Ailem yüzünden eşimin yeni davranışları

MupiNNN

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
7 Aralık 2017
1.009
1.167
39
yahu duyanda kızı kolejlerde okutmuşlar zanneder ya çok komik..muhtemelen üniversite dahil devlet okullarında okuyup kendi çabasıyla meslek edinmiş kızcağız..
ayrıca evladına eğitim ve öğretim vermek her anne babanın görevidir ve eğitim almak her çocuğun temel hakkıdır. snki lütfetmişler
inanın benim kedime baktıgım gibi çocuklarına bakmayan sevmeyen anne babalar var, ne yazık ki. ben konu sahibinin yazdıklarında sadece pişmanlık okuyorum, sürekli ağlama sebebi de bu ,
yoksa anne babasına rest çeken bir bayan kv de karşısında eşi karşısında neden ağlasın
 

helianth

Üye
Kayıtlı Üye
25 Ocak 2021
502
773
Merhaba uzun oldu özür diliyorum lütfen kusura bakmayın içimi dökmeye öyle çok ihtiyacım var ki okuyacaklara, okumayanlara şimdiden teşekkürler.

Ben eşimle üniversite okurken tanıştım. İlk günden ve gerçekten çok sevdim onu. 5 yıl flört ettim mezun olur olmazda ailemle tanıştırdım. Annem bu konularda(sevgililik, flört) fazla katı ve anlayışsız, ablamda benimle ve hayatımla fazla ilgisiz olduğu için onlarda abim ve babamla aynı zamanda öğrendi eşimi ve evlenmek istediğimi. Annem daha duyar duymaz karşı çıktı kendi seçip beğendiği biriyle evlendirmek istiyordu beni(amcasının torunu), tanışıncada eşimi bana yakıştıramadı dış görünüşüyle, konuşmalarıyla dalga geçti hep. Ablam ilgisizdi yine, ne benim tarafımda durdu ne ailemi destekledi etkisiz elaman oldu, bir kere bile sormadı nasıl tanıştığımızı(şimdilerde ablamla iyiyiz ama hâlâ sadece kendi dertleri için arıyor beni). Babam hayal kırıklığı yaşadı açık açık çünkü mezun olunca çalışıp eve maddi katkıda bulunurum diye düşünüyordu. Abim hem biraz annemi hem biraz babamı arada bir de beni destekliyordu. Neyse sonuç olarak baktım kimsenin gönlünün olacağı yok ben reşit bir bireyim siz isteseniz de istemeseniz de evleneceğim dedim.

Ya istememeleri için elle tutulur gözle görülür bir neden olsa tamam diyeceğim ne bileyim eşim yanlış işler yapan bir insan olsa ailesi kötü insanlar olsa evet ya benim iyiliğim için istiyorlarda ben aptallık ediyorum diyeceğim ama yok. Neyse başta bir süre küstüler sonra gelip istesinler dediler. Kız isteme gecesi babam borcum var ben düğün yapamam dedi biz de zaten düğün müğün istemiyorduk bahanemiz oldu gerek yok dedik nikah boyunca yüzleri bir kez olsun gülmedi fotoğraflarda kafaları hep yere bakıyor eşim de ben de çok bozuldum ama laf etmedik hiç. Maddi gücümüz yok diye 1+1 daire tuttuk her şeyi tek başımıza yaptık eşyaları abartmıyorum yatak hariç hepsini ikinci el spotçulardan en ucuzunu araya araya aldık en sıkıştığımızda eşimin ailesi koştu maddi manevi destek oldu. Benim ailem hep uzak durdu sanki el kızı evlenmiş gibi uzaktan izlediler bir kere bile yardım teklifinde bulunmadılar. Derdim para pul değil yemin ederim bir kerecik arayıp ya kızım oğlum ne yaptınız bize ihtiyacınız var mı diye sormadılar. 5 sene oldu hâlâ evimde tek parça aldıkları, onlardan gelen falan, eşya yok. Annem yıllarca lif yaptı patik ördü havlu kenarı yaptı evime gelirken bir tanecik getirmedi. Ben de inadına sustum onlar böyle yaptıkça tepki vermedim yapmışlar gibi davrandım görmezden geldim. Kendime hep 'yapmak zorunda değiller ki zaten ben onlara karşı çıkıp kalplerini kırdım diye böyle yapıyorlar' dedim. Eşim sağolsun hiç laf etmedi o da benimle bir görmezden geldi(o zamanlar). Eşimin ailesi bizim kadar anlayışlı olamadı yüzüme çok vurdular. Senin ailen sana düşmandan beter oğluma yazık oldu dedi annesi, haklı diye ses etmedim kenarda köşede yalnızken ağladım hep. Eşimle kavga da etsek kötü de olsak hep içimizde tuttuk özellikle benim anneme babama hiç yansıtmadık.

