buda benim hikayem..

gamzeli_bebis

Guru
Kayıtlı Üye
26 Mayıs 2011
7.190
21.028
29
kendi düşünceniz, dramatize ettiğimi düşünmüyorum kendi içimden gelenleri yazdım. yine aynı şey olmayabilir belki ama o her doktor kontrolünden insanın kalbi çarpıyor aksi bu durum var mı diye
ben zaten yaşadıklarınızın zor oldugunu söyledim kolay değil
ama böyle üzülüp stresle belki bişi olmıcaksada olur lütfen bunu yapmayın kendinize
yoksa o sevinçleri üzüntüleri anlayabiliyorum haklısınız
 

karamelizeee

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
5 Aralık 2016
239
86
26
sizi anlamakla birlikte
çok dramatize ettiğiniz izlenimini oluşturdunuz
eğer böyle devam ederseniz
önünüzde uzun bir yol var gibi
bu süreçte neler yaşayabileceğinizi düşünüyorumda
bu duygu haliyle çok fazla yıpranır üzülürsünüz
biraz daha serin kanlı ve düz bakmayı deneyin
ve
umarım layık olan herkes anne baba olur
bence siz birçok kişiden daha fazla hak ediyorsunuz
ailemde çevremde eşimde dahil olmak üzere anlamak isteyip anlayamayan bir kitle var.. belki burada anlayan birileri olur dedim, destek olacak biri çıkar dedim. her evli arkadaşımla görüştüğümde içimde ki acıyı anlatamam. görüşünüz için teşekkür ederim.
 

su-doku

sen bilirsin
ÜZGÜN
Kayıtlı Üye
12 Haziran 2017
9.651
33.420
ailemde çevremde eşimde dahil olmak üzere anlamak isteyip anlayamayan bir kitle var.. belki burada anlayan birileri olur dedim, destek olacak biri çıkar dedim. her evli arkadaşımla görüştüğümde içimde ki acıyı anlatamam. görüşünüz için teşekkür ederim.
belkide onlar haklıdır
belki gerçekten abartıyorsunuz
yıpratıyorsunuz kendinizi
duygularınız uçta yaşıyorsunuz
ki öyle haralde
hamileyken prenses edasında salınmak tabiri uçtur

doğum ölüm yaşam gebelik bu saydığım şeyler gayet doğal şeyler
sevinçler üzüntüler abartılı olursa bedel ödetir
 

alyaangel

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
16 Kasım 2015
402
131
sen gene emin ol şanslılardansın benim eşimde sperm sıfır ve çocuk sahibi olabilme ihtamalimz dünyada %10 dedi doktor ve inan gerçekten çevre çok öenmli benim ailem bana destek değil inan kocamdan ayrılmamı istiyorlar hem onlarla uğraşıyorum hem kocama birşey belli etmemeye çalıyorum ki benim kendi psikolojimi düşün artık kendi içimde yaşıyorum işyerinde bir arakadaşım var hamile kalmıştı ve kese oluşmadığı için kürtaj olmuştu ben onu bile kıskanmıştım düşün eğer bir kere olduysa olur o yüzden bence hiç canını sıkma
 

Bibibella

LibBiBido ♈
Pro Üye
Doğa Severler Kulübü
20 Ocak 2010
35.156
87.000
39
İnş. Bir bebeğiniz olur :KK66: ama bu kadar hayatı zindan etmeye gerek yok ilki olmadı diye, olmayacak diye birşey yok az sakin olun iyi düşünün
 

Duygusuz_

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
5 Ocak 2019
3.226
11.985
Uzaktan konuşmak kolay bizim için tabi tamam herkes yaşadığı zorluğu bilir ama biraz akışına bırakın ya
 

Cakiltasinsm

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
10 Aralık 2018
2.934
2.937
28
Umarim kucaginiza bi bebis alırsınız allah gonlunuze göre versin bende bi arkadasa katılıyorum olumsuzluklari düşünmeden normal bişey gibi devam edin sakınan göze çöp batıyor benim İlkim düşmüştü 3.haftada kurtajda oldum o an dünyanın en zor ani gibi gelmişti bagira bağıra aglamistim ikincide yine bi cenaze için memleketime gitmiştik oraya gidince cenaze sirasinda düşük yaptım hastaneye gittik yine kurtaj ama ilk kadar kötü olmadım 3. Gebeliğim 30 haftada suyum açıldı birden ve ben evde tektim telefonumda kontör yoktu kimseyide arayamadim sabaha kadar bekledim suyum bardaktan dokulun gibi aktı sabaha kadar ondanda umudumu kesmistim sabah doktora gittim cigerler gelismemis dedi ama zaten umudumu kesmistim kı doğum yaptım el kadar ama nasıl güçlüydü hiç beklemiyorken oldu diğerlerini çok sakinmistim ama olmadı bunu umursamadim suan 5 yaşında okula gidicek ins sizde çok sakinmadan çok takmadan devam edin ins olur olmazsada dünyanın sonu değil annesi olmasını bekleyen bir çok bebis var annelik yapabilirseniz
 

