Kızlar size bişey anlatayım durun.
Ben evlendim 20 yaşında kaynanamlarla birlikte oturduk 2yıl 2.5 yılda üst katında farklı kültürler ve acayip adetleri yüzünden çok zorlandım üç kez mide kanaması geçirdim düşünün.
Sonra kaynanamlar Diyarbakır'a taşındı ben tabi hizmet olsun kölelik olsun alışmışım eşimin ağzının içine bakıyodum. Maddi sıkıntılarımız oldu işi iflas derecesine geldi ben komşudan ekmek istiyodum. Hep sıktım aman para gitmesin diye ama baktım eltim sultan gibi yaşıyo iş ortak bu arada. O da umursamaz gram yardımcı olmazdı. Sonra bende dank etti niye eziliyorum ki ben. Eşimi evimi boşladım ağzının içine düşmedim artık. Bide araya hastalıklar çıktı üç kez de belimden ameliyat oldum felç geçirdim fizik tedaviler filan bayaa zorlu bi süreçti. Şimdiki halime çok şükür. O kadar kiloları da verdim 60 kg olunca bana bi özgüven yaşama Sevinç'i geldi. (Tasvip etmiyorum onaylamıyorum da yanlıştı biliyorum) gözüm dışarı kaydı bana değer verecek birileri... neyse eşim öğrendi. Kaybetme korkusuylamı yoksa başka bilmem artık şimdi o benim etrafımda pervane. 9 senedir yapmadıklarını bi senedir yapıyo bi dediğimi iki etmiyo. Bende acısını çıkarıyorum çamaşır makinesini değişelim tamam bulaşık tamam Yen'i mobilya tamam ay plastik kettle lar zararlıymış hangisini istiyon aşkım. Şimdi o yılları fitil fitil burnundan getiriyorum. Ezilmiyorum değer görüyorum. Kendime güveniyorum çünkü.
Uzun olmuş kusura bakmayın artık