Merhaba, sitemize ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz. Ücretsiz üye olmak için tıklayın...

Doğum Sonrası Lohusa Sendromu

Konusu 'Doğum sonrası Annelerin Sorunları' forumundadır ve redbarby tarafından 10 Nisan 2012 başlatılmıştır.

?

Doğum sonrası psikolojik bunalım (kısa-uzun süreli farketmez) yaşadınız mı?

Anketin kapanma tarihi 5 Nisan 2013.
  1. Evet yaşadım

    80,0%
  2. Hayır yaşamadım

    20,0%
    10 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  1. redbarby

    redbarby Aktif Üye Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2011
    Mesajlar:
    152
    Beğeni:
    4
    Ödül Puanları:
    63
    Arkadaşlar bukonuda bilgi/deneyimi olan varmı? Ben çok yakın çevremde butarz 1-2 vaka grdüm ve çok gözüm korktu, uzun süreli ağlamalar, çocuktan soğumalar.. bunların sebebi nedir nasıl ne kadar sürer, çözümü nelerdir paylaşalım mı?:KK49:
     
  2. 10 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  3. kartanem000

    kartanem000 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    16 Şubat 2012
    Mesajlar:
    374
    Beğeni:
    8
    Ödül Puanları:
    41
    dogumdan sonra bence kalabalık olmamalı olsa bile herkes yok şunu yap bunu yap o öyle degil böyle diye konuşmasın çünkü dogumdan sonra çok konuşan kişiyi o an bogmak bile istersiniz. ben çocuktan sogumadım ama aglama krizlerim oldu. çok sakin düşünmek mümkün oldugu kadar yanlız kalmak lazım bence bi süre dinlenmek ve yeni gelen bebegi incelemek sevmek için. dogumdan sonra yanınızda eş bebek ve genç biri olmalı yaşlılar çok konuşuyo bazen bebekle ilgili yanlış kararlar alabiliyorlar yani benim düşüncem bunlar.
     
    cemre_y, Janinana, Bamteli34 ve diğer 1 kişi bunu beğendiniz.
  4. 10 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  5. Green33

    Green33 oğluşunun annesiii Üye

    Katılım:
    12 Temmuz 2006
    Mesajlar:
    1.237
    Beğeni:
    12
    Ödül Puanları:
    148
    herkeste olmuyor bunlar canım şimdiden gözünü korkutma
    ben ne ağlama krizlerine girdim nede bebeğimden soğudum
    sadece öncekinden biraz daha stresliydim
    arkadaşında dediği gibi ya denilenleri çok takmıcaksın
    yada anlaşamadığın insanların evinde çok kalmasına müsade etmiceksin
    ben zaten kaynana yada annenin bebek bakımı için aylarca kalmasına karşıyım
    10 günde kayınvalidemi 20 günde annemi gönderdim evlerine
    çok bile kaldılar bence
    ve bu sürede hep ben baktım oğluma
    mümkün olduğunca sen ilgilen bebeğinle
    emzirme ve uyku saatlerini sen düzenle
    olumlu eleştirileri dinle tabi ama
    canını sıkacak konulara gül geç
    çok güzel bir duygu anne olmak ona yoğunlaş bence
     
    Bamteli34 bunu beğendi.
  6. 10 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  7. idogan

    idogan Aktif Üye Üye

    Katılım:
    21 Şubat 2011
    Mesajlar:
    154
    Beğeni:
    13
    Ödül Puanları:
    61
    bende de kaynanam ve kayınbabamın bende kalması sonucu oluştu ama kesinlikle bebeğimden soğuma flan olmadı.misafirlere ve onlara hizmet etmekten bebeğimle ilgilenemez hale geldim, kayınbabamdan hastalık bulaştı bebeğime doktor doktor gezdik.aklı olan eve yardım için birini almasın ilk bi kaç gün alıştırsın gitsinler çünkü bir süre sonra strese dönüşüyor. evde kendi kafana göre bak depresyon filan yaşamazsın. çok misafir almamaya çalış bebeğin düzeni değişiyor yeteri kadar ilgilenemiyorsun.
     