Stardust07

All iz well
Kayıtlı Üye
16 Nisan 2017
1.595
1.333
Bir Tuhaf oldum.bizim de hala çocuğumuz yok ama bu süreçlerden dolayı tedavilerden de kaçıyorum.olmazsa etkiler beni biliyorum.kimyasal yasamıştim bir kaç gün de olsa,en başından hissettim bildim hamile olduğumu.arada aklıma geliyor şimdi tutunmus olsaydı 1.5 yaşında olacaktı.kız miydi erkek mi kime benzeyecekti...amaaann elden bişey gelmiyor malesef.Allah isteyen herkese nasip etsin hayırlısı ile.siz de madem başladınız bir kere kendinizi toparlayin ve mutlu karşılayın Çocuklarınızı:) kesinlesmeden kimseye söylemeyin,alış veriş yapmayın
Bu arada bende Yıldırım Beyazıt çok severim ve oğlum olursa Beyazıd ismini koymayı çok isterdim.bu etkiledi beni sanırım şimdi
 

papatyakokankadin

Dayan! Mucizeler yolda...
Kayıtlı Üye
6 Aralık 2017
3.109
3.424
sonuna kadar okuyana saygım çok büyük.. hatıram olsun istedim..

Bu umuda giden yol hepimizin yolculuğu olsun..

Umutlarımız tükenmeden umuda varmaya çalışmanın hikayesi bu..



Eşimle 4 yıl birliktelik sonunda nihayet benim olduğum şehire gelmiş, apar topar nişan düğün hazırlıklarına başladık.. Tam bir yıl sonunda evliydik.. Mutlu bir yuva, tam hayallerimde ki gibi!

İlk bir yıl çocuk düşünmedik, sonra bir yıl daha geçti ve iki yıllık evliydik artık ve çocuk yapmanın zamanı gelmişti.. ben 24 eşim 31 yasındaydı.. Mutlu bir yuvayı çocukla taçlandırma zamanımız gelmişti hayallerimde ki gibi.. ama bir şeyler ters gidiyordu..

İlk evledigim yıl doktora gittim ve pco var cocugun olmaz hemen başlayalım dedi, bense henüz erken yeni evliyim biraz zaman geçmesi gerektiğini söyledim.. 2 ay bile zaman kaydı dedi! Klomen tedavisi yaptık negatifle sonuçlandı.


Neyse 2 yıl böyle geçti.. 2,5 yıllık evliyken başka bir doktora gittik, ben aşılama istiyorum dedim, eşimin sperm tahlili vermesi gerekiyormuş.. tahlil verdik ikimiz de işimize geri döndük, eşime sen gelme nasıl olsa bir problem yoktur ben alırım dedim..

Doktora gidiyorum tahlil sonucunu alıp ama araştırdığım kadarıyla birşeyler tuhaftı..

Kapıyı çaldım, içeriye sağ ayağımı atmamla bir ‘ normal yolla gebelik olmaz, sperm çok düşük hemen tüp bebeğe başlamalıyız!’ ben yaşadığım şokla elimde tahlil kağıdıyla annemin yolunu tuttum..

2 hafta sonra adetin ikinci günü doktoruma gittim, ama yaşadığımız şehirde tüp bebek merkezi olmadığı için bursaya gitmemiz gerekliydi, kısa bi araştırma sonunda içime en sinen doktoru buldum ve başladık..

Elimize bir reçete tutuşturdu hemen git eczaneden al gel dedi..

İğneleri alıp geri döndük, iğneyi kendime nasıl yapacağımı öğretiyor, hart diye soktu göbeğime birden.. ne oluyor dedim içimden..

Ertesi gün iş başa düştü kendim yapmalıydım ellerim titriyor sinir bastı yapamıyorum.. hemen tanıdığımız hemşireye gittim, ona yaptırdım.. ilk 3 gün başkaları yaptı ama bu böyle gitmezdi.. kendim yapmayı öğrendim..

1,5 hafta sonunda yumurtalarım oluşmuş opu için hazırdım..(yumurta toplama işlemi)

Bursanın yoluna koyulduk, nasıl bir heyecan var anlatamam.. tüp bebek nedir? Nasıl yapılır? Bu süreçte öğrendim.. çevremde hiç tüp bebek yaptıran yoktu..