Tam 5 yıldırda eşimle bazen haftalarca izin bile kullanmadan çalıştık. Şükür borçlarımız bitti rahata erdik evimiz düzenimiz oturdu derken abim evleneceğini haber verdi. Hiç arayıp sormayan annem babam 1 senedir her gün her gün arar oldu. Beni ayrı eşimi ayrı arıyorlar bir de. Asıl mevzu arayıp kendinden bahsetseler evden bahsetseler tamam diyeceğim ama yok abine 20 bin gönderdik erkek tarafı eşyalarını alsınlar diye yok düğünde geline 3 bilezik takacağız, bir oda dolusu çeyiz yolladık bugün iki arabayla... bir sürü aslında ne merak edip sorduğumuz ne de duymak istediğimiz şeyler anlattılar bize. Normalde hiç ses etmeyen eşimin de zoruna gitti artık galiba geçen gün arkadaşlarımızın ve kendi ailesinin olduğu ortamda durduk yere konuyu açıp senin ailen bize bırak bileziği bir çeyrek altın vermediler abine biriktiriyorlarmış demek ki paralarını bunca yıl dedi. Arkadaşlar konuyu geçiştirdiler hemen de orada hıçkıra hıçkıra ağlamamak için dua ettim sustum sadece. Üstüne annem de arayınca tutamadım kendimi, ağladım telefonda, anlatmadım sadece sordum neden böylesiniz böyle yapıyorsunuz diye annemin bana söylediği 'kızım sıranı bekleseydin, bencillik edip evlenicem diye tutturmasaydın, biz seni büyüttük okuttuk çalışıp elin oğlu yerine ailene destek olsaydın, sana daha güzelini yapardık, senle ablan ikiniz hep oğlumu kıskandınız zaten' dedi bana. Annemin açık ara hep abimi bizden üstün gördüğünü bilirdim ama hiç böyle suratıma çarpmamıştı değersiz oluşum. O konuşmanın üstünden 4 koca ay geçti ne annem beni aradı ne ben onu aradım. Hasta olduğunu duydum içim gitti yine de aramadım.

Onların hallerine doğuştan bağışıklığım vardı ama eşim de gün geçtikçe farklı yaklaşmaya başladı olaylara ve bana. Ne zaman ailemden konu açılsa laf sokup ağlatıyor. Ağladığımda da çok alınganlaştın şaka yapılmaz oldu sana diyor. Düğüne bir ay kaldı ben gelmeyeceğim diye tutturdu. Tamam dedim istemiyorsan gelme işleri yoğun izin alamadı deriz diyorum yok açık açık söyle gelmek istemedi de bana sorduklarında ben söyleyeceğim zaten diyor. Ona da tamam dedim sen bilirsin. Gidelim bir tane bilezik alalım dedim daha önceden konuştuğumuz halde ilk kez duymuş gibi abartılı tepki verip 'ne bileziği' dedi. 'Onlar bize ne yaptılar da biz yapıyoruz' dedi.

