Doğum Sonrası Lohusa Sendromu

Doğum sonrası psikolojik bunalım (kısa-uzun süreli farketmez) yaşadınız mı?


  • Ankete Katılan
    25
  • Anket Kapalı .

redbarby

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
20 Haziran 2011
Mesajlar
152
Emoji Skoru
4
Arkadaşlar bukonuda bilgi/deneyimi olan varmı? Ben çok yakın çevremde butarz 1-2 vaka grdüm ve çok gözüm korktu, uzun süreli ağlamalar, çocuktan soğumalar.. bunların sebebi nedir nasıl ne kadar sürer, çözümü nelerdir paylaşalım mı?:KK49:
 

kartanem000

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
16 Şubat 2012
Mesajlar
374
Emoji Skoru
8
dogumdan sonra bence kalabalık olmamalı olsa bile herkes yok şunu yap bunu yap o öyle degil böyle diye konuşmasın çünkü dogumdan sonra çok konuşan kişiyi o an bogmak bile istersiniz. ben çocuktan sogumadım ama aglama krizlerim oldu. çok sakin düşünmek mümkün oldugu kadar yanlız kalmak lazım bence bi süre dinlenmek ve yeni gelen bebegi incelemek sevmek için. dogumdan sonra yanınızda eş bebek ve genç biri olmalı yaşlılar çok konuşuyo bazen bebekle ilgili yanlış kararlar alabiliyorlar yani benim düşüncem bunlar.
 

Green33

oğluşunun annesiii
Kayıtlı Üye
Katılım
12 Temmuz 2006
Mesajlar
1.237
Emoji Skoru
12
Yaş
39
herkeste olmuyor bunlar canım şimdiden gözünü korkutma
ben ne ağlama krizlerine girdim nede bebeğimden soğudum
sadece öncekinden biraz daha stresliydim
arkadaşında dediği gibi ya denilenleri çok takmıcaksın
yada anlaşamadığın insanların evinde çok kalmasına müsade etmiceksin
ben zaten kaynana yada annenin bebek bakımı için aylarca kalmasına karşıyım
10 günde kayınvalidemi 20 günde annemi gönderdim evlerine
çok bile kaldılar bence
ve bu sürede hep ben baktım oğluma
mümkün olduğunca sen ilgilen bebeğinle
emzirme ve uyku saatlerini sen düzenle
olumlu eleştirileri dinle tabi ama
canını sıkacak konulara gül geç
çok güzel bir duygu anne olmak ona yoğunlaş bence
 

idogan

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
21 Şubat 2011
Mesajlar
154
Emoji Skoru
14
bende de kaynanam ve kayınbabamın bende kalması sonucu oluştu ama kesinlikle bebeğimden soğuma flan olmadı.misafirlere ve onlara hizmet etmekten bebeğimle ilgilenemez hale geldim, kayınbabamdan hastalık bulaştı bebeğime doktor doktor gezdik.aklı olan eve yardım için birini almasın ilk bi kaç gün alıştırsın gitsinler çünkü bir süre sonra strese dönüşüyor. evde kendi kafana göre bak depresyon filan yaşamazsın. çok misafir almamaya çalış bebeğin düzeni değişiyor yeteri kadar ilgilenemiyorsun.
 

redbarby

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
20 Haziran 2011
Mesajlar
152
Emoji Skoru
4
Ne kadar tatlısınız tüm yüreğinizin güzelliğiyle yazmışsınız kalbiniz üzülmesin dilerim hiç. Ben de size katılıyorum benim annem yaşadı bunu çünkü babam çok karışıyordu kardesım dogunca ve ınanılmaz desteksız bıraktı annemı annem 2. ayda girdi depresyone ve cok agır girdi sonra ben bakmak zorunda kaldım ta 5 yasına kadar acıkcası ama arkadaslarımdan da duydugum bu depresyon olayına aslında yogun olarak cevrenın annenın kayınvalıdenın fıkırlerıyle karısıp bunaltması sebep oluyor. haberlesmek ısterım sızlerle kocaman sevgıler :)
 

