Erkekler!!

bravegirl

Üye
Kayıtlı Üye
22 Temmuz 2017
4
1
Merhaba. Bunu neden yazdığımı bilmiyorum sadece artık içinden çıkılmaz bir hale geldi benim için. Henüz 6 yaşındayken öz amcam tarafından tacize uğradım sonra babamın arkadaşları akrabanın oğlanları derken bende korku ve içine kapanıklık başladı. Lise 4te ilk defa bi sevgilim oldu ve bana ilişki istediğini söyledi. Korktum ayrıldım tehtit etti içip içip aradı. İntihar ederim tehtitleriyle barıştık yine aynı şeyler olunca tanıdığım bi kızla ilişkiye girdi. Aldattığı için sevindim o derece kurtulmak istiyodum. Ama ben ilk kez birisine evet demiştim ve bu bende kapanmayacak yaralar açtı. Heryerdeler ahlaksız pislik erkekler her yerdeler sanki. O kadar boğuluyorum ki ölmek istiyorum. 3 yaşında bi bebeğe tecavüz ettiklerini duyduğumda bu dünyada yaşamak istemediğimi düşünüyorum. Şimdi 24 yaşındayım ve 1 yıllık bir ilişkim var 5 ay sonra evlilik düşünüyoruz. Bugüne kadar başıma gelen herşeyi sanki ondan biliyorum. Sanki onunda başkalarından farkı yok gibi kin besliyorum ama aksine bana o kadar iyi davranıp değer veriyo ki pamuklara sarıp sarmalayacakmış gibi ama ona güvenmiyorum. Bazen öfke nöbetleri geçirip tüm kinimi ona kusuyorum beddualar ediyorum. Nasılsa aldatacak buda diyorum ve gösterdiği sevgiyi ilgiyi zehir ediyorum. Kaç kere ayrılmak istedim bişekilde vazgeçirdi. Doktor bana Borderline kişilik bozukluğu teşhisi koydu. Gelecek göremiyorum. Mutluluk göremiyorum. İlerde evlendiğimizde bile en ufak yanlış anlamada çekip vurabilirim öyle bi öfke besliyorum ve içimdeki kin geçmek bilmiyo. Bazen ölümden başka çıkış yolu göremiyorum. Üzgünüm Yoruldum...
 

blondgunes

Guru
Kayıtlı Üye
12 Ocak 2010
10.947
12.446
üzüldüm senin adına
ama her erkek senin tanıdıgın gibi kötü değil bunu bir aklına yaz ,
hepimizin kötü tecrübeleri oldu , aldatıldık kandırıldık ama güvenmekten vazgeçmedik ,
o yüzden bir tedavin varsa aksatma lütfen , geçmiş olsun
 

HepBaharOlsa

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
20 Eylül 2011
3.900
838
Mutlu olmak seninde hakkin.
Tedavi olmalisin, dusunce yapin degismeli.
Ani yasamayi ogrenmelisin.
Imkansiz birsey degil, simdiki erkek arkadasiniz en buyuk sansiniz.
Degerini bilin..
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 02-05-2020

Hamileliğimin 12. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 196 gün kaldı.

Sindirim sitemi duvarındaki kaslar artık fonksiyonel olarak çalışıyor. Yiyecekleri sindirmek için yaptıkları kasılma hareketlerini pratik amaçlı yapmaya başladılar. Artık bebeğinizin büyüme hızı kısmen yavaşladı. Geçtiğimiz hafta içinde bebeğinizin ağırlığı ikiye katlandı ve yaklaşık 13 gr. ve bebeğinizin boyu yaklaşık 5-6,1 cm civarında oldu. Tebrikler 1. trimester döneminiz sona erdi.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 14 gr. - Yaklaşık boyu : 41 mm. (Baştan Popoya)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