Kendimi onun yerine koyuyorum aynı şeyi kayınvalidem, kayınpederim, kaynım vs yapmış olsa onun verdiği tepkiyi ben burada yakınarak veriyor olur muydum acaba diye. O bunları söyledikçe kalbimin kırıldığını öyle derinimde hissettim ki sanki gerçekten bir şeyler kırıldı. Aslında ben de bilezik çok mu bunlara, yapmasak mı diyordum ama babam arayıp senin yerine de bilezik yapalım biz o zaman diyince zoruma gitti artistlik yaptım biz yaparız gerek yok diye. İçimdende yapmak geçiyor onların bize manevi bile desteği olmadı ama belki benim abim için yapacağım tek ve son destek olacak bu, içimde pişmanlığını yaşamak istemiyorum. Şimdi bilezik falan olmuş olmamış bunlar atlatılırda eşimin tavırları çok canımı sıkıyor ben bunca yıl sustum diye mi böyle davranıyor şimdi? Ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım gerçekten hiç bilmiyorum kalbim herkese öyle çok kırıldı ki. Toparlayabilir miyim parçalarımı? Affedebilir miyim herkesi ve kendimi?
eşinizin yerinde olsam aynılarını yapardım sanırım. neticede hiç destek almamış sizin ailenizden, onun ailesi yaptıysa bazı şeyleri kim bilir size söylemediği neler duymuştur o süreçte kendi ailesinden.
anneniz erkek çocuğunu kız çocuklarından daha çok seviyormuş demek ki mezun olun da evlenene kadar ev ekonomisine destek olun sonra da biriken paralarla düğününüz yapılsın diye tasarlamışlar. başka biriyle erkenden evlenmeniz tasarıları bozmuş. abiniz bu süreçte size hiç yardımcı olup annenize anne olur mu öyle şey kız kardeşime bir destek atmayalım mı demediyse o da kendi utancının ortağı bence kusura bakmayın. evet kardeş kanınızdan canınızdan ama kardeşlik tek taraflı bir şey değil. eşiniz şuna kırgın muhtemelen: ortak bir şekilde haksızlığa uğramışsınız sizin aileniz tarafından. o da yaşadığı haksızlığa bir tepki vermek istiyor ama tepkisini paylaşmadığınız için ailenize ağzınızı açıp bir şey diyemediğiniz için bu konuda ya da destek olmak istediğiniz için yine tepkili olan oymuş gibi olacak günün sonunda aileniz yine onu sevmeyecek. bu da canını sıkıyordur. eşinizin tavrını sahiplenmelisiniz bence o da sizin aileniz.
 

Umayumay35

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
12 Eylül 2014
3.081
4.252
35
inanın benim kedime baktıgım gibi çocuklarına bakmayan sevmeyen anne babalar var, ne yazık ki. ben konu sahibinin yazdıklarında sadece pişmanlık okuyorum, sürekli ağlama sebebi de bu ,
yoksa anne babasına rest çeken bir bayan kv de karşısında eşi karşısında neden ağlasın
sürekli ağlamasının sebebi yaptığı seçimlerin sonuçlarına katlanamayacak kadar zayıf karakterli olması bence... bir rest çekip herkesi karşına aldıysan bunun tabi ki sonucu olur, bu konuda yıllar sonra geçmişi hatırlayıp hatırlayıp ağlamayı anlamsız buluyorum.
ailenizi silecek kadar güçlü değilse kimse ailesini silmesin, hala yaranmaya çalışması daha acınası bir duruma düşürüyor kendisini.

bakın ben babamı çok uzun yıllar önce sildim sonrasında bana açtığı davalara çatır çatır karşı davalarla cevap verdim , istediklerimi de söke söke aldım... yani bir yola çıkmışsam gerekeni yaparım. akrabalar şunlar bunlar yorum yaptı diye ya da hala ailem ne düşünür diye duygusala bağlamam.

burdaki arkadaşın tek sorunu ailesini eşinin ailesinin yanında eleştirmesi. benim kayın ailem de herşeyi bilir ama yorum yapmaz. çünkü cesaret edemezler. eşim de aynen beni böyle aldı şimdi aile ilişkilerimi yönlendiremeyeceğini bilir ve karışmaz.
 

Krew

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
7 Ekim 2012
2.188
2.147
Merhaba uzun oldu özür diliyorum lütfen kusura bakmayın içimi dökmeye öyle çok ihtiyacım var ki okuyacaklara, okumayanlara şimdiden teşekkürler.

Ben eşimle üniversite okurken tanıştım. İlk günden ve gerçekten çok sevdim onu. 5 yıl flört ettim mezun olur olmazda ailemle tanıştırdım. Annem bu konularda(sevgililik, flört) fazla katı ve anlayışsız, ablamda benimle ve hayatımla fazla ilgisiz olduğu için onlarda abim ve babamla aynı zamanda öğrendi eşimi ve evlenmek istediğimi. Annem daha duyar duymaz karşı çıktı kendi seçip beğendiği biriyle evlendirmek istiyordu beni(amcasının torunu), tanışıncada eşimi bana yakıştıramadı dış görünüşüyle, konuşmalarıyla dalga geçti hep. Ablam ilgisizdi yine, ne benim tarafımda durdu ne ailemi destekledi etkisiz elaman oldu, bir kere bile sormadı nasıl tanıştığımızı(şimdilerde ablamla iyiyiz ama hâlâ sadece kendi dertleri için arıyor beni). Babam hayal kırıklığı yaşadı açık açık çünkü mezun olunca çalışıp eve maddi katkıda bulunurum diye düşünüyordu. Abim hem biraz annemi hem biraz babamı arada bir de beni destekliyordu. Neyse sonuç olarak baktım kimsenin gönlünün olacağı yok ben reşit bir bireyim siz isteseniz de istemeseniz de evleneceğim dedim.

