Ailesi yüzünden boşanıyoruz

Durum
Mesaj gönderimine kapalı.

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Durun, çok uzun demeden ilk paragrafı bari okuyun. "Böyle de gelin mi olur" dedirteceğim size söz :)
Aslında ailesi yüzünden değil de benimle bir aile olduğunu algılayamayan eşim yüzünden boşanacağımızı biliyorum. Ama konum okunsun, dikkat çeksin istiyorum. Hayatınızda böyle bir hikaye duymadığınızdan eminim. Mümkün olduğunca kısa anlatacağım, ne kadar mümkün olursa... Eğer evliyken yaşadıklarımı okuyup yorum yapmak isteyen olursa bu "asıl" olayları anlatmaya başladığım yeri koyu işaretliyorum...

Eşimle tanıştığımda farklı bir şehirde üniversitede 6 yıldır birinci sınıfı okuyordu. Serseri bir hayatı vardı, uyuşturucu kullanıyordu. Çok uzun hikayeler ama şöyle diyeyim, onu bulunduğum şehre geçirdim, evini tuttum, tüm masraflarını karşıladım, her an yanında oldum ve dereceyle mezun oldu. Annem onu başından beri istemedi. Anneannem vefat ettikten sonra yalnız kalamadı annem bir süre, anneannem-annem-ben üçümüz yaşıyorduk. Babamla annem ben 1 yaşındayken ayrılmışlar. Bu süreçte eşimle görüşmelerimizde annem hep yanımızdaydı. Annem ona hep ters davrandı, uyuşturucu meseleleri ve beni sürekli terk etmeleri, üzmeleri, başka kızlarla düşüp kalkmaları yüzünden. Eşime sorsanız "bunlar bana yaptıklarına sebep değil!" diyecektir. 18 yaşında başladı ilişkimiz. Annemle bu olanlar ise 21-23 yaş aralığımda oldu.

Eşimi tanıdığım günden itibaren maddi manevi tüm ihtiyaçlarında yanında oldum. Ailesi de farklı bir şehirdeydi, onları bizim bulunduğumuz şehre taşıdı. Babası borç bırakıp çeker çeker giderdi, yalnız kalırdı annesiyle. Hep arkalarındaydım. Öğrenciliği boyunca 1 gün çalışmak zorunda kalmadı. Öyle çok sevdim ki onu, hiçbir yanlışı ondan kopmamı sağlayamadı.

Okulu benden 1 sene sonra bitirdi. Sonraki 1 sene de KPSS'ye hazırlandı. Kursa gitti geldi, bu süreçte yine babasının olayları, ben yine yanındaydım. Sınav sonucu açıklandı, artık evlenmek istiyorduk. Yani ben onun da istediğini sanıyordum. İstekliydi de aslında. Ama parası yoktu. Babamla tanıştırdım onu. Eski mevzuları hiç anlatmadan. Her şey güzel olacak dedim. Eşyalarımı aldım. Gelinliğimi aldım. Nişanlandık, yüzüklerimizi aldım. İsteme çiçeğimi aldım. Çikolatamı aldım.

Sonra bir sorun daha vardı askerlik. Bedelli askerliğe gönderdim onu. Öyle mutluyduk ki. İnanın o askerden dönene kadar yaşadığım mutluluğu bilebilseydiniz şu an bana içinizden "salak" diyor olmazdınız. O güne kadar yaptıklarımdan hiç pişman değilim.

Askerden geldi, 1 ay geçti annesinin meme kanseri olduğunu öğrendi. Korkunç durumdaydı doğal olarak. Hep yanlarındaydım. Annesi beni çok severdi. Kar tanem derdi bana. Annem gibiydi. Ameliyatını yaptırdım en iyi doktorlara. Hastane odasından geceliklerine kadar, sayısız test, tetkik, sayısız muayene görüşmeleri, her şey tamam. Düğünü ertelememiz gerekir mi diye sordum doktora, gerekmez dedi. Bu da tamam. Bu süreçte eşim kendini belli etmeye başladı. Annesini zaten tedavi ettiriyordum. Ama ettirmezsem beni bırakıp gitmekle tehdit etti. Öyle bir hal almıştı ki artık masraflar bana sorulmuyordu bile. Sadece ödüyordum. Hatta hiç unutmam hastanede bütçemi ayarlayayım diye "tek kişilik oda ücreti ne kadar?" diye sorduğum için kavga etmişti benimle. Öyle bir "para sorun değil" tavrı vardı ki, sanki o kazanıyordu, o çalışıyordu sabahlara kadar. Benim için önemli değildi.

Nişanlılığımız boyunca, tam 10 ay, bana eziyet etti. Annem hakkında ileri geri konuştu, ona defalarca saygısızlık yaptı. Hepsini yuttum, onun adına anneme hediyeler gönderdim, aralarını düzelttim. Babamla da iyi ilişki kurmuştu. Babam hep sevdi ve kolladı onu. Eşimin annesiyle ilgili takıntısı inanılmaz boyutlara ulaşmıştı. Hepimiz (kayınvalidem, annem, ben) çok iyi anlaşıyor, beraber çok eğleniyor, harika zaman geçiriyorduk. Ama eşim annesine saldırdığımızı düşünüyordu. Annesi düğüne 4 ay kala ona "annecim" demediğim için büyük bir sorun çıkardı. Kemoterapi almaya başladıktan sonra evlerine sık sık gitmememiz gerektiğini söylemişlerdi bize. Biz de gitmiyorduk. Telefonda konuşurken de "annecim" dememişim. Eşim tam olarak beni desteklemedi, ama ezdirmedi de. Ama annesine takıntısı asla bitmedi ve onu haklı bulduğunu hep hissettim. Evet doğru tahmin ettiniz, paranoid kişilik bozukluğu tanısı var. İlaç da kullanıyor. Doktoruyla görüştüğümde "durum böyle, sen bilirsin" dedi. Ben biliyordum tabi.

Sonra evlendik. Balayında bile boşanmak istediğini söyledi. Sürekli annesini öne sürdüğü için kavga çıkıyordu ve ben de sinirlenince ağır konuşan biriyim, bu yüzden. Döndüğümüz ilk gün annesi kendi kızkardeşinin kızı için borç para istedi. Eşim karşı çıktı. Ama onunla biz bir aileyiz diye değil, paramız bizim bütçemiz diye değil, teyzesini sevmediği için karşı çıktı. Her gün, her Allah'ın günü eşimden eziyet görüyordum (fiziksel şiddet hiç olmadı, ben yaptım hatta maalesef). Sürekli olarak annesiyle ilgili bir gündem oluyordu ve bana saldırıyordu. Bu süreci anlatmam mümkün değil. Şu evin her köşesinde ağladım öyle diyeyim. Defalarca evi terk ettim geri dönmemi istedi. Ama eziyeti hiç bitmedi. Kendimi çok çaresiz ve savunmasız hissediyordum. Bir gün "anne pazar günü gel yağmura yemek öğret" dedi (bu sıralar yaptığım her yemeğe laf eder, çamaşır katlama şeklimi bile eleştirir, beni inanılmaz aşağılardı). Ben de "hiç yemek bilmiyor değilim benim de annem var sonuçta" dedim. Bu laf yüzünden öyle çok işkence çektim ki. Annesi domates rendelerken "KADIN DEDİĞİN BÖYLE OLUR BÖYLE" diye bağırıyordu bana. Neden böyle yaptı hiç anlamadım. Ben de acemiydim daha. Evliliğimin 20 küsürüncü günüydü o sıralarda. Annesi yer elması pişirmişti. Hayatımda ilk kez yedim, sevmediğimi söyledim. "B*K YE!" diye bağırışını unutamıyorum eşimin.