    Bamteli34 bunu beğendi.
  8. 11 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  9. redbarby

    redbarby Aktif Üye Üye

    Katılım:
    20 Haziran 2011
    Mesajlar:
    152
    Beğeni:
    4
    Ödül Puanları:
    63
    Ne kadar tatlısınız tüm yüreğinizin güzelliğiyle yazmışsınız kalbiniz üzülmesin dilerim hiç. Ben de size katılıyorum benim annem yaşadı bunu çünkü babam çok karışıyordu kardesım dogunca ve ınanılmaz desteksız bıraktı annemı annem 2. ayda girdi depresyone ve cok agır girdi sonra ben bakmak zorunda kaldım ta 5 yasına kadar acıkcası ama arkadaslarımdan da duydugum bu depresyon olayına aslında yogun olarak cevrenın annenın kayınvalıdenın fıkırlerıyle karısıp bunaltması sebep oluyor. haberlesmek ısterım sızlerle kocaman sevgıler :)
     
    Janinana bunu beğendi.
  10. 11 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  11. ozlemgnd

    ozlemgnd yaşama sebebim..fındığımm Üye

    Katılım:
    31 Aralık 2010
    Mesajlar:
    384
    Beğeni:
    10
    Ödül Puanları:
    61
    hiç bunları düşünme..evet öyle bi olay var sende yaşarsan çook normal ama şimdiden düşünme.. bende doğurmadan önce duymuştum yok artık nasıl olurki bu demiştim ama çok ciddi bir depresyon yaşadım..bebeğime zarar vermek asla aklımdan bile geçmedi..kendimi ise camdan atmak istedim bi çok sefer..sürekli herşeye ağlıyodum..bebeğim hep öyle küçük kalacak hiç büyümeyecek ben hep evde oturacağım herkes beni bebekle bırakıp gidecek sanıyodum..ve elimde değildi..sadece kendini şimdiden hazırla bir çok şeye.. hayatın komple değişecek..lafta değil bu gerçekten komple..uyku, yeme içme, özel hayat ,oturup sakin sakin yemek yemek , dışarda gezmek , sinema alışveriş, tv de bir filmi başından sonuna kadar izleme felan biraz unut bunları:) ben o dönemde şunu dediğimi hatırlıyorum bu saydıklarımı keşke daha çok yapsaymışım şimdi canım istemezdi belki bunları yapmayı:) ama şunu da bilki dünyanın en güzel en tarif edilmez duygusunu tadacaksın..ben yaklaşık 4 ay sonra çıkabildim lanet depresyondan..kızım ay sonunda 2 yaşını bitirecek..allahın her günü şükrediyorum onu doğurduğum hayatımda olduğu için..depresyon yüzünden başlarda çookk pişmandımm:))umarım sen yaşamasın.. yaşarsanda bu depresyonu hep kendine geçeceğini söyle olurmu..nasıl başladığı ve nasıl geçtigi için belirgin bişey söyleyemem..zamanla heralde bu hayatı kanıksıyosun eski hayatının unutup onunla yaşamaya alışıyosun ve bu hayat normal gelmeye başlıyo..bende en azından bu süreç böyle oldu:) ben 5. gün falan girmiştim depresyona..ama ben evde oturmaktan nefret ederdim..bebek olunca malum hep evdesin..ve ağlayıp duran sana muhtaç minicik bi canlı var..ne yapacağını bilemiyosun..panikliyosun hastamı diye..şimdi diyorum o zamanlar acaba ne bekliyodumki oyuncak bebekmi:)
     
    Son düzenleme: 11 Nisan 2012
    milaketepesov, Dilem16, tutawua ve diğer 4 kişi bunu beğendi.
  12. 11 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  13. redcuzdan

    redcuzdan Aktif Üye Üye

    Katılım:
    12 Mayıs 2011
    Mesajlar:
    165
    Beğeni:
    21
    Ödül Puanları:
    63
    bende yaşadım. kaynanamın kaprisi ve eşimin desteksizliği yüzünden benimkisi sadece 7 gün sürddü. oda 2 gün hastanede kaldık eve geldik kaynanamın çok bilmişliği bana sökmeyince ağlama krizlerim başladı sonrada hiçbişey yapmamaış gibi 'ben daha bakamam gelsin anası baksın , çocuğu bana vermiyor zaten ' dedi eşimlede benim aramı bozdu sonrada gitti. bencede doğumdan sonra bir kaç gün yanında birileri kalsın sonra gitsinler boş boş konuşup sinir etmesinler seni. kendi çocuğuna kendin bak canım o zaman depresyona girecek zaman kalmıyo benim gibi :)
     
    Bulutsuzluq bunu beğendi.
  14. 12 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  15. kemece

    kemece joi de vivre :) Üye

    Katılım:
    5 Mart 2012
    Mesajlar:
    636
    Beğeni:
    14
    Ödül Puanları:
    108
    bence çözüm yanında kimse bulundurmamak falan değil, doğum sonrası hem fiziksel olarak hem de psikolojik olarak sana destek verebilecek birilerinin muhakkak yanında olması gerekiyor tabi doğru kişilerin. Seni yüreklendirecek, bugünlerde geçecek diye kendi anılarını olumlu anlatacak, ev işleri ve senin ve bebeğin bakımı konusunda titiz sabırlı,becerikli birilerinin senin yanında olup sen demeden, kafa yormadan yemek,ev işleri,misafirler konusunda gerekli işleri yapması çok iyi olur. Öbür türlü kendine güveniyorsan tabiki üstesinden gelirsin ama doğru insanlar yanındaysa keyfini çıkararak bebeğinin ilk günlerini psikolojik olarak kolay atlatırsın diye düşünüyorum. Öyle imrenirim ki, annem geldi şunu yaptı, bunu etti gitti diyip anne sevgisiyle destek alanlara, tabi bu kimse eş, iyi bir arkadaş yada kayınvalide de olabilir. Ancak doğum öncesi elektrik almadığınız insanları kesinlikle doğum anında yada sonrasında pek yanınızda bulundurmayın, bir yolunu bulup engelleyin. Birde her bayan az çok bunu yaşıyor diyerek kendinize telkin de vermek lazım, çünki çocuk sahip olduktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmayacak sen bile.
     