Ya istememeleri için elle tutulur gözle görülür bir neden olsa tamam diyeceğim ne bileyim eşim yanlış işler yapan bir insan olsa ailesi kötü insanlar olsa evet ya benim iyiliğim için istiyorlarda ben aptallık ediyorum diyeceğim ama yok. Neyse başta bir süre küstüler sonra gelip istesinler dediler. Kız isteme gecesi babam borcum var ben düğün yapamam dedi biz de zaten düğün müğün istemiyorduk bahanemiz oldu gerek yok dedik nikah boyunca yüzleri bir kez olsun gülmedi fotoğraflarda kafaları hep yere bakıyor eşim de ben de çok bozuldum ama laf etmedik hiç. Maddi gücümüz yok diye 1+1 daire tuttuk her şeyi tek başımıza yaptık eşyaları abartmıyorum yatak hariç hepsini ikinci el spotçulardan en ucuzunu araya araya aldık en sıkıştığımızda eşimin ailesi koştu maddi manevi destek oldu. Benim ailem hep uzak durdu sanki el kızı evlenmiş gibi uzaktan izlediler bir kere bile yardım teklifinde bulunmadılar. Derdim para pul değil yemin ederim bir kerecik arayıp ya kızım oğlum ne yaptınız bize ihtiyacınız var mı diye sormadılar. 5 sene oldu hâlâ evimde tek parça aldıkları, onlardan gelen falan, eşya yok. Annem yıllarca lif yaptı patik ördü havlu kenarı yaptı evime gelirken bir tanecik getirmedi. Ben de inadına sustum onlar böyle yaptıkça tepki vermedim yapmışlar gibi davrandım görmezden geldim. Kendime hep 'yapmak zorunda değiller ki zaten ben onlara karşı çıkıp kalplerini kırdım diye böyle yapıyorlar' dedim. Eşim sağolsun hiç laf etmedi o da benimle bir görmezden geldi(o zamanlar). Eşimin ailesi bizim kadar anlayışlı olamadı yüzüme çok vurdular. Senin ailen sana düşmandan beter oğluma yazık oldu dedi annesi, haklı diye ses etmedim kenarda köşede yalnızken ağladım hep. Eşimle kavga da etsek kötü de olsak hep içimizde tuttuk özellikle benim anneme babama hiç yansıtmadık.

Tam 5 yıldırda eşimle bazen haftalarca izin bile kullanmadan çalıştık. Şükür borçlarımız bitti rahata erdik evimiz düzenimiz oturdu derken abim evleneceğini haber verdi. Hiç arayıp sormayan annem babam 1 senedir her gün her gün arar oldu. Beni ayrı eşimi ayrı arıyorlar bir de. Asıl mevzu arayıp kendinden bahsetseler evden bahsetseler tamam diyeceğim ama yok abine 20 bin gönderdik erkek tarafı eşyalarını alsınlar diye yok düğünde geline 3 bilezik takacağız, bir oda dolusu çeyiz yolladık bugün iki arabayla... bir sürü aslında ne merak edip sorduğumuz ne de duymak istediğimiz şeyler anlattılar bize. Normalde hiç ses etmeyen eşimin de zoruna gitti artık galiba geçen gün arkadaşlarımızın ve kendi ailesinin olduğu ortamda durduk yere konuyu açıp senin ailen bize bırak bileziği bir çeyrek altın vermediler abine biriktiriyorlarmış demek ki paralarını bunca yıl dedi. Arkadaşlar konuyu geçiştirdiler hemen de orada hıçkıra hıçkıra ağlamamak için dua ettim sustum sadece. Üstüne annem de arayınca tutamadım kendimi, ağladım telefonda, anlatmadım sadece sordum neden böylesiniz böyle yapıyorsunuz diye annemin bana söylediği 'kızım sıranı bekleseydin, bencillik edip evlenicem diye tutturmasaydın, biz seni büyüttük okuttuk çalışıp elin oğlu yerine ailene destek olsaydın, sana daha güzelini yapardık, senle ablan ikiniz hep oğlumu kıskandınız zaten' dedi bana. Annemin açık ara hep abimi bizden üstün gördüğünü bilirdim ama hiç böyle suratıma çarpmamıştı değersiz oluşum. O konuşmanın üstünden 4 koca ay geçti ne annem beni aradı ne ben onu aradım. Hasta olduğunu duydum içim gitti yine de aramadım.