Bu sırada eşim hala işsiz, zamanındaki meseleler yüzünden denetimli serbestliği var ve giremiyor hiçbir yere, bir kurumun sınavını birincilikle kazandığı halde. Bunu da hallettim, araya birileri girdi ve işe başladı. Mutlu olmadığı ve alanında olmayan bir işi var ama işsiz değildi artık. Annemle karşılıklı oturuyoruz bu arada. Ama annem eşimi bildiği için evime 3 kere bile adım atmadı. Yok gibiydi, zaten farklı bir şehre abimin bebeğine bakmak için gitti. Aylarca da burada değildi. Nişanlıyken çok yalvardım kayınvalidemlerin de yakına taşınması için. Kredi bile çektim taşınma masrafları için. İstemediler, taşınmadılar. Bize arabayla 15 dakika mesafede oturuyorlar. Eşim işe girdikten birkaç gün sonra annem yine gidecekti, kayınvalidemi davet etti. Gitmeden beraber bir gün geçirelim dedi. Harika bir gün geçirdik, hediyeleşildi, annem dört döndü kayınvalidemin etrafında. Ertesi gün kayınvalidem annemi aradı.

HAYATINIZDA DUYMADIĞINIZ BİR ŞEY OLDUĞUNDAN EMİNİM: Anneme "sen bundan önceki görüşmemizde bana poponu dönerek oturdun" dedi. Annem ne olduğunu bile anlamamış şekilde "başından beri mi öyle yapıyorum" falan dedi. Kayınvalidem de "seni gördüğüm günden beri iyi hissetmiyorum bana iyi gelmiyorsun" dedi. Hastanede yatarken ona ev yemeği taşıyan annem. Geceliklerini kendisi seçip götüren annem. Evlerinde klozet yok diye hasta tuvaleti almamı söyleyen annem. "Odası yok" diye koca bir oda takımı almamı söyleyen annem. Hiçbir hizmeti, hürmeti esirgemeyen annem.

Bu şekilde anneler arası bağ koptu. Eşimin bana eziyeti daha da arttı. Çok ezilmiş, dışlanmış ve yalnızdım. Eşim ve annesi bir aileydi, bense yabancı biriydim. Babam çok koruyucu ve güçlü bir adamdır. Ona sığındım. Ben itildikçe babama yaklaşıyordum ve babamdan başka kimsem olmadığını hissediyordum, zaten öyleydi de. Ve tam yedinci yıldönümümüzde babama her şeyi anlattım. Yıllardır tanıştığımızı, her şeyi. Babam tek bir şey sordu, "peki şimdi geçmişle mi yaşayacaksınız yoksa mutlu mu olacaksınız?"

Eşim hayatı zindan etti bana. Babama anlattığım için ailesini kötü duruma düşürdüğümü söyledi. Oysa babama ben her şeyi tam anlattım. Benim istediğimi, her masrafı kendim, bilerek, isteyerek yaptığımı. Onların bir zorlaması ya da talebinin olmadığını. Ama olmadı. Eşim beni bir türlü karısı olarak göremedi. Ben bu süreçte annesine hep yakın olmaya devam ettim. Sık sık arıyordum, uzun uzun konuşuyordum. Bir akşam bana "ben sana kırgınım" dedi. Nedenini sordum, o olaydan sonra gönlünü almaya çalışırken "Anne poposunu dönmüşse ne olmuş, biz sizi elimizde ayağımızla popomuzla her yerimizle severiz, ne kadar samimiyiz bilmiyor musunuz sanki" demiştim. Bu lafa çok kırılmış. Sürekli, ama sürekli, 1 ay boyunca belki daha fazla, BANA İLGİ GÖSTERMİYORSUN diyerek hayatı bana zindan etti.

Birkaç gün sonra eşimle beraber onlara gittik. Mutfakta fısır fısır konuştular. Zaten hep eşim kapıları kitler annesiyle gizli gizli konuşurdu. Balayındaki kavga nedenimiz de buydu. Gizli konuşmaları. Yanlarına gittim eşim "annemin senin de ailenin de kendisini istemediğinizi düşünüyor" dedi. Şoka girdim, kimseyi "acaba istiyor muyum" diye düşünmem ki. İşin kötüsü istiyordum da kayınvalidemi. Çok seviyordum onu. Artık gerçekten yılmıştım. Bir çığlık gibi koparıp atmak istedim her şeyi. "Bu evlilik anneni pohpohlamama bağlı olacaksa istemiyorum" dedim. Ve çıkıyordum evden. Eşim arkamdan gelirken annesi "sen nereye?" dedi. Eşim gelmedi. Bana sürekli "ya anana ya babana gidersin" diye zavallı muamelesi yapıyordu. Gitmedim. Babamın ofisine gidip saklandım. Ölmek istedim. Buldular beni. Bu sırada babam dokuzuncu kez ameliyat olalı 2 gün olmuştu. Hastanede refakatçi kalmıştım 2 gün. Hemen sonrasında yaşanıyor bunlar. Eşim beni bulamayınca babamı aramış. Hastaneye gelmiş. Orada "karını nasıl bırakırsın" diye 2 tokat yemiş. Ben ayrılacağımdan çok emindim. Ayrılamazsam ölecektim. Ölmeyi de becerirdim, yılmıştım çünkü.

Bu olaydan sonra babamda kalmaya başladım. Yani hastanede. Elimde üç beş parça kıyafet, hastane odasında evliliğim biterken refakatçi yatağında ağlayarak yaşadım günlerce. Bu sırada eşimin teyzesi (hani o borç vermediğimiz) babama "senin kızın üç sene çıktım beş sene çıktım deyip evlenmeye zorladı" dedi. Babam "senin de kızın var" deyince "benimki seninki gibi salak değil" dedi. Kafamı duvarlara vurdum sinirimden. Acilde de zaman geçirdim epeyce, çeşitli sakinleştiriciler kullanarak.

Babam eve çıkınca onunla gittim. Eşim sürekli geldi gitti, barışmak için çabaladı. Barıştık döndüm evime. Ayaklarım geri geri gitti dönerken. Biliyordum olmayacağını. Annesine olan takıntısı ve benle bir takım olamaması, aile olamaması beni mahvedecekti biliyordum. Öyle de oldu. Sürekli kavga ettik, sürekli. Şubat başında yine kavga ediyorduk bir sabah, işe gönderdim onu. "İstemiyorum seni" dedi. Aradım işteyken. Beni sevdiğini ve istediğini söyle gitmeyeyim dedim. Yüzüme kapattı. Toplandım gittim babama. Babamla konuştu telefonda. "Senle yüz yüze görüşeceğiz, benden o tokatlar için özür dileyeceksin" dedi babama. Babam zaten "o tokatı ben yemiş oldum" gibi şeyler söylemişti eşime biz barıştıktan sonra. Ama eşim hasta bir yapıda olduğu için babama saygısızlık yaptı, hiçbir alakası yoktu babamın olayla. Her zamanki gibi konu annesiydi. Abim eşimin annesine "artık böyle şeyler yapmayın yeter" temalı bir konuşma yaptığı için zamanında, abime de düşmandı. Onla da telefonda kavga etti. Abim alkol sorunu olan biri, babamsa tüm çalışanlarının hatta çevresinde gördüğü herkesin babası gibi olan, güçlü bir adam. Abim olacak zırdeli bir arkadaşıyla eşimi işyerinden aldı ve darp etti. Arkadaşı eşime bir yumruk atmış.