12 adet yumurta toplantı, ben her gün arayıp embriyoloğa sorular soruyordum, gülerek cevap veriyordu, bugün Pazar merkezde değilim sistemden kontrol edip geri dönücem dedi.. ertesi gün 5 adet kaliteli embriyomuz olmuştu, bana kavuşmak için hazırlardı..

2 adet transfer edilip 3 tanesi de dondurulacaktı..

Ama o gün bende bir sinir var.. aldığım hormonlar etkisiyle eşime katlanamıyordum, çevremdekilere sarıyorum sinirden..

Transfer başladı, idrara sıkışık olmak gerekiyordu, bense saat 7de tuvaletimi yapmışım saat 1 de transfer oldu, tutamıyorum kendime gülüyorum içimden.. bebeklerimi içime koymasını gördüm, sonra dinlenme odasına geçip 15 20 dk dinlendim..

Evimize dönme yoluna koyulduk, içimde bir huzur var..

İlk 3 gün evdeydim, 2 gün yattım 3. Gün bacaklarım uyuşmaya başlayınca dolaştım biraz..

Sonra yazlığımıza gittik birkaç gün orada kaldım, döndüğümde ise kasıklarımda bir yanma vardı.. hemen koşup gebelik testi aldım.

Veeeeee hamileydim, sonunda o çift çizgiyi görebilmiştim!!!

Hemen doktoru aradım, ‘gözün aydın çabuk gel kanına baktır dedi..

Trasnferin 8. Günü kan verdim 4,5du.. ama hamile olabilmek için 5in üzerinde olması gerekiyordu..

Zaten ben dayanamayıp erken yapmıştım 12. Günü bekleyemezdim J

2 günde bir kan verdim, artış normaldi 2 katına çıkıyordu herşey yolundaydı..

Ta ki bayram günü artık doktorum bırak yaptırma gayet iyi kan değerlerin demişti, bense dayanamayıp hastanenin önünden geçerken eşime hadi gel yaptıralım içimizde kalmasın dedim..

Kan verip köye gittik, herkese hamile olduğum haberini veriyorduk prenses gibi dolanıyordum ortalıkta..

Dönüşte sonucu almaya gittik ama 660dan 820ye çıkmıştı sonucum.. en az 1200 olması gerekmiyor muydu?

Eşimle hemen burada ki doktorumu aradık, pazartesii günü gel gebeliği sonlandırabiliriz dedi.. sessizce konuşmadan evimize geldik. Bursada ki doktoru aradı eşim, sakin olmam gerektiğini her gebelikte artışın aynı olmadığını söyledi.. tabi pazartesiye cok var!

Pazartesi geldi çattı, kese var kalp atışı var ama kalp atışı çok düşük dedi.. cumayı bekleyelim olmadı sonlandırırız… Haydaaaa!

Eşim bursaya gidelim istedi, gittik herşey normaldi oysa, kalbi normal atıyordu, duyabiiyorduk ve o ses dünyanın en güzel şarkısıydı aslında benim için..

Artık içimiz rahattı tam anlamıyda hamileydim ben!! Aklımı soru işaretleri ele geçirmiş.. acaba iyi bir anne olabilecekmiydim? Sütüm gelecekmiydi? Hemen alışveriş yapmalıydım..

Daha 7. 8. Haftadan göbeğim çıkmış gibi geliyordu, bir prenses edasıyla yürüyordum ağır ağır.. saati saatine besleniyordum, yumurtalar sütler cevizler..

Bursaya 3 kez gittik bi süre içinde ve 3 kez kalbini duyduk.

Eşim burda ki doktoruma gitmemizi istedi, acil durumda burada bi doktor olsun dedi..ama o doktor yanılmıştı ve bebeğimi benden alacaktı.. kendimi ikna edip randevu aldık.

Cuma günü bursaya gitmiştik, 4 gün sonrası için Salı gününe burada ki doktordan randevu aldık..

Mutlu mutlu gidip yattım ultrason yatağına.. 5 dakika boyunca doktor ekrana bakıyor, bense onun gözlerinin içine..


Noldu? Dedim

-kalp atışını duydunuz mu hiç?

Evet hemde 3 kez dedim..

-ama ben kalp atışı alamıyorum, kan pompalıyor kalbi atmıyor dedi..

vajinal ultrasonla bak ondandır dedim.. oysa 9. Haftadaydım ve karından bakıldığından gümbür gümbür sesin gelmesi gerekirdi..

