Popüler Konu Yumurta ve Sperm Donasyonu ile Tüp Bebek

Bebegimhadi

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
26 Aralık 2016
Mesajlar
3.307
Emoji Skoru
5.229
Yaş
45
Benim eşim çocuk isteklisi degildi.sen daha önemlisin dedi.acaba babalar günü diye cok mu duygusal davraniyorsunuz.aslında çocugu olmak bu kadar önemli mi ona bende kararsız kaldım.olacaksa hayırlisiyla mutlulukla olsun bebek.
 

blue life

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
25 Şubat 2019
Mesajlar
74
Emoji Skoru
35
Yaş
37
Bugun esımın yuzune bakmadan ayrılılık kararımı acıkladım cunku yuzune bakanıyorum babalar gunu ve bası one egık ve cok uzgun ben de 46 yasındayım ınsallah kendını cok seven bırını bulur ve cocuk sahıbı olur
siz böyle karar veriyorsunuz eşinizin sizden sonra mutlu olabileceğine garantisi var mı yapmayın böyle düsünmeyin çaresine bakın.bizde 14 yıldır çocuk hasreti ile yanıp tutuşuyoruz. mutluysanız ayrılmayın lütfen
 

Aristoles

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
16 Ağustos 2009
Mesajlar
177
Emoji Skoru
22
İnşallah anne olursun. Ruh eşi başka bi şey... Eşin ruh eşinse vazgeçme derim. Benimki de asla olmaz dıyodu. Bi gün babasına kızdı böyle mi baba olur dedi. ben olsam böyle yapmazdım donasyon mu denesek dedi. Şok oldum hemen atladım ki ben vazgeçmiştim çoktan. Murphy yasasıydı sanırım adı emin değilim en çok istediğin şey en çok vazgeçtiğin anda sana gelir diyordu. Düşüncelerini başka bi alana kanalize et. Bu yaz doyasıya gez toz ye iç ve sonra kendini dinle. 38 yıl anne olmadan yasadın daha kaç yas yasayacagız kim bilir. Ben anne oldum bana demesi kolay gibi görünebilir sana. Ama evlat bir bilinmezlik seninse yanında seviyorum dediğin eşin var. Allah sana da esine de yardım etsin. Ama madem yorum istedin ben oyumu eşinden yana kullanıyorum.
[/QUOTbana cevap verme nezaketenizi gösterdiğiniz için teşekkür ederim
 

Hayalistt

Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
26 Haziran 2018
Mesajlar
62
Emoji Skoru
99
Yaş
39
Eş çocuk için mi vardır ? eşim beni çocuk için sevseydi ben onun gözünde hiçbir şey olduğum için çok üzülürdüm. Sperm sorunu var diye bıraktığınız eşleriniz bu sayfadaki yumurtası olmayan bin tane kadın ile aynı ve en az biz kadar madurlar şu an. Eşlerinizi çocuk için bir araç olarak gördünüz için hem kendinizden hem de onlardan özür dilemelisiniz. Hayatta her zorluğa göğüs gerdik diyen kadınlar demek ki yeterince gerememiş. Eğer bir gün bebeğiniz olursa dürüst olun ve babalarından ayrılın çünkü görev tamam sizin için.
 

