Aşırı Korumacı Ebeveynlik

dilzar

iki çiçeğim, bir böceğim👧👧👶
Kayıtlı Üye
30 Aralık 2011
4.783
10.234
Hiç yok demiyorum zaten :)
Ama sehpaya tırmanan çocuğu almak, laminantta otururken halıya koymak çok doğal geldi bana
😊😊

laminanta oturan bebeğe hiiic ellemem. 3.5 metrekarede mi yasayacak zavallı bebe, baktim bacakları soğuk, üstünü sıkı giydiririm. sehpaya tırmanan bebeğin de yakınında olurum ki düşerse tutayim, almam. baktim yaninda olmaya yetişemiyorum, çok tehlikeli, ilgilenmedigi zaman kaldırırım ortadan. (uzun bir süre mutfak sandalyelerini balkona kitlemistim) amac bebek özgür olduğunu düşünsün. diğer türlüsü öfke nöbetlerine sebep oluyor.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 375 gün geçti.

MupiNNN

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
7 Aralık 2017
1.006
1.162
39
Merhaba herkese.
Benim 1 yaşında kızım var. Elimden geldiği kadar iyi bi anne olmaya çalışıyorum ama sanırım biraz abartıp kızımın üzerine çok düşüyorum.
Biz 3 kız kardeşiz babam üzerimize titrerdi.Nefes aldırmazdı yattınız mı , kalktınız mı, gece defalarca odamıza girer bizi kontrol ederdi. 30 yaşıma geldim neredeyse hala dışarda yağmur yağarken dışarı çıktığımda huzursuz olur hasta olucam diye.
Bende ister istemez ailemden gördüklerimi uyguluyorum sanırım. Okuyan bir anneyim doğruyu yanlışı ayırt edip , kötü yönlermi törpülemeye , iyi yönlerimi arttırmaya çalışıyorum.
Zorla yemek yedirmem istemezse bırakırım. Uyku konusunda zorlamam ama bi düzenimiz vardır uykusu olduğunu bilirim ve uykuya direnirsr ağlatmam fakat oyunla bir şekilde uyumaya ikna eder uyuturum.
Titiz düzenli biriyim. Evin derli toplu olsun isterim dağınıklığa gelemem ama kızım oynarken rahtsız olmam o uyuduğunda mutlaka toplarım ama yada onun oynadığı oda dağılsada diğer odalar derli toplu olmalı.
Asıl sorunuma geleyim fazla uzattım. Çocuğum düşecek yada hasta olacak diye ödüm kopuyor. Sürekli gözüm üzerinde o yemek yemeden ben yiyemem. Kimseye güvenmem bırakamam . Bıraksam da gittiğim yerde huzur bulamam kendimi yer bitiririm.
Çocuk laminanta gitse alır halıya otuttururum. Tv sehpasına gitse ordan alır başka yere koyarım. Yada ne bileyim işte çocuğu düşmesin zarar görmesn diye sürekli kısıtlıyorum gibi birşey gönlünce keşfedemiyor hiçbirşeyi. Bunları yaparken kızarak yada fevri yapmıyorum. Sakince sevecen olmaya çalışıyorum
. Bu durumu farkeden beni uyaran kişi eşimdi . Birkaç kez kayınpederimde söyledi. Kızım işte bırak çocuğu özgürce gezsin çok müdahale etme. İşte bu kadar koruma hasta olsun , olucak, antikor üretsin vücudu bağışıklık kazansın vs. Başta kızmıştım niye bunları söylüyor çocuğuma en iyi ben bakarım ben bilirim en doğrusunu diye.
Ama sonradan düşündüm ve haklı ! Netten birkaç şey okudum bu tarz yetişen çocuklar aileye bağımlı olur ilerde şu şu sorunları yaşar diye. Ve üzüldüm açıkçası ben iyi ebeveyn olmak için didinirken meğer kötülük yapıyormuşum çocuğuma.
Evet hatayı düzeltmek için önce farketmek gerek çok şükür farkındayım ama nasıl düzelteceğim. Tamam şimdi ki sorun bırak rahatça gezsin keşfetsin düşerse de birşey olmaz çocuk düşe kalka büyüyecek. Peki ya sonra? Çocuğum büyüdüğündü onun sorunları değişecek ama ben aynı benim mükemmelliyetçi , kontrolcü anne. Arkadaşların da kalmak istediğinde, okulda canını sıkan birşey olduğunda , o zaman nasıl davranıcam ☹️ Uzun oldu cidden , vakit ayırıp okuyanlara çok teşekkür ediyorum. Sizden ricam ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bana tavsiye vermeniz.
bunun adı annelik, çocugunuz daha çok küçük . yaptıklarınız bana gayet normal geldi. zamanla zaten bu 4 yaşından sonra oluyor . daha rahat olmaya başlıyorsunuz.
 

