Heveslerini diziyor insanın boğazına. Sonra bir gün ışığı gösterip yeniden atıyor zifiri karanlıklara. Çocukken yaraladığım dizlerimin acısını büyük zannederdim. Çocukken büyüyünce geçecek zannederdim.. Koşar adım büyümeye çalışırken, yaralarımın katlana katlana, çoğala çoğala benimle sürüklendiğini, sağa sola çarpa çarpa koştuğumu çok sonraları farkettim.. İçimdeki yaşama sevincini tüketmeden küçücük yüreğimdeki o çocukça sevgiyi yitirmeden yürümeye çalıştım sonraları. Zamanla ayaklarıma batan camları hissetmemeyi, can kırıklarını içine atmayı öğretti hayat! Bir elimle yıldızlara uzanırken diğer elimle okyanuslara dokunmak istedim. Çoğu zaman başardığımı sandığım o yıldızlar hep tutunmama ramak kala kaydı ellerimden. Okyanuslarda yunusları gördüğüm zamanlarım oldu, birlikte yüzdüğüm anlarda.. ama hiçbirarada kalamadık..
Yenilendim zamanla, bazen umutsuzluğa kapıldım. Ama içimdeki o kocaman sevgi hiç eksilmedi..
.. Kocaman bir gülümseyişim vardı benim çocukluğumdan kalan. Yine yüzümde aynı tebessüm..
06/07/11
flyktyr