Onların hallerine doğuştan bağışıklığım vardı ama eşim de gün geçtikçe farklı yaklaşmaya başladı olaylara ve bana. Ne zaman ailemden konu açılsa laf sokup ağlatıyor. Ağladığımda da çok alınganlaştın şaka yapılmaz oldu sana diyor. Düğüne bir ay kaldı ben gelmeyeceğim diye tutturdu. Tamam dedim istemiyorsan gelme işleri yoğun izin alamadı deriz diyorum yok açık açık söyle gelmek istemedi de bana sorduklarında ben söyleyeceğim zaten diyor. Ona da tamam dedim sen bilirsin. Gidelim bir tane bilezik alalım dedim daha önceden konuştuğumuz halde ilk kez duymuş gibi abartılı tepki verip 'ne bileziği' dedi. 'Onlar bize ne yaptılar da biz yapıyoruz' dedi.

Kendimi onun yerine koyuyorum aynı şeyi kayınvalidem, kayınpederim, kaynım vs yapmış olsa onun verdiği tepkiyi ben burada yakınarak veriyor olur muydum acaba diye. O bunları söyledikçe kalbimin kırıldığını öyle derinimde hissettim ki sanki gerçekten bir şeyler kırıldı. Aslında ben de bilezik çok mu bunlara, yapmasak mı diyordum ama babam arayıp senin yerine de bilezik yapalım biz o zaman diyince zoruma gitti artistlik yaptım biz yaparız gerek yok diye. İçimdende yapmak geçiyor onların bize manevi bile desteği olmadı ama belki benim abim için yapacağım tek ve son destek olacak bu, içimde pişmanlığını yaşamak istemiyorum. Şimdi bilezik falan olmuş olmamış bunlar atlatılırda eşimin tavırları çok canımı sıkıyor ben bunca yıl sustum diye mi böyle davranıyor şimdi? Ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım gerçekten hiç bilmiyorum kalbim herkese öyle çok kırıldı ki. Toparlayabilir miyim parçalarımı? Affedebilir miyim herkesi ve kendimi?
Canım abine hic bir sey yapma. Ailen de olsa herkes yerini bilsin. Kocanda. Kocaninailesi de. Çok laf edeceklerine kendileri yapsalardı. Hem düğünü erkek yapar. Eşinin ailesi yapsaydı madem. Seni boynu bükük bırakmasalardı. Ne kocan ne kocanın ailesi ne de ailen hic kimsenin bir söz hakkı yok. Senin ailen yapmamış ama onun aileside yapmamış. Bir de Sana tavsiyem çalısan bir kadınsın. Ailen çok kötü de olsa hic bir şekilde ne kocana ne de kayinvalidene bunu belli etme. Babana da soyle bileşik takma. Versin madem baban bilezigi takarsın. Deki ele güne madem bu kadar önemsiyorsunuz beni ele güne niye başsız bıraktınız. Ailene de sınırını koy. Eşinin ailesine de. Benim ailem beni okuttu büyüttü çalışıyorum maaşım var daha ne yapacaklardı de. Bizim burada erkek yapar siz yapsaydiniz de agzina tika. Arada hediye al deki annem almis. Babam almış kızım kimseye laf verme.
 

marymine

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
29 Ocak 2020
553
588
inanın benim kedime baktıgım gibi çocuklarına bakmayan sevmeyen anne babalar var, ne yazık ki. ben konu sahibinin yazdıklarında sadece pişmanlık okuyorum, sürekli ağlama sebebi de bu ,
yoksa anne babasına rest çeken bir bayan kv de karşısında eşi karşısında neden ağlasın
Pismanlik denemez herseyden once kisiye aile destek olmali insan yerine koymali deger vermeli ki kayin aile de deger versin en onemli seylerden biri budur evlilikte bence. Aile saymadiktan sonra kimse de saygi duymaya deger gormez oyle de uzer. Kisi buna uzuluyordyr muhtemelen ailesinin yaptiklarina ve kendisine yasattigi durumlara.. umarim istediginiz yerlere gelirsiniz kimseye muhtac olmadan

ve eminim szin yaptiginizi abiniz sizden kucuk erkek kardes olarak yapsaydi ona o sekilde mualemele edilmezdi bu da aci bi gercek suan anldgim kadaryla K KirilmisGonlumunHikayesi
 

Leame

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.
Üyelik İptali
Kayıtlı Üye
13 Kasım 2018
1.901
1.818
Buba benzer nedenlerden tüm ailemi sildim.
Annemle de yarim agiz konusurum.
Umarım bi gün sizde kanbaginin bi halta yaramadığını görürsünüz.
 

