Burda daha önce bir kaç kere yazdim .
Istahli bir çocuktum hala öyle:)
5 yaşında bir yumurta kırmış bana
2 yumurta istedim diye kovalaya kovalaya dövmüştü beni ..
Ağlata ağlata o yumurtayı yedirmisti ...
Geçen anlattım
Hatırlamadı ...
Göz kapaklarını ters çevirip korkuturdu .
Düştüm diye döverdi
Bir şeyimi kaybetsem döverdi .
Geç kalsam döverdi .
Evi tam temizlemesem döverdi
Tekme tokat ,hakaret, aşağılama girla ..
O evde ben korkudan kapıların arkasına saklanırken zorla kapıyı açıp sırtımda o kemeri şaklatirdi defalarca ..
Yanagimda hatırlamadığım bir dayaktan kalma tırnak izi var hala belki 15 sene geçti .
Nerden okudum bu konuyu ben yaaa!
Son cümleni ben de söyledim şimdi.
Bizde fiziksel şiddet yoktu ama psikolojik her anlamda ağzımıza tükürüldü.
Hayat ona da vurmuştu anlıyordum ama ... Aması var işte.
O günlerin hala etkisinde olan her fırsatta annesine yaptıklarını hatırlatan, onun yaptıklarını ona yapan biriyim ama sanırım affetme özürlüyüm ben.
Onu mu affedemiyorum kendimi mi bilmiyorum ama benim de boğazımda hep bir düğüm var .
O çalıştığı için hep yalnızdım zaten ama üniversiteyi kaçış olarak gördüm ve hala uzaktayım.
Yanıma gelmek istediğini her dile getirişinde içime sıkıntı bıçak gibi saplanıyor.
Gelir gelmez kavga ediyoruz zaten, giderken de beni hep yaptığı gibi pişmanlıklara boğup gidiyor.
Suçlu o mu yoksa hep itham ettiği gibi ben miyim bilmiyorum ..
Yoksa en kolay yoldan suçlu hayat mı?
Off çok kötü bu ebeveyn çocuk sorunları..
Hiç bitmiyor,bitse de bitmiyor.