ozlemgnd

yaşama sebebim..fındığımm
Kayıtlı Üye
Katılım
31 Aralık 2010
Mesajlar
384
Emoji Skoru
10
hiç bunları düşünme..evet öyle bi olay var sende yaşarsan çook normal ama şimdiden düşünme.. bende doğurmadan önce duymuştum yok artık nasıl olurki bu demiştim ama çok ciddi bir depresyon yaşadım..bebeğime zarar vermek asla aklımdan bile geçmedi..kendimi ise camdan atmak istedim bi çok sefer..sürekli herşeye ağlıyodum..bebeğim hep öyle küçük kalacak hiç büyümeyecek ben hep evde oturacağım herkes beni bebekle bırakıp gidecek sanıyodum..ve elimde değildi..sadece kendini şimdiden hazırla bir çok şeye.. hayatın komple değişecek..lafta değil bu gerçekten komple..uyku, yeme içme, özel hayat ,oturup sakin sakin yemek yemek , dışarda gezmek , sinema alışveriş, tv de bir filmi başından sonuna kadar izleme felan biraz unut bunları:) ben o dönemde şunu dediğimi hatırlıyorum bu saydıklarımı keşke daha çok yapsaymışım şimdi canım istemezdi belki bunları yapmayı:) ama şunu da bilki dünyanın en güzel en tarif edilmez duygusunu tadacaksın..ben yaklaşık 4 ay sonra çıkabildim lanet depresyondan..kızım ay sonunda 2 yaşını bitirecek..allahın her günü şükrediyorum onu doğurduğum hayatımda olduğu için..depresyon yüzünden başlarda çookk pişmandımm:))umarım sen yaşamasın.. yaşarsanda bu depresyonu hep kendine geçeceğini söyle olurmu..nasıl başladığı ve nasıl geçtigi için belirgin bişey söyleyemem..zamanla heralde bu hayatı kanıksıyosun eski hayatının unutup onunla yaşamaya alışıyosun ve bu hayat normal gelmeye başlıyo..bende en azından bu süreç böyle oldu:) ben 5. gün falan girmiştim depresyona..ama ben evde oturmaktan nefret ederdim..bebek olunca malum hep evdesin..ve ağlayıp duran sana muhtaç minicik bi canlı var..ne yapacağını bilemiyosun..panikliyosun hastamı diye..şimdi diyorum o zamanlar acaba ne bekliyodumki oyuncak bebekmi:)
 
Son düzenleme:

redcuzdan

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
12 Mayıs 2011
Mesajlar
165
Emoji Skoru
21
bende yaşadım. kaynanamın kaprisi ve eşimin desteksizliği yüzünden benimkisi sadece 7 gün sürddü. oda 2 gün hastanede kaldık eve geldik kaynanamın çok bilmişliği bana sökmeyince ağlama krizlerim başladı sonrada hiçbişey yapmamaış gibi 'ben daha bakamam gelsin anası baksın , çocuğu bana vermiyor zaten ' dedi eşimlede benim aramı bozdu sonrada gitti. bencede doğumdan sonra bir kaç gün yanında birileri kalsın sonra gitsinler boş boş konuşup sinir etmesinler seni. kendi çocuğuna kendin bak canım o zaman depresyona girecek zaman kalmıyo benim gibi :)
 

kemece

joi de vivre :)
Kayıtlı Üye
Katılım
5 Mart 2012
Mesajlar
636
Emoji Skoru
14
bence çözüm yanında kimse bulundurmamak falan değil, doğum sonrası hem fiziksel olarak hem de psikolojik olarak sana destek verebilecek birilerinin muhakkak yanında olması gerekiyor tabi doğru kişilerin. Seni yüreklendirecek, bugünlerde geçecek diye kendi anılarını olumlu anlatacak, ev işleri ve senin ve bebeğin bakımı konusunda titiz sabırlı,becerikli birilerinin senin yanında olup sen demeden, kafa yormadan yemek,ev işleri,misafirler konusunda gerekli işleri yapması çok iyi olur. Öbür türlü kendine güveniyorsan tabiki üstesinden gelirsin ama doğru insanlar yanındaysa keyfini çıkararak bebeğinin ilk günlerini psikolojik olarak kolay atlatırsın diye düşünüyorum. Öyle imrenirim ki, annem geldi şunu yaptı, bunu etti gitti diyip anne sevgisiyle destek alanlara, tabi bu kimse eş, iyi bir arkadaş yada kayınvalide de olabilir. Ancak doğum öncesi elektrik almadığınız insanları kesinlikle doğum anında yada sonrasında pek yanınızda bulundurmayın, bir yolunu bulup engelleyin. Birde her bayan az çok bunu yaşıyor diyerek kendinize telkin de vermek lazım, çünki çocuk sahip olduktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak sen bile.
 