MissCherryBlossom

Geçici Olarak Hesap Pasiftir !
ÜZGÜN
Pro Üye
23 Ağustos 2012
35.484
137.361
eşiniz ne kadar çiğ bir adam .şimdi abinize bilezik takmamak için kılıf arıyor. çok yazık anneniz babanız sizi okutmuş meslek sahibi yapmış. şu anda size laf sokan eşiniz ve annesi maaşınız olmasa size neler neler yaparlardı.bu kadar kör olmayın.

Niye çiğ olsun bu adam, kendi düğününe 1TL katkıda bulunmayan insanlara bilezik götürüp vermek zorunda mı?

Okutup ne yapmışlar, Robert kolejine mi yollamışlar yani, o kadarını her aile yapıyor.
 

rouges

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
14 Ekim 2011
2.377
2.198
Eşim istemiyor biz gelmeyeceğiz deyip telefonla tebrik edersin.
Tek başına gitmen zaten yanlış.
Bir de bilezik takarsan facia.
Ailene karşı kendini suçlu hissediyorsan o başka tabi.
Sen bilirsin.
Eşin mi, ailen mi seçim yapman gerekiyor.
 

Mira-M

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
2 Kasım 2017
595
549
Acikcasi evet aileniz ne olursa olsun dize destek olmaliydi. Evlat ayrimciligi var malesef. Esinizde haklı. Haksiz diyemeyiz. Ama ben olsam.napardim bu durumda diye dusundugumde. Ne olursa olsun benim ailem naparsa yapsin esim saygi duymak zorunda diye dusunurdum . Ne yasanirsa yasansin aileme ters birşekilde konuşmazdım. Abime gider bilezigini takar gorevimi yapardim. Bu hayatta herkes kendisinden sorumludur diye dusunen biriyim . Onlar oyle olabilir. Ama onlar oyle diye sizinde onlar gibi olmaniz gerekmez. Ne olursa olsun can bagi kanbagi var aranzda. Aileniz.oyle dusunmese evlat ayirsa dahi bu onlarin gunahidir. Siz üstünüze duseni yapin. Vicdanınız rahat olsun. Onlarda kendi vicdanlarini sorgulasinlar orasi onlarin sorunudur.
 

Mavistez

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
14 Ekim 2018
3.559
2.224
Merhaba uzun oldu özür diliyorum lütfen kusura bakmayın içimi dökmeye öyle çok ihtiyacım var ki okuyacaklara, okumayanlara şimdiden teşekkürler.

Ben eşimle üniversite okurken tanıştım. İlk günden ve gerçekten çok sevdim onu. 5 yıl flört ettim mezun olur olmazda ailemle tanıştırdım. Annem bu konularda(sevgililik, flört) fazla katı ve anlayışsız, ablamda benimle ve hayatımla fazla ilgisiz olduğu için onlarda abim ve babamla aynı zamanda öğrendi eşimi ve evlenmek istediğimi. Annem daha duyar duymaz karşı çıktı kendi seçip beğendiği biriyle evlendirmek istiyordu beni(amcasının torunu), tanışıncada eşimi bana yakıştıramadı dış görünüşüyle, konuşmalarıyla dalga geçti hep. Ablam ilgisizdi yine, ne benim tarafımda durdu ne ailemi destekledi etkisiz elaman oldu, bir kere bile sormadı nasıl tanıştığımızı(şimdilerde ablamla iyiyiz ama hâlâ sadece kendi dertleri için arıyor beni). Babam hayal kırıklığı yaşadı açık açık çünkü mezun olunca çalışıp eve maddi katkıda bulunurum diye düşünüyordu. Abim hem biraz annemi hem biraz babamı arada bir de beni destekliyordu. Neyse sonuç olarak baktım kimsenin gönlünün olacağı yok ben reşit bir bireyim siz isteseniz de istemeseniz de evleneceğim dedim.