Sonuç hüsran.. radyolojiye yönlendirmem gerekiyor dedi ve 2 saat vardı.. o 2 saat hayatımın en uzun dakikalarıydı.. 2 saat doldu, ve kese gerilemeye başlamış, zehirleyebileceği söylendi, hemen aldırmalıymışım..

Eşimle biz doktora inanmadık bir kere almak istedi yine öyledir diye bir umut bursaya gittik..

Bursa da ki doktorum ve hemşireler beni bekliyordu, muayene odasına aldılar ve teşhis doğruymuş… 1 gün öncesine kadar yaşıyormuş..

Hemen ameliyathaneye alındım.. 3 dozda narkoz verilmişti..

1. Doz ‘ şimdi hafif vücudun uyuşacak!’

2. Doz ‘ başın hafif ağrıyacak’!

3. Doz 10a kadar saymaya başla.. bir, iki, üç, dört, beş, altı, ye.. sonrasını hatırlamıyorum..

Bebeğim benden alınmıştı ve dinlenme odasında yatıyordum hafif bir ağrım vardı.. hemşirem gelmiş, aşkım diye ağlamışım.. ve o cümle ‘ şuan normal doğum yapmış gibi lohusasın, ayaklarını üşütmemeye dikkat et, kanaman kesilince kontrole gel..’

Ama bu acımasızlık değilmiydi? Ben doğum yapmamıştım, neden lohusaydım..

Annemin evine geldim ve bir kalabalık.. herkes gözümün içine bakıyor ve ben tepkisizdim, kimseye belli edemezdim.. içinden içinden ağlıyordu annem.. eşim ise bana üzüntüsünü belli etmemeye çalışıyordu..

Bebeği atmayalım genetiğe yollayalım dedi doktor.. yani çöpe mi gidecekti yavrum?

Hamileyken kendimi oğlum olacabileceğine alıştırıyordum, hep kız olsun istemiştim.. kendimi erkek kıyafetlerine bakarken buluyordum ve oğlum olacaktı hissediyordum.. genetik sonuç geldi, temizdi ve bir oğlumuz olacakmış doğsaydı.. ismini Bayezid verecektik eşimin yıldırım bayezidi çok sevmesinden ötürü, onun gibi biri olacaktı..

Asıl içimde fırtınalar erkek olacağını öğrendikten sonra koptu..

Evde eşim maç izlerken kucağında bi erkek bebek görüyordum, hemen salonu terkedip mutfakta ağlıyordum.. evin içinde bir erkek bebek dolaşıyordu!

Psikolojim iyice bozulmuştu..

Kendimi toparlayıp alışverişe verdim.. sürekli eve yada kendime birşeyler alıyordum..

Ama yetmiyordu, arkadaş çevremizde evli ve çocukluydu herkes.. görüşmek istemiyordum çünkü konu hep çocuktu..

Kürtajdan 1 2 hafta sonra arkadaşımız moral olsun diye kahveye davet etti, 1 yasında oğlu var.. ve dedi ki ben anne olmayı çok sevdim hamilelik çok güzel ikinci çocuğu düşünüyorum..

Hiç bu kadar yara alacağımı düşünmezdim.. ne kadar düşüncesiz bir arkadaşım vardı! Benim acımı deşiyordu.. hemen arama mesafe koydum..

Kendimi biraz toparladıktan sonra 3. Ayda dondurulmuş transfer olmak istedim, ama o da ne? Rahmimde kist vardı.. hemen doğum kontrol hapı kullandım 1 ay daha ertelenmişti.. kist geçmişti ama 1 ay sonra rahim kalınlığım çok fazlaydı doktorum beklememi söyledi..

Bu süreçte bir arkadaşımızın hamile olduğunu öğrendim.. mutluluğunu benimle paylaşmak için mesaj atmıştı, hem çok mutluydum hemde içimde bir bağıra bağıra ağlama hissi..

Allahım neden benim olmuyor, neden bunlar benim başıma geliyor??

Benimde sınavım buydu belki de..

Bu ay kontrole gittiğimde herşey normaldi, ilaçlara başladık 2 hafta sonra transfer olucak..

Ama içimde bir korku yine aynı şey olursa.. ya tutmazsa?

Asıl zor olanı ne biliyor musunuz? Bebeğimin benden alındığı aynı ameliyat masasında kardeşlerinin içime koyulacak olması.. hazır mıyım? Bilmiyorum..


ALLAH yardımcınız olsun bizlere de evlat sevgisini yaşatsın inşallah bizde 1 buçuk yıldır istiyoruz ama olmuyor, eşimin sperm sayısı azmış ilaç kullanıyor, bizede sayı yükselmezse tüp bebek denildi Rabbim kucağımızı boş bırakmasın inşallah bu sefer güzel sonuçlar alırsınız.