nahvi" diyorlardı. Bugün biz, Türkçe cümlelerde "söz dizimi" diyoruz. Yâni bir cümlede, kelimeleri nasıl sıralamalıyız ki; Türkçe kaidelerine uygun olsun. Devrik cümle olmasın, doğru cümle olsun. Meselâ:

    "Değişir dil zamanla ama, olmaz dili zorla değiştirmek" cümlesi devriktir. Kelimeler yer değişmiştir. Bu devrik cümlenin doğrusu şöyle olacaktır:
    "Dil zamanla değişir ama, dili zorla değiştirmek olmaz."
    "Dikkat etmiyor gençlerimiz konuştukları kelimelere" devrik cümlesinin doğrusu şöyle olacaktır:

    "Gençlerimiz, konuştukları kelimelere dikkat etmiyorlar"
    Bildiğiniz gibi, Türk dili kaidelerine göre bir cümle vurulduğunda başta zarf bulunur. Sonra özne gelir. Son ra tümleç ve fiil. Türkçe cümlelerde fiil en sonda olur, en başta değil. Meselâ biz, "geldim dışardan" veya "döndüm çarşıdan" demeyiz. "Dışardan geldim" "çarşıdan döndüm" diye söze veya yazıya başlarız.

    Peki Türkçe'de devrik cümle hiç kullanılmaz mı? Kullanılır tabiî. Devrik cümleler Türkçede daha çok konuşma üslûbunda göze çarpar. Bir de şiirimizde. Yazı dilimizde devrik cümleler yoktur. Konuşma heyecanı veya yorgunluğu, dikkatsizliği içinde olan bir kimse, kelimeleri bazen aklına geldiği gibi sıralayıverir. Devrik cümlelerle konuşur. Ama aynı kişi kalemi eline aldığında kelimeleri yerli yerine oturtur.

    En eski Türk metinleri olan Yenisey Yazıtlarında devrik cümle yoktur. Mesela:
    "Beş yaşımta kangsız kalıp tokuz yiğirmi yaşımga öksüz boltım. Bu cümlenin bugünkü Türkçeyle karşılığı şöyle: "Beş yaşımda babasız kaldım, ondokuz yaşımda öksüz oldum."

    Atasözlerimizde devrik cümle yoktur. Biz deriz ki: "Akıllıyı arkada tutma, akılsızı kılavuz etme", "Tutma arkada akıllıyı, etme kılavuz akılsızı" demeyiz. Biz, "Aklı başında olan kuru kavgaya düşmez" deriz. "Dilini eşek arısı soksun" deriz. "Dilin kemiği yok, bildiğini söyler", "Dilini tutan başını kurtarır", "Dilinin belâsını çeker" deriz. Bizim hiçbir kitabımızda, "Kurtarır başını tutan dilini" diye bir atasözümüz yoktur. Ne demektir: "Benzer yaş deriye söz, gider oraya çekersen nereye!" Biz deriz ki: "Söz, yaş deriye benzer. Nereye çekersen oraya gider" İşte size Dede Korkut Destanlarından bir örnek:

    "Meğer Hanum Oğuzda, Duhaoğlu Deli Dumrul adında bir er varidi. Bir kuru çayın üzerine bir köprü yapdur-muşıdı. Geçenden 33 akça alurıdı. Geçmeyenden döge döge kırk akça alurıdı."
    Dede Korkut destanlarında esas olan, kaidesine göre düzgün cümledir.

    Türk nesrinin usta kalemlerinde Peyâmi Safa beyden bir örnek:
    "Türk kızı kültürünü genişletmelidir. Fakat o zaman da, kendi dilini iyi öğrenmesi gerekir. İyi, yâni edebiyatı, edebiyatının târihiyle beraber. Bütün bunları yabancı dil bilgisi takip edebilir. Milliyetçilik, kadının hürriyetini ve zarafetini de küfür saymaz!"
    Peyâmi Safa'nm eserlerinde devrik cümle yoktur.

    Türk nesrinin en zarif kalemlerinden olan Refik Hâlit Karay'da, Necip Fâzıl Kısakürek'te, Fâlih Rıfkı Atay'da, Arif Nihat Asya'da, Ömer Seyfettin'de, Sait Fâik'de, Reşat Nuri'de, Samiha Ayverdi'de, Emine Işmsu Öksüz'de, Sevinç Çokum'da, Gürbüz Azak'da ve daha nicelerinde devrik cümle yoktur.

    Yahya Kemâl merhum da devrik cümleden kat'iyyen hoşlanmazdı. Bir gün ona sordular. "Üstad" dediler. "Bazı yeni Türkçe öğretmenleri, Batılılar gibi devrik cümlelerle yazıyorlar. Biz de Batılılaşmak için devrik cümlelerle konuşup yazalım!" diyorlar. Siz ne buyuruyorsunuz!

    Yahya Kemâl gülmüş. "Ben de devrik cümleye taraftarım" demiş. "Yalnız, kelimelerin yerini değiştirmekle kalmayalım. Artık hecelerin de sırasını bozalım. Meselâ artık "Eve geldim" demeyelim "Dimgel ve-e" diyelim" demiş.
     