    Erbus, ebrulianne, Dilem16 ve diğer 2 kişi bunu beğendi.
  16. 16 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  17. vs2010

    vs2010 Aktif Üye Üye

    Katılım:
    17 Kasım 2011
    Mesajlar:
    8
    Beğeni:
    2
    Ödül Puanları:
    31
    yazdıklarını okuyunca çok şükür beni anlayabilecek biri var dedim..
    senin yaşadıklarını şu an galiba daha agır bir şekilde yaşıyorum. kızım 3 aylık oldu ama ben eski hayatımı özlemekten kurtulamadım bir türlü. dışarı çıkp gezebiliyorum, eşim sagolsun cok anlayıslı ne istersem yapıyor kızımızı da alıp cıkıyoruz ama ne yana baksam eski BEN'i goruyorum. orda eskiden ne yaptıysak onu yapmak istiyorum ve eşimle başbaşa olmak istiyorum.bizim cok guzel gunlerimiz oldu eşimle, kendisine hastalık derecesinde aşıgım zaten, şimdi hala o aşık aşık gezmelerimizi özlüyorum. beynim sürekli flash back yapıyo nereye gittiysek aklıma geliyor hava da ucak gorsem duygulanıp aglıyorum dugunumuze giderken binmştik diye...bu kadarı normal gelmiyor bana 3 ay sonra hala mutsuzum ve geçmişte yaşıyorum sanki. eşim hala aynı adam ama onu o kadar yordum ki huysuzluklarım ve sinirliliğimle, adamcagız da artık dha gergin tepkiler vermeye basladı. ben artık bugünü yasamalıyım, özgür BEN gerilerde kaldı ama bak bu cümleyi yazarken bile içimde bir yangın var sanki... nasıl kurtulacagım yardım almalıyım belki de bu hallerim bana hiç normal gelmiyor...:KK43:((
     
    OKYANUS302 ve florida2016 bunu beğendi.
  18. 17 Nisan 2012
    Konu Sahibi : redbarby
  19. ozlemgnd

    ozlemgnd yaşama sebebim..fındığımm Üye

    Katılım:
    31 Aralık 2010
    Mesajlar:
    384
    Beğeni:
    10
    Ödül Puanları:
    61
    bu yaşadıklarınızın hepsi çok normal ve inanın geçecek..bu hisleriniz tamamen hormonal değişimlerden dolayı yaşadığınız depresyonun etkisi..zamanla bebişinizle bişeyler yapmaktan haz almaya başlayacaksınız onunla olan anılarınız birikmeye başlayacak..şu an bebişiniz çok küçük..depresyonunuz yüzünden size tepki vermemesi ağlaması kısaca hayatı bir nebze zorlaştırması onu istemediğiniz gibi bir düşünceye neden oluyor ama büyüdükçe size tepki vermeye başladıkça aslında ona olan büyüüükk sevginizi farkedeceksiniz ve koca falan hepsi bi tarafta kalacak..onsuz bi hayatı düşünememeye başlayacaksınız..bende diyodum nasıl anneyim ben.. keşke hoopp ben tekrar en kötü hamile olduğum zamanlara dönsem ve hep orda kalsam ömür boyu hamile gezsem falan diye düşünüyodum..ama şimdi bide sorun bana :) hergün şükrediyorum iyiki var diye:) onsuz bi hayatı düşünemiyorum bile..destek almaya ihtiyaç duyuyorsanız gidin doktora..bende sonradan pişman olmuştum keşke gitseydimde depresyondan belki daha çabuk sıyrılırdım diye..bide unutmayın sizdeki huzursuzluk gerginlik bebişinizede yansır..onuda huzursuz edersiniz..elinizden geldiği kadarıyla eskiyi düşünmemeye çalışın..sürekli bu durumun geçeceğini söyleyin kendinize..dışarı falan çıkabiliyormuşsunuz sık sık yapın mutlaka..benim eşimde çok anlayışlıydı falan ama adamla sürekli papaz ola ola hala aramız bozuk :))))
     
    florida2016 bunu beğendi.