Spizella

Realist
Pro Üye
27 Ağustos 2017
12.838
28.036
Merhaba herkese.
Benim 1 yaşında kızım var. Elimden geldiği kadar iyi bi anne olmaya çalışıyorum ama sanırım biraz abartıp kızımın üzerine çok düşüyorum.
Biz 3 kız kardeşiz babam üzerimize titrerdi.Nefes aldırmazdı yattınız mı , kalktınız mı, gece defalarca odamıza girer bizi kontrol ederdi. 30 yaşıma geldim neredeyse hala dışarda yağmur yağarken dışarı çıktığımda huzursuz olur hasta olucam diye.
Bende ister istemez ailemden gördüklerimi uyguluyorum sanırım. Okuyan bir anneyim doğruyu yanlışı ayırt edip , kötü yönlermi törpülemeye , iyi yönlerimi arttırmaya çalışıyorum.
Zorla yemek yedirmem istemezse bırakırım. Uyku konusunda zorlamam ama bi düzenimiz vardır uykusu olduğunu bilirim ve uykuya direnirsr ağlatmam fakat oyunla bir şekilde uyumaya ikna eder uyuturum.
Titiz düzenli biriyim. Evin derli toplu olsun isterim dağınıklığa gelemem ama kızım oynarken rahtsız olmam o uyuduğunda mutlaka toplarım ama yada onun oynadığı oda dağılsada diğer odalar derli toplu olmalı.
Asıl sorunuma geleyim fazla uzattım. Çocuğum düşecek yada hasta olacak diye ödüm kopuyor. Sürekli gözüm üzerinde o yemek yemeden ben yiyemem. Kimseye güvenmem bırakamam . Bıraksam da gittiğim yerde huzur bulamam kendimi yer bitiririm.
Çocuk laminanta gitse alır halıya otuttururum. Tv sehpasına gitse ordan alır başka yere koyarım. Yada ne bileyim işte çocuğu düşmesin zarar görmesn diye sürekli kısıtlıyorum gibi birşey gönlünce keşfedemiyor hiçbirşeyi. Bunları yaparken kızarak yada fevri yapmıyorum. Sakince sevecen olmaya çalışıyorum
. Bu durumu farkeden beni uyaran kişi eşimdi . Birkaç kez kayınpederimde söyledi. Kızım işte bırak çocuğu özgürce gezsin çok müdahale etme. İşte bu kadar koruma hasta olsun , olucak, antikor üretsin vücudu bağışıklık kazansın vs. Başta kızmıştım niye bunları söylüyor çocuğuma en iyi ben bakarım ben bilirim en doğrusunu diye.
Ama sonradan düşündüm ve haklı ! Netten birkaç şey okudum bu tarz yetişen çocuklar aileye bağımlı olur ilerde şu şu sorunları yaşar diye. Ve üzüldüm açıkçası ben iyi ebeveyn olmak için didinirken meğer kötülük yapıyormuşum çocuğuma.
Evet hatayı düzeltmek için önce farketmek gerek çok şükür farkındayım ama nasıl düzelteceğim. Tamam şimdi ki sorun bırak rahatça gezsin keşfetsin düşerse de birşey olmaz çocuk düşe kalka büyüyecek. Peki ya sonra? Çocuğum büyüdüğündü onun sorunları değişecek ama ben aynı benim mükemmelliyetçi , kontrolcü anne. Arkadaşların da kalmak istediğinde, okulda canını sıkan birşey olduğunda , o zaman nasıl davranıcam ☹️ Uzun oldu cidden , vakit ayırıp okuyanlara çok teşekkür ediyorum. Sizden ricam ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bana tavsiye vermeniz.
Bence çok sıkıyorsunuz. Örneğin Ben bakıyorum koltuğun tepesine tırmanmış. Kızım düşebilirsin diyorum ama dinlemiyor. Çünkü denemek zorunda. Çaktırmadan düşeceğini düşündüğüm yere minder koyuyorum ve tabiki düşüyor. Sonra onu yapmayı bırakıyor çünkü artık düşeceğini biliyor. Kontrolcülüğü kendinizi kontrol ederek kullanın.
Mesela benim dikkat ettiğim şeyler merdivenden çıkarken düşmemesi. Onda da ellemiyorum sadece arkasında bekliyorum
Balkon pencere gibi yüksek yerlere yanaşmaması ve yoldan geçerken elimi tutması.
 