eceminkoo

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
8 Haziran 2019
Mesajlar
24
Emoji Skoru
32
Yaş
45
arkadaşım sakın yapma derim! yuva yıkmak kolay ama yuva yapmak zordur. klasik bir cümle ama doğru. bilinmeyen bir gelecek için eşinden ayrılman bence hiç doğru değil. kaldı ki tekrar evlenip çocuğun olacağı kesin olsa bile eşini ne kadar üzeceğinin farkında mısın acaba? o zaten sorun kendisinde olduğu için kimbilir kendi içinde ne travmalar yaşıyordur, kimbilir ne fırtınalar esiyordur. aynen bizim gibi... biz nasıl ki anne olma hasretiyle yanıp tutuşuyoruz ve her yolu maddi manevi göğüs germeye çalışıyoruz ama evladı olanlar asla bizi anlamıyor. anlıyor gibi görünseler de bu mümkün değil. sen de benim çocuğum olabilir, ben de sıkıntı yok diyerek eşini anlamıyor gibi görünüyorsun. yani bu bir bencillik olmaz mı sence de? açıkcası eşim bana senin çocuğun olmuyor o yüzden ayrılıp başkasıyla çocuk sahibi olmak istiyorum dese kahrolurdum. ne kadar çok üzülürdüm anlatamam. donasyon istediği için bile ok üzülüyorum aslında, en az benim de onun kadar çocuk istememe rağmen. bencil buluyorum onu da. kendi çocuğu olsun diye benim duygularımı es geçiyor diyorum bazen. evlatlık alalım diyorum benim parçam olsun istiyorum evlatlık istemiyorum diyor. yani senin durumun tersini yaşıyorum. gerçi diyor sen istemedikten sonra olmaz senin düşüncelerin de önemli diye ama bu sefer de ben istemiyorum desem ömrüm boyunca beni suçlayacak diye düşünüyorum. beni çok sevseydi senin çocuğun olmasa da benim için sen daha önemlisin demesini bekliyorum. dünyalar benim olurdu. gene üzülürdüm ama şimdiki gibi içimde fırtınalar kopmazdı. içim eriyor bu eziklik içerisinde. mutlu bir evliliğin varsa yuvana sahip çık derim. bu devirde evlenecek adam gibi adam bulmak bile zor artık. herkesin bir derdi var. Allah sana mutlu bir evlilik nasip etmiş kıymetini bil derim sonra çok pişman olabilirsin.

Merhaba Arkadaşlar ..Ne olur bir fikir verin 😞
Size daha önce de yazdım ama kendi adıma bir neticeye varamadım ve bir kez daha sormadan edemiyorum çünkü çok zor bir durumdayım
Bir yanımda boşanma dilekçesi bir yanım da eşim var ..Tedavi olarak herşeyi denedik olmadı bizde ki sorun eşim kaynaklı oldu ..20 yıla yakın birliktelik ve 15 yıllık evliliğimiz var..eşimden yana sıkıntım olmadı neredeyse mutlu bir çiftiz diyebilirim ama çocuk derdi bizi o kadar yordu ki yıllarca..Nerdeyse istemiyorum artık olmaz olsun diyeceğim zamanlar geldi ama tabi o annelik duygusunu merak etmemek mümkün mü
Şimdi önümde ya boşanmak var ya da donasyon
Eşimi seviyorum ayrılmak istemiyorum ama çocuk fikrinden de vazgeçemiyorum diğer taraftan yaşım ilerledikçe çocuk yapma imkanım da kaybolacak ..eşim donasyona sıcak bakmıyor ama asla yapmam da demiyor.. oda bende korkuyoruz bu sonuçta günah ve bir ömür sürecek bir yalan hem ailelere hemde üstelik çocuğa söylenmiş bir yalan peki bu yalanı nasıl taşır insan bir ömür ..Duyulması korkusu da cabası ..Herşeyi istemek her davranışı haklı kılar mı diye düşünüyorum..Geceleri uyanıyorum korkudan ve stresten ..nasıl olur ne yaparız diye fikri bile bazen korkutucu geliyor ..Bazende bir çocuk değil mi ne önemi var insanız annelik bir hak merak etmek ve istemek en doğal hakkım değil mi diyorum donasyonu normal görüyorum ...Yada eşimden ayrıl başka biri ile evlen çocuk yap dertlerinden kurtul diyorum ama aşkın sevginin önemi yok mu , üstelik belki de hiç evlenememek de olabilir diyorum ..düşünmekten kafayı yiyecem İnanın ..Hangisi daha doğru hangisi daha iyi yada beni mutlu eder bilmiyorum ne olur bana bir fikir verin sizlerde Benim gibi yaşadınız yada yaşıyorsunuz ..İnanın ne olursa olsun sanki mutsuz olucakmışız gibi geliyor çünkü en doğalı olmadı ne yazık ki ..bilmiyorum ki arkadaşlar keşke bu kadar sevmeseydim eşimi yada annelik bu kadar farklı olmasa idi evlatlık alın diyorlar ona da ben istemiyorum çünkü biyolojik olarak o kadar merak ediyorum ki Doğumu anne olmayı benim bir parçamı görmeyi çok istiyorum..Anlayacağız bu kısır döngü de sıkışıp kaldım siz olsanız ne yapardınız
 

