Görüşmeyin tabi ki.
Bizde de döven taraf babamdı. Elinde kalmayalım diye kurtaran da annem. Abilerim ablalarım öldüresiye dayak yediği için bana sıra pek gelmiyordu.
En son dayağımı 15 yaşımda yedim. Dudağımı yumrukla patlattı.
Kayıp takvim yaprağı yüzünden

Kolon kanserinden vefat etti babam. Son anlarında başında çok ağladım. İster istemez vicdan yapıyor insan.
Bir de niyeyse "ya başımızda olmasaydı,o zaman daha kötü durumlara düşebilirdik"
Gibi düşüncelerle boğuşuyoruz. Öyle bir çaresizlik işte. Dayak yiyelim ölelim ama sokaklarda perişan olmayalım. Ne saçma halbuki.
Anacığım da hep dayak yedi. Hiç gün yüzü görmedi. Babamdan ödümüz kopuyordu. Dışarı çıkması için gözünün içine bakıyorduk.
Annem zavallı annem... 12 yaşında evlen,40 yıl dayak,küfür ye.
Bir de sapık,sübyancı dedemiz vardı. Onu da anneannem başımıza bela etti. Gece yanına çağırıyordu ne olduğunu bilmiyordum. Büyüdükçe anladım,kaçmaya başladım.
Amaaan Allah belasını versin herkesin,bütün insanların.