bravegirl

Üye
Kayıtlı Üye
22 Temmuz 2017
4
1
Therapi aliyormusun?
lütfen aksatma. Borderline hafife alinmaz
Psikiyatr teşhisi koydu çok üzerime düştü çok destek oldu iyileşeceğimi söyledi uzun bi tedavi süreci olsada başarırız dedi ama araya yaz tatili girip ben memleketime gidince 3 ay gidemedim geri döndüğümde ilk iş onun yanına uğradım. Öğrenciyim başka şehirde okuyorum. Ama beni tanımadı ve odasından çıkardı. O kadar kötü hissettim ki bidaha gidemedim yanına öfkelendim. 2 yıl sonra dayanamayıp tekrar başka doktora gittim ama sorunumu tekrar anlatmak yardım istemek o kadar zordu ki tekrar o olayları yaşamak gibi zor anlatması. Doktor sustuğum için bağırmaya başladı daha sırada bir sürü hasta var seni mi bekliycem falan. O gün belkide öfkeyle intihar edebilirdim. Düşündüm çok istedim ama yapmadım. Şimdiyse doktora bile gitmeye korkuyorum
 

bravegirl

Üye
Kayıtlı Üye
22 Temmuz 2017
4
1
Mutlu olmak seninde hakkin.
Tedavi olmalisin, dusunce yapin degismeli.
Ani yasamayi ogrenmelisin.
Imkansiz birsey degil, simdiki erkek arkadasiniz en buyuk sansiniz.
Degerini bilin..
Haklısınız belkide hayatım boyunca gördüğüm en ince sevgi dolu insan ama onuda yıprattım artık.
 

hayalperestkadin

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
20 Nisan 2014
18
25
Psikiyatr teşhisi koydu çok üzerime düştü çok destek oldu iyileşeceğimi söyledi uzun bi tedavi süreci olsada başarırız dedi ama araya yaz tatili girip ben memleketime gidince 3 ay gidemedim geri döndüğümde ilk iş onun yanına uğradım. Öğrenciyim başka şehirde okuyorum. Ama beni tanımadı ve odasından çıkardı. O kadar kötü hissettim ki bidaha gidemedim yanına öfkelendim. 2 yıl sonra dayanamayıp tekrar başka doktora gittim ama sorunumu tekrar anlatmak yardım istemek o kadar zordu ki tekrar o olayları yaşamak gibi zor anlatması. Doktor sustuğum için bağırmaya başladı daha sırada bir sürü hasta var seni mi bekliycem falan. O gün belkide öfkeyle intihar edebilirdim. Düşündüm çok istedim ama yapmadım. Şimdiyse doktora bile gitmeye korkuyorum
Bazen acısını çıkarmak gerekir susmayı bırakıp kinini hafifletip öfkeni dile getirmelisin. Dr sana bu şekilde bağırdığında senin doktorluğunu da seni diyerek haylırsaydın keşke hem psikolojik yardımda bulunmak için orada olacaksın hem de böyle davranacaksın.... Eşin konusuna da gelirsek. Senin yaşadıklarını yaşamadım yaşamak da istemem ama benzer tepkiler verdim şuan kocam olan kişiye ilişkimizin çok başlarında eski erkek arkadaşlarımın ihanetlerinin acısını adeta çıkardım ama bunu gerçekten de bilinçli yapmadım. Önce ki canlı bana o kadar güvenmiyordu ki ünivde derse gireceğim zaman telefonu açık bırakmamı isterdi ortamı dinleyecek ki biri benimle konuşuyor mu diye... Daha neler neler ... Sonra tanıştığımızda öfkem o kadar tazeydi ki bana neredesin diye masumca sorunca bile öfke kusuyordum ama sen yapma kardeşim bunu çok sabır gösterdi başlarda ama çok da şeyi aramızdan kopardığını gördüm bunun. Sen de koparma olmamış şeylerden dolayı suçlama seni seveni, aranızdaki bağ kopunca düğümle müğümle tekrar bağlanmıyor .
 
Yukarı Alt