Bu olayın üzerine ben kıyamadığımdan, dayanamadığımdan, eşimin yanına gittim. Beni istemedi. Babama döndüm, iki gün sonra işyerine gittim. Ailemi ikna et dedi. İstemiyorlar dedi. Kayınvalidemin yanına gittim. Bana, aileme küfürler ve hakaretler etti. Oğlum seni sevmiyor, hiç sevmedi dedi. O sırada teyzesi aradı, teyzesi küfürler etti. Çantamla montumu kucağıma verdiği gibi itekleye itekleye evinden kovdu beni. Eşimin yanına gittim yeniden, işyerine. Çıkınca beni yemeğe götürdü. Annesi aradı, benle olduğunu söyleyince "eşyalarını topla git" dedi. "Ya eşin, ya biz" dediler eşime. Eşim eşyalarını aldı ve biz beraber evimize döndük. İnanamıyordum, gerçekten inanamıyordum bu nasıl olabilirdi? Eşim beni mi seçmişti? Bizim aile olduğumuzu algılamış mıydı artık? Annesine hissettiği o inanılmaz bağı bana da hissetmesi gerektiğini, bunları anlamış mıydı yani?

Tabi ki anlamamıştı. Eşimle ailesi 1 hafta konuşmadılar (eşim defalarca aradı tabi), evliliğimizdeki mutlu tek hafta o hafta oldu. Sonra görüşmeye başladılar. Annesiyle ben o zamandan beri 2-3 kez konuştum. Babası benle konuşmayı bile kabul etmedi. Eşim bu süreçte ailesini haklı buluyordu yine çoğu zaman, bana "geleceğimiz yok", "senden çocuk yapacağımdan emin değilim, yapmayacağımdan emin olursam boşanırız senin de anne olma şansın kalır" gibi şeyler söylüyordu. Annesi de en son konuşmamızda "çok söyledik ona, istemedik, ayrıl dedik ama gitti seninle" dedi. Yine canımı yakmayı başardı. İlgi, ilgi, ilgi, ilgi istiyorum, ilgi! İlgi diye delirtmişti beni. Yine yaptı yapacağını. Eve döndükten sonraki süreç boyunca eşimle kavga ederken ağzıma ne gelirse sayıyordum. Yanlış. Ama benim de sanırım bunca emek verip böyle suçsuz yere üzerim çizildikten ve evliliğimde mutluluk yüzü göremedikten sonra delirmeye biraz hakkım vardı.

Ben çok üzüldüm. Eşim "yanındayım, seni anlıyorum, sen haklısın" dedi. Bir suçumun olmadığını söyledi. Haksızlığa uğradığımı söyledi.

Bugün ise virüs nedeniyle uzun zamandır görüşemediği ailesine gitmek istedi. Korkuyorduk virüsten ama gitti. Sabah giderken ona sarıldım, "unutma bu anı, biz aileyiz, şimdi nasılsan akşam da öyle ol söz mü?" dedim. Söz verdi, sarıldık. 8 saat geçirdiler beraber. Eve geldi, soğuktu, beni öpmedi bile. Anlamıştım durumu. Öfkelendim. "Olmuş yine olan" dedim. Babası "siz hep kavga ediyorsunuz" demiş. Babası çok gerçekçiymiş. Keşke babası neden kavga ettiğimiz konusunda da gerçekçi olabilse. Annesi de babası da benzer hastalıklara sahipler, psikiyatrik rahatsızlıklar ve ilaç kullanıyorlar.

Sonuç olarak, eşim akşam geldikten 1 saat sonra bana ayrılmak istediğini, benimle mutsuz olduğunu, beni istemediğini söyledi. Saatlerce konuştum, bak böyle, biz aileyiz, biz takım olmalıyız... Hayır. Ailesiyle samimi olmadığım için (evden kovulduğumda bile tek bir saygısızlık etmedim, kendisi benim ailemde saygısızlık yapılmadık insan bırakmadı ama) beni istemiyormuş. Çok mutsuzmuş. Ailesiyle yakın olmadığım için.

Altı taksitle aldığım o gelinliğin hakkını bir gün olsun veremedim. 8 aydır evliyim. 8 aydır ağlıyorum. Yedi sene bu adamla yuva kurmak için canımı dişime taktım. Olmayacakları oldurdum. Hayatımı, gençliğimi adadım ona. Heveslerle aldığım mutfak eşyalarımın bile tadını çıkaramadım. Gençliğim, hayatım yandı gitti. 25 yaşındayım. Ama bundan sonra bir gelecek olur mu bilmiyorum. Bu toplumda "dul kadın" olmak zor.

Bu arada cinsel yaşamımız da yok eşimle. Kullandığı ilaçlar nedeniyle. Herhangi bir isteği yok. Bir gün hazırlanıp ona sürpriz yapmak istemiştim. "Yarın annemin ultrasonu var nasıl bunu yaparsın" diye saatlerce azarlamıştı beni.

Bütün bunlara rağmen ona sarılıp mutlu hissettiğim o nadir anları özleyeceğim. Hiçbir suçum yokken istenmeyen gelin ve istenmeyen eş oldum. 7 senede bir gün jest, hediye, romantizm, sevgi gösterisi görmedim. Birbirimize uyarlayıp söylediğimiz çizgi film şarkıları dışında... Bu yazıyı o da okuyacak. Ona linki gönderip, sabah öyle gideceğim zorluklarla kurduğum yuvamdan. Keşke annesinin sahip olduğu değerin binde birini bana verebilseydi. Ona anne de, baba da, kardeş de, eş de olmuştum oysa. Ona yardım ettiğim zamanlarda kimse yoktu yanında. Ben vardım. Umarım annesiyle çok mutlu bir yaşamı olur. Yanan da benim gençliğim, hayallerim olsun.

Okuyan sabırlı kadınlar, her yorumunuz altın değerinde. Hele ki bana destek olup "atlatırsın kız, seni istemeyen adamı sen hiç isteme" derseniz çok mutlu olurum. Ben acı içinde uykusuzken, onun rahatça uyuyabilmesi çok canımı acıtıyor çünkü. Bana bu evden güçlü bir şekilde çıkıp gitmem için yardım edin.
 
Son düzenleme:

Sesbellas

🇹🇷🇹🇷
Kayıtlı Üye
8 Şubat 2017
780
1.064
Hepsini okudum sakın arkana bakma daha önünde uzun yılların var annesiyle oğluşu mutlu mesut yaşasınlar ilahi adalete güven gerisini salla gitsin
Bu kadar sabırlı bir insan eminimki bununda üstesinden gelir başarırsın sonra oturup ben ne kadar aptalmisim diyeceksin özveride bı yere kadar
 

Kara_gozlum

Daraldim boğuluyorum
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
12 Nisan 2018
3.849
14.065
25
Durun, çok uzun demeden ilk paragrafı bari okuyun. "Böyle de gelin mi olur" dedirteceğim size söz :)
Aslında ailesi yüzünden değil de benimle bir aile olduğunu algılayamayan eşim yüzünden boşanacağımızı biliyorum. Ama konum okunsun, dikkat çeksin istiyorum. Hayatınızda böyle bir hikaye duymadığınızdan eminim. Mümkün olduğunca kısa anlatacağım, ne kadar mümkün olursa... Eğer evliyken yaşadıklarımı okuyup yorum yapmak isteyen olursa bu "asıl" olayları anlatmaya başladığım yeri koyu işaretliyorum...

