yardım

Konusu 'Arşiv' forumundadır ve EU1 tarafından 26 Kasım 2008 başlatılmıştır.

Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.
    26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  1. EU1

    EU1 Guest

    içim sıkılıyor bunalıyorum.sanki biri boğazımı sıkıyor.şuanda tek yapmak istediğim şey gitmek.nereye diye soran olursada ''KENDİME'' diyebilmek.herşeyi burda bırakıp yeni bir hayat kurmak. ama olmuyor işte...eskiden hayaller kurardım.umut ederdim.o zaman insanın bi amacı oluyor.yaşamak için.şimdi ise hayallerim yok.umutlarımda..! tutunamıyorum hayata.bir uçurumun kenarındaymışımda düşecekmişim gibi..tutun diyorum kendi kendime hayat bu mücadele etmek zorundasın.ama içimden bir seste bırak kendini boşluğa diyor..mutsuzum.keşke hiç büyümeseydim.keşke hep çocuk kalsaydım ve sadece koşup düştüğümde canım acısaydı.... :1no2: :1no2:
     
  2. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  3. selin_as

    selin_as mutluyum :) Pro Üye

    Katılım:
    19 Haziran 2008
    Mesajlar:
    5.802
    Beğenildi:
    4
    Ödül Puanları:
    148
    canım canını sıkan olayın gerçek nedenini soyle yardımcı olalım..
     
  4. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  5. okypete

    okypete Geçici Olarak Hesap Pasiftir ! ÜZGÜN Üye

    Katılım:
    28 Mart 2008
    Mesajlar:
    86.970
    Beğenildi:
    41.397
    Ödül Puanları:
    563
    neler yaşadığınızı bilmiyorum. ama umudunuzu kaybetmeyin. umutta gitti mi ,herşey biter. bu hayatta güçlü olmak zorundayız..evet hayat bir mücadeledir. hepimiz bu mücadeleyi veriyoruz. bu mücadeleyi kazandığımız da mutluluğa ulaşacağız. güçsüz insanlar bırakırlar kendilerini o boşluğa. ben başarırım ,yaşamla savaşımda ben kazanacağım deyin. hayallerinizi yok etmeyin.
     
  6. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  7. AzRASILAM

    AzRASILAM Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    26 Nisan 2008
    Mesajlar:
    19.127
    Beğenildi:
    4.217
    Ödül Puanları:
    238
    bnde çoğu zmn öle düşünmüşmdr canım hak veriyorum
    insan neler düşlüoo ama neden se hiç biri olmuoo
    bnde diyorum keşke heep çocuk kalasaymışım die
     
  8. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  9. Halikarnas

    Halikarnas DÖNDÜM Pro Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2008
    Mesajlar:
    15.417
    Beğenildi:
    30
    Ödül Puanları:
    198
    eğer içinde bulunduğun ruh hali uzun zamandır varsa hemen acilen uzman bir psikiyatriste gitmen gerekiyor.

    birkaç gün için hepimiz yaşarız böyle depresif duygular ama bir şekilde hayatın içine karışır unuturuz...dediğim gibi uzun süredir varsa gecikmeden kronikleşmeden tedavi olman gerekiyordur. sonra özel hayatını, sosyal yaşantını ve işi de olumsuz etkiler canım.
     
    Son düzenleme: 26 Kasım 2008
  10. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  11. Gxuxlsxuxm Sultan

    Gxuxlsxuxm Sultan Popüler Üye Üye

    Katılım:
    22 Ağustos 2007
    Mesajlar:
    6.226
    Beğenildi:
    23
    Ödül Puanları:
    146
    Bazen bende kendimi öyle hissediyorum, birak ya birak kendini diyorum nicin mücadele ediyorsun neden bu kadar yipratiyorsunki kendini diyorum....:çok üzgünüm:

    Sonra kizim yanima geliyor anne karnim acikti ne yemek yaptin diye soruyor, bebegim uyaniyor ve beni görür görmez öyle tatli tatli gülümsüyor ve hemen kendime geliyorum, iste bunun icin mücadele ediyorum deyip, bismillah cekip siviyorum kollari....:nazar:

    Hepimizin hayatinda mücadele etmek zorunda oldugmuz bir sebebimiz var, mutlaka vardir, ilk olarak zaten yaradana, kaybedecek birseyim yok dedigmiz vakit aslinda kendimizi kaybediyoruz buda cok tehlikeli arkadasim...:teselli:

    Kendini birakma ve unutmaki her gecenin ardindan mutlaka günes dogacak...a.s

    Allah beraberin olsun:Saruboceq:
     
  12. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  13. Mahbile

    Mahbile Acem Kızı Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.396
    Beğenildi:
    6
    Ödül Puanları:
    106
    Çocukken düştügümüzde hissettigimiz acıya saatlerce aglardık,
    nerden bilirdik ki hayatın bize sunucaklarının yanında bu hiç kalırmış:nazar:

    Neler yaşadıgınızı bilemiyorum ama hayat herşeye ragmen devam ediyor.....

    En azından çabalarsanız ayakat kalabiliyorsunuz,belki geride çok şeyi dagıtıp bırakıyorsunuz ama yaşıyorsunuz...