vs2010

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
17 Kasım 2011
Mesajlar
8
Emoji Skoru
2
hiç bunları düşünme..evet öyle bi olay var sende yaşarsan çook normal ama şimdiden düşünme.. bende doğurmadan önce duymuştum yok artık nasıl olurki bu demiştim ama çok ciddi bir depresyon yaşadım..bebeğime zarar vermek asla aklımdan bile geçmedi..kendimi ise camdan atmak istedim bi çok sefer..sürekli herşeye ağlıyodum..bebeğim hep öyle küçük kalacak hiç büyümeyecek ben hep evde oturacağım herkes beni bebekle bırakıp gidecek sanıyodum..ve elimde değildi..sadece kendini şimdiden hazırla bir çok şeye.. hayatın komple değişecek..lafta değil bu gerçekten komple..uyku, yeme içme, özel hayat ,oturup sakin sakin yemek yemek , dışarda gezmek , sinema alışveriş, tv de bir filmi başından sonuna kadar izleme felan biraz unut bunları:) ben o dönemde şunu dediğimi hatırlıyorum bu saydıklarımı keşke daha çok yapsaymışım şimdi canım istemezdi belki bunları yapmayı:) ama şunu da bilki dünyanın en güzel en tarif edilmez duygusunu tadacaksın..ben yaklaşık 4 ay sonra çıkabildim lanet depresyondan..kızım ay sonunda 2 yaşını bitirecek..allahın her günü şükrediyorum onu doğurduğum hayatımda olduğu için..depresyon yüzünden başlarda çookk pişmandımm:))umarım sen yaşamasın.. yaşarsanda bu depresyonu hep kendine geçeceğini söyle olurmu..nasıl başladığı ve nasıl geçtigi için belirgin bişey söyleyemem..zamanla heralde bu hayatı kanıksıyosun eski hayatının unutup onunla yaşamaya alışıyosun ve bu hayat normal gelmeye başlıyo..bende en azından bu süreç böyle oldu:) ben 5. gün falan girmiştim depresyona..ama ben evde oturmaktan nefret ederdim..bebek olunca malum hep evdesin..ve ağlayıp duran sana muhtaç minicik bi canlı var..ne yapacağını bilemiyosun..panikliyosun hastamı diye..şimdi diyorum o zamanlar acaba ne bekliyodumki oyuncak bebekmi:)
yazdıklarını okuyunca çok şükür beni anlayabilecek biri var dedim..
senin yaşadıklarını şu an galiba daha agır bir şekilde yaşıyorum. kızım 3 aylık oldu ama ben eski hayatımı özlemekten kurtulamadım bir türlü. dışarı çıkp gezebiliyorum, eşim sagolsun cok anlayıslı ne istersem yapıyor kızımızı da alıp cıkıyoruz ama ne yana baksam eski BEN'i goruyorum. orda eskiden ne yaptıysak onu yapmak istiyorum ve eşimle başbaşa olmak istiyorum.bizim cok guzel gunlerimiz oldu eşimle, kendisine hastalık derecesinde aşıgım zaten, şimdi hala o aşık aşık gezmelerimizi özlüyorum. beynim sürekli flash back yapıyo nereye gittiysek aklıma geliyor hava da ucak gorsem duygulanıp aglıyorum dugunumuze giderken binmştik diye...bu kadarı normal gelmiyor bana 3 ay sonra hala mutsuzum ve geçmişte yaşıyorum sanki. eşim hala aynı adam ama onu o kadar yordum ki huysuzluklarım ve sinirliliğimle, adamcagız da artık dha gergin tepkiler vermeye basladı. ben artık bugünü yasamalıyım, özgür BEN gerilerde kaldı ama bak bu cümleyi yazarken bile içimde bir yangın var sanki... nasıl kurtulacagım yardım almalıyım belki de bu hallerim bana hiç normal gelmiyor...:KK43:((
 