Eşimle tanıştığımda farklı bir şehirde üniversitede 6 yıldır birinci sınıfı okuyordu. Serseri bir hayatı vardı, uyuşturucu kullanıyordu. Çok uzun hikayeler ama şöyle diyeyim, onu bulunduğum şehre geçirdim, evini tuttum, tüm masraflarını karşıladım, her an yanında oldum ve dereceyle mezun oldu. Annem onu başından beri istemedi. Anneannem vefat ettikten sonra yalnız kalamadı annem bir süre, anneannem-annem-ben üçümüz yaşıyorduk. Babamla annem ben 1 yaşındayken ayrılmışlar. Bu süreçte eşimle görüşmelerimizde annem hep yanımızdaydı. Annem ona hep ters davrandı, uyuşturucu meseleleri ve beni sürekli terk etmeleri, üzmeleri, başka kızlarla düşüp kalkmaları yüzünden. Eşime sorsanız "bunlar bana yaptıklarına sebep değil!" diyecektir. 18 yaşında başladı ilişkimiz. Annemle bu olanlar ise 21-23 yaş aralığımda oldu.

Eşimi tanıdığım günden itibaren maddi manevi tüm ihtiyaçlarında yanında oldum. Ailesi de farklı bir şehirdeydi, onları bizim bulunduğumuz şehre taşıdı. Babası borç bırakıp çeker çeker giderdi, yalnız kalırdı annesiyle. Hep arkalarındaydım. Öğrenciliği boyunca 1 gün çalışmak zorunda kalmadı. Öyle çok sevdim ki onu, hiçbir yanlışı ondan kopmamı sağlayamadı.

Okulu benden 1 sene sonra bitirdi. Sonraki 1 sene de KPSS'ye hazırlandı. Kursa gitti geldi, bu süreçte yine babasının olayları, ben yine yanındaydım. Sınav sonucu açıklandı, artık evlenmek istiyorduk. Yani ben onun da istediğini sanıyordum. İstekliydi de aslında. Ama parası yoktu. Babamla tanıştırdım onu. Eski mevzuları hiç anlatmadan. Her şey güzel olacak dedim. Eşyalarımı aldım. Gelinliğimi aldım. Nişanlandık, yüzüklerimizi aldım. İsteme çiçeğimi aldım. Çikolatamı aldım.

Sonra bir sorun daha vardı askerlik. Bedelli askerliğe gönderdim onu. Öyle mutluyduk ki. İnanın o askerden dönene kadar yaşadığım mutluluğu bilebilseydiniz şu an bana içinizden "salak" diyor olmazdınız. O güne kadar yaptıklarımdan hiç pişman değilim.

Askerden geldi, 1 ay geçti annesinin meme kanseri olduğunu öğrendi. Korkunç durumdaydı doğal olarak. Hep yanlarındaydım. Annesi beni çok severdi. Kar tanem derdi bana. Annem gibiydi. Ameliyatını yaptırdım en iyi doktorlara. Hastane odasından geceliklerine kadar, sayısız test, tetkik, sayısız muayene görüşmeleri, her şey tamam. Düğünü ertelememiz gerekir mi diye sordum doktora, gerekmez dedi. Bu da tamam. Bu süreçte eşim kendini belli etmeye başladı. Annesini zaten tedavi ettiriyordum. Ama ettirmezsem beni bırakıp gitmekle tehdit etti. Öyle bir hal almıştı ki artık masraflar bana sorulmuyordu bile. Sadece ödüyordum. Hatta hiç unutmam hastanede bütçemi ayarlayayım diye "tek kişilik oda ücreti ne kadar?" diye sorduğum için kavga etmişti benimle. Öyle bir "para sorun değil" tavrı vardı ki, sanki o kazanıyordu, o çalışıyordu sabahlara kadar. Benim için önemli değildi.

Nişanlılığımız boyunca, tam 10 ay, bana eziyet etti. Annem hakkında ileri geri konuştu, ona defalarca saygısızlık yaptı. Hepsini yuttum, onun adına anneme hediyeler gönderdim, aralarını düzelttim. Babamla da iyi ilişki kurmuştu. Babam hep sevdi ve kolladı onu. Eşimin annesiyle ilgili takıntısı inanılmaz boyutlara ulaşmıştı. Hepimiz (kayınvalidem, annem, ben) çok iyi anlaşıyor, beraber çok eğleniyor, harika zaman geçiriyorduk. Ama eşim annesine saldırdığımızı düşünüyordu. Annesi düğüne 4 ay kala ona "annecim" demediğim için büyük bir sorun çıkardı. Kemoterapi almaya başladıktan sonra evlerine sık sık gitmememiz gerektiğini söylemişlerdi bize. Biz de gitmiyorduk. Telefonda konuşurken de "annecim" dememişim. Eşim tam olarak beni desteklemedi, ama ezdirmedi de. Ama annesine takıntısı asla bitmedi ve onu haklı bulduğunu hep hissettim. Evet doğru tahmin ettiniz, paranoid kişilik bozukluğu tanısı var. İlaç da kullanıyor. Doktoruyla görüştüğümde "durum böyle, sen bilirsin" dedi. Ben biliyordum tabi.

Sonra evlendik. Balayında bile boşanmak istediğini söyledi. Sürekli annesini öne sürdüğü için kavga çıkıyordu ve ben de sinirlenince ağır konuşan biriyim, bu yüzden. Döndüğümüz ilk gün annesi kendi kızkardeşinin kızı için borç para istedi. Eşim karşı çıktı. Ama onunla biz bir aileyiz diye değil, paramız bizim bütçemiz diye değil, teyzesini sevmediği için karşı çıktı. Her gün, her Allah'ın günü eşimden eziyet görüyordum (fiziksel şiddet hiç olmadı, ben yaptım hatta maalesef). Sürekli olarak annesiyle ilgili bir gündem oluyordu ve bana saldırıyordu. Bu süreci anlatmam mümkün değil. Şu evin her köşesinde ağladım öyle diyeyim. Defalarca evi terk ettim geri dönmemi istedi. Ama eziyeti hiç bitmedi. Kendimi çok çaresiz ve savunmasız hissediyordum. Bir gün "anne pazar günü gel yağmura yemek öğret" dedi (bu sıralar yaptığım her yemeğe laf eder, çamaşır katlama şeklimi bile eleştirir, beni inanılmaz aşağılardı). Ben de "hiç yemek bilmiyor değilim benim de annem var sonuçta" dedim. Bu laf yüzünden öyle çok işkence çektim ki. Annesi domates rendelerken "KADIN DEDİĞİN BÖYLE OLUR BÖYLE" diye bağırıyordu bana. Neden böyle yaptı hiç anlamadım. Ben de acemiydim daha. Evliliğimin 20 küsürüncü günüydü o sıralarda. Annesi yer elması pişirmişti. Hayatımda ilk kez yedim, sevmediğimi söyledim. "B*K YE!" diye bağırışını unutamıyorum eşimin.

Bu sırada eşim hala işsiz, zamanındaki meseleler yüzünden denetimli serbestliği var ve giremiyor hiçbir yere, bir kurumun sınavını birincilikle kazandığı halde. Bunu da hallettim, araya birileri girdi ve işe başladı. Mutlu olmadığı ve alanında olmayan bir işi var ama işsiz değildi artık. Annemle karşılıklı oturuyoruz bu arada. Ama annem eşimi bildiği için evime 3 kere bile adım atmadı. Yok gibiydi, zaten farklı bir şehre abimin bebeğine bakmak için gitti. Aylarca da burada değildi. Nişanlıyken çok yalvardım kayınvalidemlerin de yakına taşınması için. Kredi bile çektim taşınma masrafları için. İstemediler, taşınmadılar. Bize arabayla 15 dakika mesafede oturuyorlar. Eşim işe girdikten birkaç gün sonra annem yine gidecekti, kayınvalidemi davet etti. Gitmeden beraber bir gün geçirelim dedi. Harika bir gün geçirdik, hediyeleşildi, annem dört döndü kayınvalidemin etrafında. Ertesi gün kayınvalidem annemi aradı.