    Kendiniz üzmeyin
     
  14. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  15. gurbaa prenses

    gurbaa prenses KK'nın Haylaz Kızı Pro Üye

    Katılım:
    23 Temmuz 2007
    Mesajlar:
    11.253
    Beğenildi:
    190
    Ödül Puanları:
    213
    Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
    ikincisinde daha çok hata yapardım.
    Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
    Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.
    Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
    Temizlik sorun bile olmazdı asla.
    Daha çok riske girerdim,
    seyahat ederdim daha fazla.
    Daha çok güneş doğuşu izler,
    daha çok dağa tırmanır,
    daha çok nehirde yüzerdim.
    Görmediğim bir çok yere giderdim.
    Dondurma yerdim doyasıya,
    Daha az bezelye.
    Gerçek sorunlarım olurdu
    hayali olanların yerine.
    Yaşamın her anını gerçek ve
    verimli kılan insanlardan olurdum.
    Farkında mısınız bilmem, yaşam budur zaten.
    Anlar, sadece anlar, siz de "an"ı yaşayın.
    Hiçbir yere, yanına; termometre, su, şemsiye ve
    paraşüt almadan gitmeyen insanlardanım ben.
    Yeniden başlayabilseydim,
    ilkbaharda, papuçlarımı atardım.
    Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayakla.
    Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
    çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer...
    Ama işte, 85'imdeyim ve biliyorum...
    Ölüyorum...

    Jorge Luis Borges


    cok sevdigim bir siirdir bu...
    insanoglu boyledir
    yasadigi anin zamanin kiymetini bilmez
    hep serzenistedir, isyandadir ve tabii nisyanda...
    nefes aldigina sukretmez de yasadigina lanet eder
    oysa ilgilenmez olumun gelip cattigi insanlarin 1 dadika bile fazla yasamak icin nelerini feda edebilecekleriyle...
    hayat sadece Ayse Fatma icin değil Hatice Emine ve Hulya icin de zor bir sınavdir
    kimse yoktur ki dert cekmesin, acitmasin canini suni hayat ve insanlar...
    yaş buyudukce keşmekeş çarkına iter bizi hayatın gercekleri
    yeryüzünde var midir acaba karsilastigi yogun imtihandan yaka silkip cocuk caresizligi ile "keşke hep cocuk kalsaydım" diye iç gecirmeyen bi Allah kulu?
    peki boyle ic cekince azaliyor mu dertler?
    asla...
    daha cok acitiyor degil mi omuzlarimizdaki yuk canimizi?
    hani der ya Kazım Koyuncu (nur içinde yatsın) " Hayat denen sonsuzlugun karşisinda bir cocuguz, düşe kalka yürürken kalkamayiz birçoğumuz..."

    ve devam ediyor " Bu hayat böyle mi olur? Düşen hep yerde mi kalir? Gün olur belim doğrulur. Kim n'olacak belli mi olur? "

    hayat sizin cektiginiz acilarla ilgilenmez
    düştügünüzde kendinizde yeniden doğrulacak gücü bulup bulamadiginizla ilgilenir
    kendinizi salıverip bu zor mücadeleyi kaybetmeyi peşinen kabul ederseniz yüzünüz asla gülmez
    oysa savaşmaktir insani mutlu eden
    savasmaktir insani daha guclu kılan
    için kan ağlasa bile sirf hayati size zehir etmeye çalişanlara gıcıklık olsun diye biyik altindan küçümseyerek gülebilmektir güçlü olmak
    siz tüm bunları yapabilecek güçtesiniz inanıyorum buna
    hem hiç duymadınız mi şu ayet-i kerimeyi;

    "Allah kimseye kaldıramıyacagi dert vermez"

    öyle ya...
    "Cihan'ı onun yüzü suyu hürmetine yarattım" dedigi Rasulune neler yapmadı ki müşrikler?

    sevgiyle kalın :1hug:
     
    Son düzenleme: 26 Kasım 2008
  16. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  17. KalenderMesrepim

    KalenderMesrepim Popüler Üye Pro Üye

    Katılım:
    24 Kasım 2007
    Mesajlar:
    1.095
    Beğenildi:
    151
    Ödül Puanları:
    153
    canımm hicbirsey senden ,eğer ki cocuun varsa ondan kıymetli değil..
     
  18. 26 Kasım 2008
    Konu Sahibi : EU1
  19. yarennkara

    yarennkara Popüler Üye Üye

    Katılım:
    14 Eylül 2007
    Mesajlar:
    1.523
    Beğenildi:
    2
    Ödül Puanları:
    106
    aynıyım cnm bende seninle...
    insanuı yaşama bağlayan umutlarıdır sende hiç bişi yokkii..
    sen niye varsın diorum kendi kendime..
    ailem için....
    onlar üzülmesin diye..
    hayatımdaki herşey hep başkaları için..
    kendim için o sonsuz uykuyu hayall ediyorum sadece..
    çok dedim eşime:
    ben uçurumun kenarına geldim..ellerini bekliyorum..
    ellerin ya çekip alsın ya beni atsın da kurtarsın diye..
    ama ben ne atıldım ne çekildim o uçurumdan..
    her gün ağlıyorumm..
    allahın her günü..
    mutsuzca giriyorum evin kapısından içeri..
    herşey mutsuzca..
    aynada bakıyorumda kendime:
    senmisin diyorum o üniversitede okurkenki hayat dolu kız..
    yüzü gülen..hayat çok güzel diyen kız??
    herşeyim bi şehrin sokaklarına gömüldü..
    ben o hayallerle yaşar oldum..yüzümü döndüm geçmişe..
    çünkü gelecekte yok hiçbişey...
    kaybettiklerimin acısı içimde koca bi yara..
     
Konu Durumu:
Mesaj gönderimine kapalı.