Ya istememeleri için elle tutulur gözle görülür bir neden olsa tamam diyeceğim ne bileyim eşim yanlış işler yapan bir insan olsa ailesi kötü insanlar olsa evet ya benim iyiliğim için istiyorlarda ben aptallık ediyorum diyeceğim ama yok. Neyse başta bir süre küstüler sonra gelip istesinler dediler. Kız isteme gecesi babam borcum var ben düğün yapamam dedi biz de zaten düğün müğün istemiyorduk bahanemiz oldu gerek yok dedik nikah boyunca yüzleri bir kez olsun gülmedi fotoğraflarda kafaları hep yere bakıyor eşim de ben de çok bozuldum ama laf etmedik hiç. Maddi gücümüz yok diye 1+1 daire tuttuk her şeyi tek başımıza yaptık eşyaları abartmıyorum yatak hariç hepsini ikinci el spotçulardan en ucuzunu araya araya aldık en sıkıştığımızda eşimin ailesi koştu maddi manevi destek oldu. Benim ailem hep uzak durdu sanki el kızı evlenmiş gibi uzaktan izlediler bir kere bile yardım teklifinde bulunmadılar. Derdim para pul değil yemin ederim bir kerecik arayıp ya kızım oğlum ne yaptınız bize ihtiyacınız var mı diye sormadılar. 5 sene oldu hâlâ evimde tek parça aldıkları, onlardan gelen falan, eşya yok. Annem yıllarca lif yaptı patik ördü havlu kenarı yaptı evime gelirken bir tanecik getirmedi. Ben de inadına sustum onlar böyle yaptıkça tepki vermedim yapmışlar gibi davrandım görmezden geldim. Kendime hep 'yapmak zorunda değiller ki zaten ben onlara karşı çıkıp kalplerini kırdım diye böyle yapıyorlar' dedim. Eşim sağolsun hiç laf etmedi o da benimle bir görmezden geldi(o zamanlar). Eşimin ailesi bizim kadar anlayışlı olamadı yüzüme çok vurdular. Senin ailen sana düşmandan beter oğluma yazık oldu dedi annesi, haklı diye ses etmedim kenarda köşede yalnızken ağladım hep. Eşimle kavga da etsek kötü de olsak hep içimizde tuttuk özellikle benim anneme babama hiç yansıtmadık.

Tam 5 yıldırda eşimle bazen haftalarca izin bile kullanmadan çalıştık. Şükür borçlarımız bitti rahata erdik evimiz düzenimiz oturdu derken abim evleneceğini haber verdi. Hiç arayıp sormayan annem babam 1 senedir her gün her gün arar oldu. Beni ayrı eşimi ayrı arıyorlar bir de. Asıl mevzu arayıp kendinden bahsetseler evden bahsetseler tamam diyeceğim ama yok abine 20 bin gönderdik erkek tarafı eşyalarını alsınlar diye yok düğünde geline 3 bilezik takacağız, bir oda dolusu çeyiz yolladık bugün iki arabayla... bir sürü aslında ne merak edip sorduğumuz ne de duymak istediğimiz şeyler anlattılar bize. Normalde hiç ses etmeyen eşimin de zoruna gitti artık galiba geçen gün arkadaşlarımızın ve kendi ailesinin olduğu ortamda durduk yere konuyu açıp senin ailen bize bırak bileziği bir çeyrek altın vermediler abine biriktiriyorlarmış demek ki paralarını bunca yıl dedi. Arkadaşlar konuyu geçiştirdiler hemen de orada hıçkıra hıçkıra ağlamamak için dua ettim sustum sadece. Üstüne annem de arayınca tutamadım kendimi, ağladım telefonda, anlatmadım sadece sordum neden böylesiniz böyle yapıyorsunuz diye annemin bana söylediği 'kızım sıranı bekleseydin, bencillik edip evlenicem diye tutturmasaydın, biz seni büyüttük okuttuk çalışıp elin oğlu yerine ailene destek olsaydın, sana daha güzelini yapardık, senle ablan ikiniz hep oğlumu kıskandınız zaten' dedi bana. Annemin açık ara hep abimi bizden üstün gördüğünü bilirdim ama hiç böyle suratıma çarpmamıştı değersiz oluşum. O konuşmanın üstünden 4 koca ay geçti ne annem beni aradı ne ben onu aradım. Hasta olduğunu duydum içim gitti yine de aramadım.