HAYATINIZDA DUYMADIĞINIZ BİR ŞEY OLDUĞUNDAN EMİNİM: Anneme "sen bundan önceki görüşmemizde bana poponu dönerek oturdun" dedi. Annem ne olduğunu bile anlamamış şekilde "başından beri mi öyle yapıyorum" falan dedi. Kayınvalidem de "seni gördüğüm günden beri iyi hissetmiyorum bana iyi gelmiyorsun" dedi. Hastanede yatarken ona ev yemeği taşıyan annem. Geceliklerini kendisi seçip götüren annem. Evlerinde klozet yok diye hasta tuvaleti almamı söyleyen annem. "Odası yok" diye koca bir oda takımı almamı söyleyen annem. Hiçbir hizmeti, hürmeti esirgemeyen annem.

Bu şekilde anneler arası bağ koptu. Eşimin bana eziyeti daha da arttı. Çok ezilmiş, dışlanmış ve yalnızdım. Eşim ve annesi bir aileydi, bense yabancı biriydim. Babam çok koruyucu ve güçlü bir adamdır. Ona sığındım. Ben itildikçe babama yaklaşıyordum ve babamdan başka kimsem olmadığını hissediyordum, zaten öyleydi de. Ve tam yedinci yıldönümümüzde babama her şeyi anlattım. Yıllardır tanıştığımızı, her şeyi. Babam tek bir şey sordu, "peki şimdi geçmişle mi yaşayacaksınız yoksa mutlu mu olacaksınız?"

Eşim hayatı zindan etti bana. Babama anlattığım için ailesini kötü duruma düşürdüğümü söyledi. Oysa babama ben her şeyi tam anlattım. Benim istediğimi, her masrafı kendim, bilerek, isteyerek yaptığımı. Onların bir zorlaması ya da talebinin olmadığını. Ama olmadı. Eşim beni bir türlü karısı olarak göremedi. Ben bu süreçte annesine hep yakın olmaya devam ettim. Sık sık arıyordum, uzun uzun konuşuyordum. Bir akşam bana "ben sana kırgınım" dedi. Nedenini sordum, o olaydan sonra gönlünü almaya çalışırken "Anne poposunu dönmüşse ne olmuş, biz sizi elimizde ayağımızla popomuzla her yerimizle severiz, ne kadar samimiyiz bilmiyor musunuz sanki" demiştim. Bu lafa çok kırılmış. Sürekli, ama sürekli, 1 ay boyunca belki daha fazla, BANA İLGİ GÖSTERMİYORSUN diyerek hayatı bana zindan etti.

Birkaç gün sonra eşimle beraber onlara gittik. Mutfakta fısır fısır konuştular. Zaten hep eşim kapıları kitler annesiyle gizli gizli konuşurdu. Balayındaki kavga nedenimiz de buydu. Gizli konuşmaları. Yanlarına gittim eşim "annemin senin de ailenin de kendisini istemediğinizi düşünüyor" dedi. Şoka girdim, kimseyi "acaba istiyor muyum" diye düşünmem ki. İşin kötüsü istiyordum da kayınvalidemi. Çok seviyordum onu. Artık gerçekten yılmıştım. Bir çığlık gibi koparıp atmak istedim her şeyi. "Bu evlilik anneni pohpohlamama bağlı olacaksa istemiyorum" dedim. Ve çıkıyordum evden. Eşim arkamdan gelirken annesi "sen nereye?" dedi. Eşim gelmedi. Bana sürekli "ya anana ya babana gidersin" diye zavallı muamelesi yapıyordu. Gitmedim. Babamın ofisine gidip saklandım. Ölmek istedim. Buldular beni. Bu sırada babam dokuzuncu kez ameliyat olalı 2 gün olmuştu. Hastanede refakatçi kalmıştım 2 gün. Hemen sonrasında yaşanıyor bunlar. Eşim beni bulamayınca babamı aramış. Hastaneye gelmiş. Orada "karını nasıl bırakırsın" diye 2 tokat yemiş. Ben ayrılacağımdan çok emindim. Ayrılamazsam ölecektim. Ölmeyi de becerirdim, yılmıştım çünkü.

Bu olaydan sonra babamda kalmaya başladım. Yani hastanede. Elimde üç beş parça kıyafet, hastane odasında evliliğim biterken refakatçi yatağında ağlayarak yaşadım günlerce. Bu sırada eşimin teyzesi (hani o borç vermediğimiz) babama "senin kızın üç sene çıktım beş sene çıktım deyip evlenmeye zorladı" dedi. Babam "senin de kızın var" deyince "benimki seninki gibi salak değil" dedi. Kafamı duvarlara vurdum sinirimden. Acilde de zaman geçirdim epeyce, çeşitli sakinleştiriciler kullanarak.

Babam eve çıkınca onunla gittim. Eşim sürekli geldi gitti, barışmak için çabaladı. Barıştık döndüm evime. Ayaklarım geri geri gitti dönerken. Biliyordum olmayacağını. Annesine olan takıntısı ve benle bir takım olamaması, aile olamaması beni mahvedecekti biliyordum. Öyle de oldu. Sürekli kavga ettik, sürekli. Şubat başında yine kavga ediyorduk bir sabah, işe gönderdim onu. "İstemiyorum seni" dedi. Aradım işteyken. Beni sevdiğini ve istediğini söyle gitmeyeyim dedim. Yüzüme kapattı. Toplandım gittim babama. Babamla konuştu telefonda. "Senle yüz yüze görüşeceğiz, benden o tokatlar için özür dileyeceksin" dedi babama. Babam zaten "o tokatı ben yemiş oldum" gibi şeyler söylemişti eşime biz barıştıktan sonra. Ama eşim hasta bir yapıda olduğu için babama saygısızlık yaptı, hiçbir alakası yoktu babamın olayla. Her zamanki gibi konu annesiydi. Abim eşimin annesine "artık böyle şeyler yapmayın yeter" temalı bir konuşma yaptığı için zamanında, abime de düşmandı. Onla da telefonda kavga etti. Abim alkol sorunu olan biri, babamsa tüm çalışanlarının hatta çevresinde gördüğü herkesin babası gibi olan, güçlü bir adam. Abim olacak zırdeli bir arkadaşıyla eşimi işyerinden aldı ve darp etti. Arkadaşı eşime bir yumruk atmış.

Bu olayın üzerine ben kıyamadığımdan, dayanamadığımdan, eşimin yanına gittim. Beni istemedi. Babama döndüm, iki gün sonra işyerine gittim. Ailemi ikna et dedi. İstemiyorlar dedi. Kayınvalidemin yanına gittim. Bana, aileme küfürler ve hakaretler etti. Oğlum seni sevmiyor, hiç sevmedi dedi. O sırada teyzesi aradı, teyzesi küfürler etti. Çantamla montumu kucağıma verdiği gibi itekleye itekleye evinden kovdu beni. Eşimin yanına gittim yeniden, işyerine. Çıkınca beni yemeğe götürdü. Annesi aradı, benle olduğunu söyleyince "eşyalarını topla git" dedi. "Ya eşin, ya biz" dediler eşime. Eşim eşyalarını aldı ve biz beraber evimize döndük. İnanamıyordum, gerçekten inanamıyordum bu nasıl olabilirdi? Eşim beni mi seçmişti? Bizim aile olduğumuzu algılamış mıydı artık? Annesine hissettiği o inanılmaz bağı bana da hissetmesi gerektiğini, bunları anlamış mıydı yani?