ozlemgnd

yaşama sebebim..fındığımm
Kayıtlı Üye
Katılım
31 Aralık 2010
Mesajlar
384
Emoji Skoru
10
yazdıklarını okuyunca çok şükür beni anlayabilecek biri var dedim..
senin yaşadıklarını şu an galiba daha agır bir şekilde yaşıyorum. kızım 3 aylık oldu ama ben eski hayatımı özlemekten kurtulamadım bir türlü. dışarı çıkp gezebiliyorum, eşim sagolsun cok anlayıslı ne istersem yapıyor kızımızı da alıp cıkıyoruz ama ne yana baksam eski BEN'i goruyorum. orda eskiden ne yaptıysak onu yapmak istiyorum ve eşimle başbaşa olmak istiyorum.bizim cok guzel gunlerimiz oldu eşimle, kendisine hastalık derecesinde aşıgım zaten, şimdi hala o aşık aşık gezmelerimizi özlüyorum. beynim sürekli flash back yapıyo nereye gittiysek aklıma geliyor hava da ucak gorsem duygulanıp aglıyorum dugunumuze giderken binmştik diye...bu kadarı normal gelmiyor bana 3 ay sonra hala mutsuzum ve geçmişte yaşıyorum sanki. eşim hala aynı adam ama onu o kadar yordum ki huysuzluklarım ve sinirliliğimle, adamcagız da artık dha gergin tepkiler vermeye basladı. ben artık bugünü yasamalıyım, özgür BEN gerilerde kaldı ama bak bu cümleyi yazarken bile içimde bir yangın var sanki... nasıl kurtulacagım yardım almalıyım belki de bu hallerim bana hiç normal gelmiyor...:KK43:((
bu yaşadıklarınızın hepsi çok normal ve inanın geçecek..bu hisleriniz tamamen hormonal değişimlerden dolayı yaşadığınız depresyonun etkisi..zamanla bebişinizle bişeyler yapmaktan haz almaya başlayacaksınız onunla olan anılarınız birikmeye başlayacak..şu an bebişiniz çok küçük..depresyonunuz yüzünden size tepki vermemesi ağlaması kısaca hayatı bir nebze zorlaştırması onu istemediğiniz gibi bir düşünceye neden oluyor ama büyüdükçe size tepki vermeye başladıkça aslında ona olan büyüüükk sevginizi farkedeceksiniz ve koca falan hepsi bi tarafta kalacak..onsuz bi hayatı düşünememeye başlayacaksınız..bende diyodum nasıl anneyim ben.. keşke hoopp ben tekrar en kötü hamile olduğum zamanlara dönsem ve hep orda kalsam ömür boyu hamile gezsem falan diye düşünüyodum..ama şimdi bide sorun bana :) hergün şükrediyorum iyiki var diye:) onsuz bi hayatı düşünemiyorum bile..destek almaya ihtiyaç duyuyorsanız gidin doktora..bende sonradan pişman olmuştum keşke gitseydimde depresyondan belki daha çabuk sıyrılırdım diye..bide unutmayın sizdeki huzursuzluk gerginlik bebişinizede yansır..onuda huzursuz edersiniz..elinizden geldiği kadarıyla eskiyi düşünmemeye çalışın..sürekli bu durumun geçeceğini söyleyin kendinize..dışarı falan çıkabiliyormuşsunuz sık sık yapın mutlaka..benim eşimde çok anlayışlıydı falan ama adamla sürekli papaz ola ola hala aramız bozuk :))))
 
Yukarı Alt