eceminkoo

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
8 Haziran 2019
Mesajlar
24
Emoji Skoru
32
Yaş
45
napıyosunuz siz ya? bi kendinize gelin hanımlar. evet çok zor bir gündeyiz biz de farklı nedenlerden dolayı bu gün eşimle tartıştık şimdi o salonda ben odamda küsüz. ve canım şu an çok sıkkın. muhtemelen bu günün babalr günü olmasının verdiği bilinçaltımızdaki duygusallıktan dolayı böyle sorunlar yaşıyoruz. öfkeyle kalkan zararla oturur. lütfe sakin olun, aklınızı başınıza toplayın, ani kararlar vermeyin. maceraya atılıyosunuz adeta. derin bi nefes alın, gdin biraz dolaşın hava alın. düşünerek hareket edin lütfen. Allah bir yere kararlamıştır mutlaka. akışına bırakın biraz.

Bugun esımın yuzune bakmadan ayrılılık kararımı acıkladım cunku yuzune bakanıyorum babalar gunu ve bası one egık ve cok uzgun ben de 46 yasındayım ınsallah kendını cok seven bırını bulur ve cocuk sahıbı olur
 

Aristoles

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
16 Ağustos 2009
Mesajlar
177
Emoji Skoru
22
arkadaşım sakın yapma derim! yuva yıkmak kolay ama yuva yapmak zordur. klasik bir cümle ama doğru. bilinmeyen bir gelecek için eşinden ayrılman bence hiç doğru değil. kaldı ki tekrar evlenip çocuğun olacağı kesin olsa bile eşini ne kadar üzeceğinin farkında mısın acaba? o zaten sorun kendisinde olduğu için kimbilir kendi içinde ne travmalar yaşıyordur, kimbilir ne fırtınalar esiyordur. aynen bizim gibi... biz nasıl ki anne olma hasretiyle yanıp tutuşuyoruz ve her yolu maddi manevi göğüs germeye çalışıyoruz ama evladı olanlar asla bizi anlamıyor. anlıyor gibi görünseler de bu mümkün değil. sen de benim çocuğum olabilir, ben de sıkıntı yok diyerek eşini anlamıyor gibi görünüyorsun. yani bu bir bencillik olmaz mı sence de? açıkcası eşim bana senin çocuğun olmuyor o yüzden ayrılıp başkasıyla çocuk sahibi olmak istiyorum dese kahrolurdum. ne kadar çok üzülürdüm anlatamam. donasyon istediği için bile ok üzülüyorum aslında, en az benim de onun kadar çocuk istememe rağmen. bencil buluyorum onu da. kendi çocuğu olsun diye benim duygularımı es geçiyor diyorum bazen. evlatlık alalım diyorum benim parçam olsun istiyorum evlatlık istemiyorum diyor. yani senin durumun tersini yaşıyorum. gerçi diyor sen istemedikten sonra olmaz senin düşüncelerin de önemli diye ama bu sefer de ben istemiyorum desem ömrüm boyunca beni suçlayacak diye düşünüyorum. beni çok sevseydi senin çocuğun olmasa da benim için sen daha önemlisin demesini bekliyorum. dünyalar benim olurdu. gene üzülürdüm ama şimdiki gibi içimde fırtınalar kopmazdı. içim eriyor bu eziklik içerisinde. mutlu bir evliliğin varsa yuvana sahip çık derim. bu devirde evlenecek adam gibi adam bulmak bile zor artık. herkesin bir derdi var. Allah sana mutlu bir evlilik nasip etmiş kıymetini bil derim sonra çok pişman olabilirsin.
İnan’ın bunları da defalarca düşündüm iyi bir eş veya sevdiğin insan bulabilmek gerçekten cok zor ama anneliği de merak etmeden duramıyorum belki de bu da benim sınavım kimbilir ne öyle ne böyle mutlu olucam boşanıp gitsem bile aklımda her zaman geride bıraktığım kalacak
 