Tabi ki anlamamıştı. Eşimle ailesi 1 hafta konuşmadılar (eşim defalarca aradı tabi), evliliğimizdeki mutlu tek hafta o hafta oldu. Sonra görüşmeye başladılar. Annesiyle ben o zamandan beri 2-3 kez konuştum. Babası benle konuşmayı bile kabul etmedi. Eşim bu süreçte ailesini haklı buluyordu yine çoğu zaman, bana "geleceğimiz yok", "senden çocuk yapacağımdan emin değilim, yapmayacağımdan emin olursam boşanırız senin de anne olma şansın kalır" gibi şeyler söylüyordu. Annesi de en son konuşmamızda "çok söyledik ona, istemedik, ayrıl dedik ama gitti seninle" dedi. Yine canımı yakmayı başardı. İlgi, ilgi, ilgi, ilgi istiyorum, ilgi! İlgi diye delirtmişti beni. Yine yaptı yapacağını. Eve döndükten sonraki süreç boyunca eşimle kavga ederken ağzıma ne gelirse sayıyordum. Yanlış. Ama benim de sanırım bunca emek verip böyle suçsuz yere üzerim çizildikten ve evliliğimde mutluluk yüzü göremedikten sonra delirmeye biraz hakkım vardı.

Ben çok üzüldüm. Eşim "yanındayım, seni anlıyorum, sen haklısın" dedi. Bir suçumun olmadığını söyledi. Haksızlığa uğradığımı söyledi.

Bugün ise virüs nedeniyle uzun zamandır görüşemediği ailesine gitmek istedi. Korkuyorduk virüsten ama gitti. Sabah giderken ona sarıldım, "unutma bu anı, biz aileyiz, şimdi nasılsan akşam da öyle ol söz mü?" dedim. Söz verdi, sarıldık. 8 saat geçirdiler beraber. Eve geldi, soğuktu, beni öpmedi bile. Anlamıştım durumu. Öfkelendim. "Olmuş yine olan" dedim. Babası "siz hep kavga ediyorsunuz" demiş. Babası çok gerçekçiymiş. Keşke babası neden kavga ettiğimiz konusunda da gerçekçi olabilse. Annesi de babası da benzer hastalıklara sahipler, psikiyatrik rahatsızlıklar ve ilaç kullanıyorlar.

Sonuç olarak, eşim akşam geldikten 1 saat sonra bana ayrılmak istediğini, benimle mutsuz olduğunu, beni istemediğini söyledi. Saatlerce konuştum, bak böyle, biz aileyiz, biz takım olmalıyız... Hayır. Ailesiyle samimi olmadığım için (evden kovulduğumda bile tek bir saygısızlık etmedim, kendisi benim ailemde saygısızlık yapılmadık insan bırakmadı ama) beni istemiyormuş. Çok mutsuzmuş. Ailesiyle yakın olmadığım için.

Altı taksitle aldığım o gelinliğin hakkını bir gün olsun veremedim. 8 aydır evliyim. 8 aydır ağlıyorum. Yedi sene bu adamla yuva kurmak için canımı dişime taktım. Olmayacakları oldurdum. Hayatımı, gençliğimi adadım ona. Heveslerle aldığım mutfak eşyalarımın bile tadını çıkaramadım. Gençliğim, hayatım yandı gitti. 25 yaşındayım. Ama bundan sonra bir gelecek olur mu bilmiyorum. Bu toplumda "dul kadın" olmak zor.

Bu arada cinsel yaşamımız da yok eşimle. Kullandığı ilaçlar nedeniyle. Herhangi bir isteği yok. Bir gün hazırlanıp ona sürpriz yapmak istemiştim. "Yarın annemin ultrasonu var nasıl bunu yaparsın" diye saatlerce azarlamıştı beni.

Bütün bunlara rağmen ona sarılıp mutlu hissettiğim o nadir anları özleyeceğim. Hiçbir suçum yokken istenmeyen gelin ve istenmeyen eş oldum. 7 senede bir gün jest, hediye, romantizm, sevgi gösterisi görmedim. Birbirimize uyarlayıp söylediğimiz çizgi film şarkıları dışında... Bu yazıyı o da okuyacak. Ona linki gönderip, sabah öyle gideceğim zorluklarla kurduğum yuvamdan. Keşke annesinin sahip olduğu değerin binde birini bana verebilseydi. Ona anne de, baba da, kardeş de, eş de olmuştum oysa. Ona yardım ettiğim zamanlarda kimse yoktu yanında. Ben vardım. Umarım annesiyle çok mutlu bir yaşamı olur. Yanan da benim gençliğim, hayallerim olsun.

Okuyan sabırlı kadınlar, her yorumunuz altın değerinde. Hele ki bana destek olup "atlatırsın kız, seni istemeyen adamı sen hiç isteme" derseniz çok mutlu olurum. Ben acı içinde uykusuzken, onun rahatça uyuyabilmesi çok canımı acıtıyor çünkü. Bana bu evden güçlü bir şekilde çıkıp gitmem için yardım edin.
Valla canim tek tek atlamadan okudum canim ama yazik etmişsin kendine degmeyen birine ve ailesine verdigin degere keske o değeri onlara drgilde kendine verseydin üzüldüm adina insallah kurtulursun
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Hepsini okudum sakın arkana bakma daha önünde uzun yılların var annesiyle oğluşu mutlu mesut yaşasınlar ilahi adalete güven gerisini salla gitsin
Bu kadar sabırlı bir insan eminimki bununda üstesinden gelir başarırsın sonra oturup ben ne kadar aptalmisim diyeceksin özveride bı yere kadar
Oturup mantıklı düşününce bunları görebiliyorum ama evimden gittiğim, bir daha onu göremeyeceğim düşüncesiyle karşılaştığımda elim ayağıma dolaşıyor, kendime hakim olamıyorum, ne yapacağımı bilemiyorum resmen. Eşime de hep söylüyorum, ben alamadım hakkımı, Allah alsın benim yerime diye. Ne yapacağım ben, yalnız öleceğim sanırım. Okuduğunuz için sonsuz teşekkür ederim bu arada, kimsenin okuyacağını sanmazdım
 

izaura

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Nisan 2020
145
342
Merhabaaa hepsini okudum. İnan bana toplumda dul kadın olmak mutsuz olduğun bir evliliği sürdürmeye çalışmaktan çok daha kolay. :işsiz: Genelde ben tohumuna para mı saydınız boşayın derim ama sen baya para harcamışsın bu sülaleye o yüzden sana sadece boşa diyebilirim. Sakın boşluğa düşerim, yalnız kalırım bir daha yapamam vs gibi düşüncelere girme. Kendi kendine bunu dah fazla yapma. Bak yaşın daha 25 - 8ayda gördüğüne şükret tüm bunları.
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 17-12-2020

Hamileliğimin 37. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 22 gün kaldı.