  4. 1 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  5. Mune

    Mune Administrator Yönetici

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    27.550
    Beğenildi:
    58.509
    Ödül Puanları:
    663
    ''Kendisinden olmayan kelimeleri kılığı kıyafetiyle, biçimi ve ahengi ile yüzde yüz Türkçe'leştiren, her tarafa eğilip bükülebilir, ve işlemini bizim farkına bile varmadan kendi kendisine yapan bir dilimiz varken, pek çok güzelim kelimeyi yağmalayıp katleden dil karmanyolacıları, zorla ve kanun yolu ile bir sürü gacır gucur kelimeyi dile soktular. Bilmiyorlardı ki, bilmek istemiyorlardı ki, her dilde mutlaka millî olması gereken iki temel unsur vardır. Biri, o dilin sesi, diğeri mimarîsidir. Milletler, hem kendilerinin kelimelerini, hem başka dillerden aldıklarını kendilerinin dil musikîsine uydurarak kullanırlar. Böyle millî bir musiki içinde kullanılan kelimeler, kökleri ister yerli ister yabancı olsun, mutlaka millî kelimelerdir.''

    Buket'im eline emeğine sağlık,Türkçe konuşmaktan,yazmaktan uzaklaştığımız şu zamanda bizleri bilgilendiren,düşündüren bir yazıyı sitemizi kazandırdığın için teşekkür ederim.Ben bile kendimi o kadar kaptırmışımki,utanarak söylüyorum devrik cümle kurduğumda oluyor,yazım hatası da yapıyorum,eminim edebiyat öğretmenim görseydi,çok kızardı:1no2: Türkçemize sahip çıkalım,unutmadan,unutturulmadan:1yes2:
     
    Efser bunu beğendi.
  6. 1 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  7. 1BukeT

    1BukeT Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Eylül 2006
    Mesajlar:
    1.454
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    106
    mune'cim malesef hepimiz bilmeyerek yapıyoruz...ama okudukça ve paylaştıkça hatalarımızı en aza indireceğimizi umut ediyorum...umarım hata yapmamışımdır şu an bu yazıyı yazarken çok dikkat ediyorum:))))
     
  8. 1 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  9. Cevrimhici

    Cevrimhici Şampiyon Belli 2. Kim? Pro Üye

    Katılım:
    5 Ağustos 2006
    Mesajlar:
    4.786
    Beğenildi:
    222
    Ödül Puanları:
    113
    Her zaman Türkçe'mizi güzel kullanmamızı ve sahip çıkmamızı savunan birisi olarak bu yazıya katılmamak elde değil.
    Yabancı kelimeleri güzel gösterip dilimize sokma eğiliminde olanlar gün gelecek Türkçe'ye yakınlık duyacaklar..çünkü gitgide dilimizi unutacaklar diyorum.
    Lütfen Türkçe'mize sahip çıkalım.
    Emeğine sağlık Buket'ciğim..
     
  10. 6 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  11. belgin_815

    belgin_815 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    5 Nisan 2007
    Mesajlar:
    18
    Beğenildi:
    0
    Ödül Puanları:
    76
    Türkçemizi güzel kullanıp ve güzel yazmak dileğiyle..Arkadaşlar yorumunuz mükemmel ağzınıza sağlık
     
  12. 15 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  13. Aysecik

    Aysecik Popüler Üye Üye

    Katılım:
    30 Kasım 2006
    Mesajlar:
    1.130
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    106
    Buket kutlarim seni cok anlamli ve herkesin okuyarak bilgi almasi gereken bir paylasim, Turkce yazip konusmaktan o kadar uzaklasildiki, ben Turkiyeye geldigim zaman gercekten insanlarin ne konustuklarini anlayamiyorum, yazilar deseniz oyle ben kendi ulkemde konusulanlari ve yazilanlari anlamakta zorluk cekiyorum, bu Turkce degil bu modernlik havasina kapilmis olan genclerin gelecek nesile nasil Turkce birakacaklarinin kotu bir ornegi, biran once herkesin dogru konusup dogru yazmasini temenni ediyorum, sevgilerimle
     
  14. 17 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  15. 1BukeT

    1BukeT Popüler Üye Üye

    Katılım:
    21 Eylül 2006
    Mesajlar:
    1.454
    Beğenildi:
    15
    Ödül Puanları:
    106
    [youtube]S54apxVdO0w&mode=related&search=[/youtube]
     
  16. 19 Nisan 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  17. meral76

    meral76 Guest

    Türkçe'yi güzel kullanma konusunda hassas bir kişi olarak bu konuyu çok sevdim... :) Ben özellike konuşma (chat) dili diye türeyen türünden çok rahatsızım. İki harf daha fazladan yazılsa klavye kırılcak sanki... Bir de ayrı yazılması gereken -de,-da ve -ki var. Ben de herkesi daha dikkatli olmaya davet ediyorum. Elbette hepimizin gözünden kaçan hatalar olabilir ama biraz dikkatle bunları da engelleyebiliriz sanırım.
    Herkese sevgiler...
     
  18. 23 Temmuz 2007
    Konu Sahibi : 1BukeT
  19. XSXimal

    XSXimal Üzeni yolla... Salla... Üye

    Katılım:
    26 Haziran 2007
    Mesajlar:
    2.146
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    Bir yabancı bile dilimizden böyle övgü ile bahsedebiliyorsa, bizim dilimiz için yapabileceğimiz çok şey olmalı diye düşünüyorum. Bizi bilgilendirdiğin için teşekkür ederim canım. Bu konuda üzerime düşen görev ne olursa ben yapmaya hazırım. Diğer arkadaşlarımın da bu konu hakkında bilgilenmesini isterim.
    Sevgiyle kal canım, öpüyorum seni.a.s.