Vaveyylla

Hedef 55 💪👊
Kayıtlı Üye
18 Temmuz 2019
2.017
3.740
Arkadaşlar hepinize yürekten teşekkür ediyorum. Yazdıklarınıza tek tek cevap vermek uzun uzun sohbet etmek isterdim ama vaktim yok 😀 Bir arkadaş bırak hayata hazırlansın hayatı öğrensin demiş bu söz çok etkiledi beni. Farkında olmadan pısırık yetiştiriyorum çocuğumu.
Genel olarak çıkardığım sonuç güvenlik önlemlerini alıp çocuğu rahat bırakmak sanırım.
Bu sabah bir adım attım. İstediği yere gitti gezdi evde başına birşeyde gelmedi gerçekten çok abartıyormuşum . Çekmeceleri açtı dağıttı vs. Sanırım birazda ev dağılacak diye kısıtlıyormuşum.
Bundan sonra umarım bu bilinçle devam edebilirim . İlk yazan arkadaşlardan biri kitap tavsiye etmişti bugün onuda alıcam . ❤️
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 376 gün geçti.



WhiteFreesia

An'ı yaşa!
Kayıtlı Üye
7 Aralık 2020
598
940
Tedbir önemli tabi ama fazlası sizi de yorar çocuğu da.
Ama şu da var.
Bazı çocuklar çok tehlikeyi seviyor kişilik midir keşfetme fazlalığı mıdır?
Bunu bilmiyorum ama büyük oğlumda onu durdurdugum çok oldu gerçekten korkusuzdu ve çok kaza yaşıyorduk.
Evi de ona göre düzenlenmiştim.
Mesele ilk fırsatta pencereye tirmanirdi vs.
Dağa, tepeye gitsek alır başını giderdi.
Hani bazı çocuklar anne babayı görecek kadar gider döner benimkinde o yoktu.
Yabancı insanlarla iletişimi çoktu kırk yıllık tanıdık gibi.
Tabi ki onu çok korudum çünkü fazla özgür takiliyordu.
İkinci oğlum da aşırı tedbirli, temkinli, panik bir çocuktu.
Büyük oğlumun gözü kapalı yaptığı şeyleri yapamazdı.
Onu da yapması için cesaretlendiriyordum.
Tirmanamazdi yüksek yere mesela bu konuda cesaret verirdim.
Yani evdeyken zararlı olacak eşyaları kaldırıp gozlemlemeniz yaşına ve gelişimine göre önlem almanız yeterli bence.
Ama parkeye oturduğunda almayın yani üşümekten hasta olmaz çocuk.
Ya da rüzgar var diye dışarı çıkarmamazlik yapmayın.
Orta yol bulmak lazım çocuğun fıtratına göre.
 