Ggaakk

Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
24 Mayıs 2017
Mesajlar
74
Emoji Skoru
76
Yaş
30
Herkese mrb arkadaslar size kendi hikayemi anlatmak istiyorum belki eskilerden beni hatirlayanlar olur ben gecen yil bu zamanlar donasyon icin tedaviye basladim sperm donasyonu esimle 9 yillik evliyiz ve esim azosperm oldugu icin cocugumuz olmuyordu yillarca cok ugrastik cok uzulduk agladik isyan ettik olmadi sonra ben bu sayfayi buldum gunlerce okudum takip ettim hep sessizce doktor ve hastane isimlerini not ettim cok arastirdim cok dusundum esime anlattim ve karar verdik sonra burdaki bazi arkadaslarla ozelden yazistik ben gynolife murat hocaya karar verdim tabi ondan once bi cok merkezle gorustum ama icime bu sindi sonra bana ankaradan bi doktor onerdiler tolga ecemis takiplerimi ve hazirligimi o yapti tabi ben hala hergun agliyorum ve hic umudum yok tedavi igneler hepsi cok canimi acitiyor ve bosa oldugunu ilk seferde tutmayacagini dusunuyorum o gun geldi ve kibrisa gittik cok korkuyorum ve tedirginim ya basima bisey gelirse bisey olursa diye kimseye guvenmiyorum icimde hepbi korku ertesi gun hastaneye gittik yumurta toplama icin murat beyin olmadigini baska doktorun yapacagini soylediler azicik olan umudumda kesilmisti yumurtalar toplandi transferi bir sonraki ay yapmak uzere donduruldu 26 yumurta toplandi 11 tanesiydi galiba tam hatirlamiyorum 5.gune gitti 1 ay gecti ve yine biz kibristaydik transfer yapildi 2 tane koyuldu 5 gun orda kaldik sonra donduk 8.gun kan verdigimde pozitifti cok sevinmistim ama emin olamiyordum ve sevinemiyordum testi surekli tekrarladik ve ben hamileydim sonra kese kalp atisi derken ilerliyorduk ama ben hala umutsuzdum tabi hergun 3 igne vurunuyordum ictigim haplarda cabasiydi cok zor 33 hafta gecirdim ve sonunda acil sezeryana alimdim gecen hafta ve harika 2 tane oglum oldu ama cok kucuk olduklari icin suan kuvezdeler ben hala derin bi ohh diyemedim ama onlar benim kucuk mucizelerim bunu yazmak icin dogmalarini bekledim ben bu sayfadan cok sey ogrendim bu sayfa sayesinde mucizelerime kavustum umarim benimle ayni kaderi paylasanlara umut olurum teselli olurum hic bi zaman pes etmeyin Allah hepimizin kucagini bos birakmasin yardimcimiz olsun
 

eceminkoo

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
8 Haziran 2019
Mesajlar
24
Emoji Skoru
32
Yaş
45
anneliği merak etme konusunda seni çok iyi anlıyorum. bu sayfadakiler seni gerçekten en iyi anlayanlardır. ama alında dediğin gibi gitsen de, kalsan da hep keşkelerin olacak böyle bir durumda. evet belki de bizim de sınavımız bu. ben de ne yapacağımı bilmiyorum. şu an maddi imkanım da olmadığı için sadece araştırmakla, umut etmekle ve akışına bırakmakla yetiniyorum. ama gerçekten eşim bana senden çocuk olmadığı için ayrılıyorum deseydi dünyam başıma yıkılırdı. yaşayan ölü bir bedeni arkada bırakan kocam benden sonra ne kadar mutlu olabilirdi bilemiyorum. yani hem vicdanen, hem de Allah böyle bir şeye razı gelir mi? diğer mesajlarda arkadaşların dediği gibi iyi günde kötü günde diye imza atarak bir evliliğe başlıyoruz. nice kadınlar var hiç hayal etmediği şekilde eşleri bitkisel hayatta veya felçli ve ona bakarak evliliğini devam ettiriyor. ne kadar zor bir durumdur siz tahayyül edin. çok şükür siz de öyle bir durum yok. sağlığınız, mutluluğunuz yerinde. e herşey de dört dörtlük olmuyor bu hayatta. bu olmasa başka derdin olacaktı. evet bu da çok zor. Allah'ım kimseyi evlatla, evlatsızlıkla sınamasın ama başa gelince de eğer hiç bir çaresi yoksa katlanmak zorundayız diye düşünüyorum. tabi ki bunlar benim düşüncelerim karar senin canım ama açıkcası benim gönlüm elvermiyor bu yüzden evliliğinin bozulmasına.

İnan’ın bunları da defalarca düşündüm iyi bir eş veya sevdiğin insan bulabilmek gerçekten cok zor ama anneliği de merak etmeden duramıyorum belki de bu da benim sınavım kimbilir ne öyle ne böyle mutlu olucam boşanıp gitsem bile aklımda her zaman geride bıraktığım kalacak
 
Yukarı Alt