Onların hallerine doğuştan bağışıklığım vardı ama eşim de gün geçtikçe farklı yaklaşmaya başladı olaylara ve bana. Ne zaman ailemden konu açılsa laf sokup ağlatıyor. Ağladığımda da çok alınganlaştın şaka yapılmaz oldu sana diyor. Düğüne bir ay kaldı ben gelmeyeceğim diye tutturdu. Tamam dedim istemiyorsan gelme işleri yoğun izin alamadı deriz diyorum yok açık açık söyle gelmek istemedi de bana sorduklarında ben söyleyeceğim zaten diyor. Ona da tamam dedim sen bilirsin. Gidelim bir tane bilezik alalım dedim daha önceden konuştuğumuz halde ilk kez duymuş gibi abartılı tepki verip 'ne bileziği' dedi. 'Onlar bize ne yaptılar da biz yapıyoruz' dedi.

Kendimi onun yerine koyuyorum aynı şeyi kayınvalidem, kayınpederim, kaynım vs yapmış olsa onun verdiği tepkiyi ben burada yakınarak veriyor olur muydum acaba diye. O bunları söyledikçe kalbimin kırıldığını öyle derinimde hissettim ki sanki gerçekten bir şeyler kırıldı. Aslında ben de bilezik çok mu bunlara, yapmasak mı diyordum ama babam arayıp senin yerine de bilezik yapalım biz o zaman diyince zoruma gitti artistlik yaptım biz yaparız gerek yok diye. İçimdende yapmak geçiyor onların bize manevi bile desteği olmadı ama belki benim abim için yapacağım tek ve son destek olacak bu, içimde pişmanlığını yaşamak istemiyorum. Şimdi bilezik falan olmuş olmamış bunlar atlatılırda eşimin tavırları çok canımı sıkıyor ben bunca yıl sustum diye mi böyle davranıyor şimdi? Ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım gerçekten hiç bilmiyorum kalbim herkese öyle çok kırıldı ki. Toparlayabilir miyim parçalarımı? Affedebilir miyim herkesi ve kendimi?
Öncelikle hepsi geçecek hatırladiginda ilk günkü kadar canın yanmayacak. Ailen çok yanlış yapmış sana karşı en başındada smdide çok ters davranıyorlar. Eşinin ailesine gelince istediklerini düşünmekte özgürler ama dile getirirken oğluma yazık oldu demek ne demek. Sen olabildiğince desteğini vermişsin yuzleyecektin madem ne diye destek olsun çocuğuna. Orda haklı değil kv sende cevabı verecektin neyine yazık oldu ailem hakkında böyle konuşmayın onu düşünüp tartışacak olan siz degilsiniz diye abinin düğününe gelince senin düğününde bir emeği geçtimi maddi yardımı oldu eğer olmadıysa sırf erkek diye bilezik takılacak olması çok saçma degilmi sizce benim erkek kardeşim nişanlandı kardeşime ayrı geline ayrı takımı taktım baktım düğünde bana yüz çevirdi yok saydı bende gramı verdim sen sağ ben selamet inan huzur kacrmaya deymez eşinde durmuş durmus smdi ye mi saklamış kendini laf sokmalar falan zaman geriye alınmıyor malesef senin yerinde olsam abim bana takmadiysa bir iyiliğini desteğini gormediysem bende yapmazdım
 

BlueKedi

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
7 Aralık 2016
424
420
Valla aileniz haksız sizin yanınızda olmamakla. Fakat bu sizinle onların arasında. Kaynana da kim oluyor ki ne olursa olsun sizin ailenizi eleştiriyor? Sanki kendisi bir şey yapmış da. Eşyaları ikinci el almaya engel olsaydı bari. Neymiş aramış sormuş. Yapmasaydı, sizden bir şey eksilmezdi bence. Siz de çalışıp çabalayıp destek olmuşsunuz. Daha ne olsun. Kayın ailenin hiç bir sözünü hak etmiyorsunuz. Kıyıda köşede ağlamak yerine lafını verip ağızlarını kapatın. Eşinize de kırıldığınızı açıkça söyleyin. Sizin ailenizi ağzına sakız yapmasın. Ailenizle ise çok mesafeli bir ilişki kurmanızı tavsiye ederim. Sizi ele güne rezil etmekten imtina etmemişler. Hayatta oldukları halde bu keyfi yaşatmamışlar.