Bebeğinizin bulunduğu yer şu anda çok sıkışık olduğundan dolayı, hareket ettiğinde kol ve bacak kıvrımları göbeğiniz üzerinde şişkinlikler meydana getirir. Bebeğinizin kol ve bacaklarını tesppit etmek çok kolaydır. Ama kafası ve kalçalarını ayırt etmek o kadar kolay değildir. Artan mukus vajinal akıntı, gebeliğin son birkaç haftası içinde sık görülür.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2850 gr. - Yaklaşık boyu : 48.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın



Sesbellas

🇹🇷🇹🇷
Kayıtlı Üye
8 Şubat 2017
780
1.064
Oturup mantıklı düşününce bunları görebiliyorum ama evimden gittiğim, bir daha onu göremeyeceğim düşüncesiyle karşılaştığımda elim ayağıma dolaşıyor, kendime hakim olamıyorum, ne yapacağımı bilemiyorum resmen. Eşime de hep söylüyorum, ben alamadım hakkımı, Allah alsın benim yerime diye. Ne yapacağım ben, yalnız öleceğim sanırım. Okuduğunuz için sonsuz teşekkür ederim bu arada, kimsenin okuyacağını sanmazdım
Bu bir kısır döngü alışkanlık aslında evet aevmissiniz ama sadece siz aevmissiniz karşı taraf siz verdikce daha fazla istemiş doyumsuzluk söz konusu olmuş tek taraflı bir aşk yasamissiniz
Eminim çok çok daha güzel günler gelecekte sizi bekler bunlar insana hayat tecrübesi kazandırıyor
Hamdım, pistin, yandım özet olarak bu aslında
Ayrıca rica ederim çok çok uzun olmasına rağmen sonucu çok merak ederek okudum mutlu sonla bitmesini çok isterdim a.a bu kararda bir mutlu son güzel baslangiclar için kalbinizin güzelliğini hak edecek insanlar çıksın karşınıza
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Merhabaaa hepsini okudum. İnan bana toplumda dul kadın olmak mutsuz olduğun bir evliliği sürdürmeye çalışmaktan çok daha kolay. :işsiz: Genelde ben tohumuna para mı saydınız boşayın derim ama sen baya para harcamışsın bu sülaleye o yüzden sana sadece boşa diyebilirim. Sakın boşluğa düşerim, yalnız kalırım bir daha yapamam vs gibi düşüncelere girme. Kendi kendine bunu dah fazla yapma. Bak yaşın daha 25 - 8ayda gördüğüne şükret tüm bunları.
Sadece sevilmek istedim ben inanın, eminim şuradaki kadınların %99'u bir yemeği sevmediğinde "b*k ye" lafını duymuyordur sırf kayınvalidesi yaptı diye. "Aşkım sevmedin mi başka bir şey yer misin" falan diyen insanlar benim hayal dünyamda değiller değil mi? Gerçekten varlar değil mi?
Nasıl atlatacağım bilmiyorum, elim ayağım titriyor daha şimdiden...
O kadar hastane masrafı, bedelli askerlik parası harcadınız. Bunları karşılayabilen insanın iyi bir işi oldugunu düşünüyorum. Çocukta yok, neden bu kadar bagımlı oldugunuzu anlayamadım ben ?
Evet iyi bir işim var çocuk da yok, ailem de arkamda, gözümü onunla açtığımdan mı bilmiyorum. Çok korkuyorum, çok. Nasıl yapacağım bilmiyorum.
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Bu bir kısır döngü alışkanlık aslında evet aevmissiniz ama sadece siz aevmissiniz karşı taraf siz verdikce daha fazla istemiş doyumsuzluk söz konusu olmuş tek taraflı bir aşk yasamissiniz
Eminim çok çok daha güzel günler gelecekte sizi bekler bunlar insana hayat tecrübesi kazandırıyor
Hamdım, pistin, yandım özet olarak bu aslında
Ayrıca rica ederim çok çok uzun olmasına rağmen sonucu çok merak ederek okudum mutlu sonla bitmesini çok isterdim a.a bu kararda bir mutlu son güzel baslangiclar için kalbinizin güzelliğini hak edecek insanlar çıksın karşınıza
Evlendikten sonra ben düğün masrafları falan derken resmen iflas ettim. Ne param kaldı ne de borcumun olmadığı bir kişi/kurum. Ama buna rağmen bırakmamıştı beni bugüne kadar. Bu yüzden sağladıklarım için mi beni sevdi diye düşünmedim, bilmiyorum ki. Daha 8 ay oldu ben bu zor duruma düşeli. 7 yıldan sonra 8 ay da bonus olarak geçirdi benimle herhalde. Demek ki sevmemiş gerçekten...
 

izaura

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Nisan 2020
145
342
Hayır hayır kesinlikle korkmamalısın. Asıl korkman gereken şey bu adamla barışıp bir çocuk sahibi olup onun ruh hastası ailesiyle hayatın boyunca muhattap olmak olmalı. Gerçekten daha gençsin işin var, ailen var. Bak adam seninle olur ailesi sorunlu olur anlarım. Yapıcı olman gerekir. Çünkü seviyosun, seviliyorsun derim. Ama bunlar aile boyu sorunlu. Sen ne kadar verirsen kat kat fazlasını istemişler. Yazık değil mi sana? Gençliğine?
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 17-12-2020

Hamileliğimin 37. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 22 gün kaldı.

Bebeğinizin bulunduğu yer şu anda çok sıkışık olduğundan dolayı, hareket ettiğinde kol ve bacak kıvrımları göbeğiniz üzerinde şişkinlikler meydana getirir. Bebeğinizin kol ve bacaklarını tesppit etmek çok kolaydır. Ama kafası ve kalçalarını ayırt etmek o kadar kolay değildir. Artan mukus vajinal akıntı, gebeliğin son birkaç haftası içinde sık görülür.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2850 gr. - Yaklaşık boyu : 48.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın



Sesbellas

🇹🇷🇹🇷
Kayıtlı Üye
8 Şubat 2017
780
1.064
Evlendikten sonra ben düğün masrafları falan derken resmen iflas ettim. Ne param kaldı ne de borcumun olmadığı bir kişi/kurum. Ama buna rağmen bırakmamıştı beni bugüne kadar. Bu yüzden sağladıklarım için mi beni sevdi diye düşünmedim, bilmiyorum ki. Daha 8 ay oldu ben bu zor duruma düşeli. 7 yıldan sonra 8 ay da bonus olarak geçirdi benimle herhalde. Demek ki sevmemiş gerçekten...
Keşke oda senin onda bir ikin kadar özveride bulunsaymis sizi üzmek istemem gerçekten ama malasef sevmemiş merdiven misali üstünüze basa basa zirve yapmıslar
Maddi manevi kim bu kadar fedakâr olur annesi seni el üstünde tutmasi gerekirdi herşeyden önce vefa borcudur bu ya kimin ne mecburiyeti var kusura bakma ama tam bit ekmeksizlermış
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Hayır hayır kesinlikle korkmamalısın. Asıl korkman gereken şey bu adamla barışıp bir çocuk sahibi olup onun ruh hastası ailesiyle hayatın boyunca muhattap olmak olmalı. Gerçekten daha gençsin işin var, ailen var. Bak adam seninle olur ailesi sorunlu olur anlarım. Yapıcı olman gerekir. Çünkü seviyosun, seviliyorsun derim. Ama bunlar aile boyu sorunlu. Sen ne kadar verirsen kat kat fazlasını istemişler. Yazık değil mi sana? Gençliğine?
O da okuyacak bunları, belki gerçekten anlar sadece benim böyle düşünmediğimi. Kavga ederken ailesi hakkında çirkin şeyler söylüyordum bu yüzden çok üzgün ve pişmanım. Bunu yapmasaydım evliliğim yürür müydü diye düşünüyorum hep. Benle mutsuzmuş, beni istemiyormuş. Bu kulaklarımda yankılanıp duruyor. Onla olmak için verdiğim onca emek çöp oldu gitti, geriye bana acılar kaldı. Burada böyle anlatıldığında herkes hep yazılanı düşünür ya, ama ona sarıldığım anlar da vardı benim. Onlar bir daha hiç olmayacak. Ben atlatacak mıyım bunu, başarırım değil mi. 50 kere sordum ama çok yalnızım, ne yapacağımı bilmiyorum
Keşke oda senin onda bir ikin kadar özveride bulunsaymis sizi üzmek istemem gerçekten ama malasef sevmemiş merdiven misali üstünüze basa basa zirve yapmıslar
Maddi manevi kim bu kadar fedakâr olur annesi seni el üstünde tutmasi gerekirdi herşeyden önce vefa borcudur bu ya kimin ne mecburiyeti var kusura bakma ama tam bit ekmeksizlermış
Üstüme de bassalardı ama eşim sevseydi beni biraz olsun. Sorun hep buydu başından beri biliyorum. Beni hiçbir zaman gerçekten sevmedi o...
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
bir kismini okudum. hep ben yaptim ben ben ben halindesiniz. bir yere kadar dayanabildim. onu taşıdım, ailesini tasidim, ben ödedim, ben ben ben.

