Dün kayınvalidemve kayınpederim geldiler, ikisini de çok severim, kendi anne- babamdan daha çok görürüm. Kayınvalidem bana bir kitap getirmiş, "çocuklarda davranışlara söz geçirmek" isminde... Daha önce bu kitabı bana almak istediğini söylediğinde , ben de annecim o yayın grubu beni de arıyor, çok şükür bizim oğlanda hiç bahsettikleri sorunlar yok, kitaba gerek yok emiştim. 2.5 yaşındaki oğlum gerçekten de hiçbir konuda bana sorun yaşatmadı. Mutlu, sakin, akıllı, kendini gayet ifade eden bir çocuk...
Akşam kitaba şöyle bir göz gezdireyim dediğimde belli yerlerinin işaretlenmiş olduğunu gördüm. Hepsi de kardeşi olduktan sonra korkunç davranışlar göstermeye başlayan resmen iletişimi kaybedilen ve pedagog desteğine muhtaç hale gelen çocuk ve ailelerle ilgili. Okuduklarım çok moralimi bozdu, süt veriyo olsam sütüm kesilirdi o derece yani... Oysa biz bu konuyu defalarca konusmustuk. Esim tek çocuk oldugu için beni anlamıyorlar; oğlumun kardeş geldiğinde ezileceğini, kenara atılacağını düşünüyorlar. Sürekli tek çocuk olmasın, kardeş lazım diyorlardı ama şimdi de sürekli bakışlarında dahi bir acıma hissi seziyorum oğluma karşı. Dün tekrar konu açılınca, " eğer biz aklımıza bu tür endişeler getirirsek, çocuk ta bizim davranışımızı kopyalayacaktır. Demek ki ters giden birşey var, benim üzülmem tepki vermem lazım " diye düşünecektir, "lütfen bu tür şeyleri aklınıza dahi getirmeyin, biz normal yaşarsak o da süreci normal kabullenecektir" dedim. Sizi sıkmak istemiyorum epeyce konustuk. Hatta bunları onun yanında suan konusmamalıyız dedim ama artık her görüşmede maaşallah bu konu açılıyor. Çok moralim bozuldu kızlar... Uzun uzun içimi döktüm ama kusura bakmayın ne olur bunu kimseyle konusmak istemiyorum baska... Durup dururken hersey yolunda giderken bu tavırlar yuzunden oğlumun psikolojisinin bozulmasını istemiyorum.
Aslında haksızlığa uğrayan varsa belki o da karnımdaki yavrum... İlk hamilelikte her görüşte aman kaç cm, kaç gr, yok hareket etti mi, sunu yedim mi, bunu içtim mi merak edilirdi... Oysa şimdi sadece nasıl gidiyor diye sorup geçiyor herkes. Ben de ilkindeki kadar özenli olamıyorum. Mecburen 15 kiloluk oğlumu kucağıma alıyorum, yeri geliyor gece 50 kere oğluma kalkıyorum, yediğime içtiğime özen gösteremiyorum vs vs ...
Ben iyi idare edeceğiz ve iki çocukla mutlu olacağız diye düşünüyorum ama bu davranışlar dengemi bozmuyor desem yalan olur. Asıl oğlumun dengesini bozmasından korkuyorum

((( Siz ne diyorsunuz, böyle bir durumda kaldınız mı ne yaptınız

(