Üzüntü ve Mutluluk / İsmail Doğan

Konusu 'Şiir' forumundadır ve talin tarafından 26 Eylül 2008 başlatılmıştır.

    26 Eylül 2008
    Konu Sahibi : talin
  1. talin

    talin Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2007
    Mesajlar:
    4.253
    Beğenildi:
    19
    Ödül Puanları:
    148
    Ağlamakla başlar hayat, taa ki biri sana "cici cici" diyene dek
    Çevrendekiler sevgiyle kaş göz eder, sende gülücükler saçarsın
    Kimini zamanla bağrına basar, kimini ise unutur gidersin
    Ama hep çocuksu gülümsemenin arkasında anlamsızlık yüklüdür
    Ne zamanki kendine geldiğinde "birine hayır" diyene dek


    ***


    Hayat belli bir yere kadar üzüntülerden uzak gülümsemeyle bütünleşmiştir
    Ne zaman biri acılı bir pandik attığında o tebessüm yerini gözyaşına bırakır
    Tabii bunlar çocukluk evrelerinin "pembe tabloları" gibi görünür
    Oysaki ileriki zamanların da habercisidir bir ölçüde
    Cici ciciler "bilinçli sevgilere" pandikler ise "dost kazıklarına" dönüşür

    ***

    Belli bir süre sonra gülümsemeyle indiğin inişleri yavaş yavaş yokuş alır
    Bir gün ağlamaklı olursun o git gide yükselen hayat merdiveninde
    Hiç tanımadığın insanlar sana elini uzatır "gel beraber çıkalım" diye
    Harbi sen isen önce düşünürsün yoksa o insanın bedenini bile kavrarsın
    Bilemezsin bu hayat merdivenini yalnız çıkmanın verdiği mutluluğu

    ***

    Bir gün öyle ya da böyle geçer hayat, sorgulamazsın pek zamanı
    Doğum günlerinde üflediğin mumların sönmesinin ardından yaşlandığını
    Bilirsin ama bilmemezlikten gelirsin tıpkı sorunlardan kaçtığın gibi
    Üzüntüyü her an yaşarken Mutluluğu nadasa bırakırsın
    Keşkeler hüznünü arttırırken tükenmeyen umudun terazi olur hayatında

    ***

    Hayat çok garip ama aynı zamanda dünün nakaratı gibidir
    Eğer bu tekrarlara gün be gün yeni bir şeyler katıyorsan
    Ve her geçen gün bakış açını kelime dağarcığını geliştiriyorsan
    İşte bu senin hayatın, buna ne iniş ne yokuş dayanır
    Sana uzatılan eller için de "işte bu" diye seçim yapman revadır

    ***

    Üzüntü insana o kadar yakındır ki sanki sana selam verecekmiş gibidir
    İstersen o selamı almaz ve hiçbir sorumluluk hissetmezsin
    İstersen "aleykümselam" deyip hayatın acımasız girdabına sen de katılırsın
    Ne garip değil mi? Hem üzüntü hem sevinç nefesimiz kadar yakın
    Yeter ki sen onu görmek iste ve tezgahtaki seçimini yap


    sevgilera.s.

    alıntıdır