bu kadar çok sey yaptiginiza gore demek ki cok seviyormussunuz. dilerim bir sonraki iliskinizde siz de sevilirsiniz.
İnşallah, teşekkür ederim :KK43:
 

Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Ben de hepsini okudum. Nankörler başka bir açıklaması yok. Sen iyi bir insan olarak nankörle sınanıyorsun. Allah yardımcın olsun. Emin ol daha mutlu olacaksın.
Eşimin en nefret ettiği kelimedir bu "nankör", kavga ederken çok söylerim diye. Mutlu olma isteğim de yok, her ayrılığımızda olduğu gibi acıdan sürünmeyeyim, işlerimi yapabileyim, yüksek lisansımı boşvermeyeyim yeter ama biliyorum ki mahvolacağım
 

izaura

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Nisan 2020
145
342
O da okuyacak bunları, belki gerçekten anlar sadece benim böyle düşünmediğimi. Kavga ederken ailesi hakkında çirkin şeyler söylüyordum bu yüzden çok üzgün ve pişmanım. Bunu yapmasaydım evliliğim yürür müydü diye düşünüyorum hep. Benle mutsuzmuş, beni istemiyormuş. Bu kulaklarımda yankılanıp duruyor. Onla olmak için verdiğim onca emek çöp oldu gitti, geriye bana acılar kaldı. Burada böyle anlatıldığında herkes hep yazılanı düşünür ya, ama ona sarıldığım anlar da vardı benim. Onlar bir daha hiç olmayacak. Ben atlatacak mıyım bunu, başarırım değil mi. 50 kere sordum ama çok yalnızım, ne yapacağımı bilmiyorum

Tabiki de başaracaksın. Evet üzüleceksin. Evet canın yanacak. Yaptığın tüm o fedakarlılıkları düşünüp hak ettim mi diye kendine soracaksın. Kendinde kusur bulup acaba benim yüzümden mi böyle oldu diyeceksin. Ama inan bana başaracaksın. Ve belki de sen başardığında hayat seni çok şaşırtacak. İnsanoğlu dünyaya tek geliyor, tek gidiyor. Hayatta kimsenin seni bu kadar hırpalamaya hakkı yok. Hepimiz aşık oluyoruz, seviyoruz, bağlanıyoruz, alışıyoruz, evleniyoruz, boşanıyoruz. Her yaşadığımız bize tecrube. Asla yapamam diye düşünme. Aksine neler yapabildiğini göstermelisin.
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 17-12-2020

Hamileliğimin 37. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 22 gün kaldı.

Bebeğinizin bulunduğu yer şu anda çok sıkışık olduğundan dolayı, hareket ettiğinde kol ve bacak kıvrımları göbeğiniz üzerinde şişkinlikler meydana getirir. Bebeğinizin kol ve bacaklarını tesppit etmek çok kolaydır. Ama kafası ve kalçalarını ayırt etmek o kadar kolay değildir. Artan mukus vajinal akıntı, gebeliğin son birkaç haftası içinde sık görülür.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2850 gr. - Yaklaşık boyu : 48.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın



Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Tabiki de başaracaksın. Evet üzüleceksin. Evet canın yanacak. Yaptığın tüm o fedakarlılıkları düşünüp hak ettim mi diye kendine soracaksın. Kendinde kusur bulup acaba benim yüzümden mi böyle oldu diyeceksin. Ama inan bana başaracaksın. Ve belki de sen başardığında hayat seni çok şaşırtacak. İnsanoğlu dünyaya tek geliyor, tek gidiyor. Hayatta kimsenin seni bu kadar hırpalamaya hakkı yok. Hepimiz aşık oluyoruz, seviyoruz, bağlanıyoruz, alışıyoruz, evleniyoruz, boşanıyoruz. Her yaşadığımız bize tecrube. Asla yapamam diye düşünme. Aksine neler yapabildiğini göstermelisin.
Arkamdan "defoldu gitti" diyeceklerini bilmek çok canımı yakıyor, hazmedemiyorum. İğrenç gelin diye anılacağım. Halbuki hiçbir zaman öyle olmadım. Eşimden vazgeçmek zorundayım değil mi, bitti artık.
 

izaura

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Nisan 2020
145
342
Arkamdan "defoldu gitti" diyeceklerini bilmek çok canımı yakıyor, hazmedemiyorum. İğrenç gelin diye anılacağım. Halbuki hiçbir zaman öyle olmadım. Eşimden vazgeçmek zorundayım değil mi, bitti artık.
Seni üzmek istemiyorum. Ama benim burdan gördüğüm vazgeçmeyi düşünen sensin. Senden çoktan vazgeçilmiş zaten. Devam etmeyi düşünürsen bir kukla gibi olacaksın. Duyguların, hislerin yokmuş gibi sürekli kendinden ödün vereceksin. Çünkü taviz tavizi doğurur derler. En başında ne yazıkki kendini yok saymışsın sen. Yani işin aslı şuan biten bişey yok. Senin tek başına yürüttüğün bir evlilik görüyorum ben. Kendini ezdirmeyi bıraktığın anda sadece kül olacak.
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 17-12-2020

Hamileliğimin 37. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 22 gün kaldı.

Bebeğinizin bulunduğu yer şu anda çok sıkışık olduğundan dolayı, hareket ettiğinde kol ve bacak kıvrımları göbeğiniz üzerinde şişkinlikler meydana getirir. Bebeğinizin kol ve bacaklarını tesppit etmek çok kolaydır. Ama kafası ve kalçalarını ayırt etmek o kadar kolay değildir. Artan mukus vajinal akıntı, gebeliğin son birkaç haftası içinde sık görülür.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2850 gr. - Yaklaşık boyu : 48.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın



Louder

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
3 Ağustos 2012
1.682
1.377
Seni üzmek istemiyorum. Ama benim burdan gördüğüm vazgeçmeyi düşünen sensin. Senden çoktan vazgeçilmiş zaten. Devam etmeyi düşünürsen bir kukla gibi olacaksın. Duyguların, hislerin yokmuş gibi sürekli kendinden ödün vereceksin. Çünkü taviz tavizi doğurur derler. En başında ne yazıkki kendini yok saymışsın sen. Yani işin aslı şuan biten bişey yok. Senin tek başına yürüttüğün bir evlilik görüyorum ben. Kendini ezdirmeyi bıraktığın anda sadece kül olacak.
Ona da hep soruyorum, gittiğim onca seferde neden beni döndürdün diye. Bizim aramızda ikimizde de çok derin bir bağ varmış. O bağ bizim ayrılmamıza engel oluyormuş. Bu akşam beni istemediğini gayet sakin şekilde söyleyip horlaya horlaya uyumaya başlarken o bağ nereye gitti acaba.
Yine de kavga ederken çok ağır ve saygısızca konuştuğum için çok üzgünüm. Öyle yapmasam böyle olmaz mıydı diyorum ama çok öncesinde başlamıştı benim çilem zaten. Evet eşim vazgeçmiş benden. Sıra bende, zor da olsa. Paramparça da olsam.
 
Durum
Mesaj gönderimine kapalı.