askitotomsu

SMA hastası bebeklere destek
Kayıtlı Üye
31 Mart 2012
10.274
6.145
😊😊

laminanta oturan bebeğe hiiic ellemem. 3.5 metrekarede mi yasayacak zavallı bebe, baktim bacakları soğuk, üstünü sıkı giydiririm. sehpaya tırmanan bebeğin de yakınında olurum ki düşerse tutayim, almam. baktim yaninda olmaya yetişemiyorum, çok tehlikeli, ilgilenmedigi zaman kaldırırım ortadan. (uzun bir süre mutfak sandalyelerini balkona kitlemistim) amac bebek özgür olduğunu düşünsün. diğer türlüsü öfke nöbetlerine sebep oluyor.
İnsan anneden ne görürse onu normal sanıyor işte...
Bazen kızlar koltukların üstünde dolaşıyor, ben bazen indiriyorum bazen karışmıyorum.
Görüntülü konuşurken annem onları görürse telefonda bir fenalık geçiriyor, biz küçükken peşimizden hiç ayrılmadığından bahsediyor, kendinin çok iyi bir anne olduğunu bizim yaramaz olduğumuzu falan ima ediyor. Beni iyice yetersiz hissettirince ben kızıyorum, bu sefer de kızdığım için ya bozuluyor ya küsüyor ya fenalaşıyor. Anne diyorum sen iyi anneysen bizi niye dövüyordun?
Bu sefer de ben sizi dövmedim diye ağlayıp birkaç gün konuşmuyor. İşte böyle korumacı annelerin yanında yetişen bizler de ne kadar bilinçli olsak da çok rahat edemiyoruz.
Mesela ben ilk hamileliğimde "bebek doğunca pimpirikli olmayacağım, koyacağım kapıya sokakta büyüsün" demiştim :) Halbuki mahalle kültürü olan bir yerde oturmuyorduk. Tek bloklu, bahçeli bir lojmandı. Annem "hayır" diye bağırmıştı bana. O kadar rahatsız olmuştum ki sinirle "sana mı soracağım" demiştim :KK51:
 

Thrive60

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
20 Kasım 2017
1.044
2.894
35
Aşırı korumacılık en başta çocuğun özgüvenine zarar veriyor aslında.
Laminanttan seramiğe basamayan, beni kucağa al al diye ağlayıp duran bir çocuk düşünün kabus gibi.

Bir de sakınılan göze çöp gerçekten batıyor. Dikkat edin aç kalan ülkelerde allerji pek görülmez, modern ülke hastalığıdır. Çocuğu soğuktan koruyayım derken gerçekten soğuğa karşı çaresiz kalan bir çocuk yetiştirebilirsiniz aman dikkat. Zaten belirli yaşta mikrop almayan çocuk hastaneden çıkamıyor, erimiş kas gibi düşünebilirsiniz. Spor yaparken kaslarınızda aslında mikro yırtıklar olur, vücut onu iyileştirirlen güçlenir.

Annenin vicdanı geçici olarak rahatlıyor da çcukların gözünden aldıkları mesaj: “Sen başaramazsın, sen eksiksin.” Hele akranlarının yapabildiği şeyleri yapmasına izin yoksa onlardan daha “beceriksizdir” aslında değil mi? Aman dikkat.
 
Son düzenleme:

Loveitred

Ben, şahsen, bizzat, kendim
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
2 Mart 2015
8.559
20.256
Ahmet Naç ın bir kitabı var. "Beni Bu Kadar Sevme Anne" isimli. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Zor olan kabullenme kısmı. Bence siz bu durumu halledersiniz.
Bende bunu önerecektim ki siz yazmıssınız. Bu kadar korumacı anne olmamalısınız kı ılerde buyuk bır özgüven ve anneye bagımlı bır evladınız olur.
 

Vaveyylla

Hedef 55 💪👊
Kayıtlı Üye
18 Temmuz 2019
2.017
3.740
Bende bunu önerecektim ki siz yazmıssınız. Bu kadar korumacı anne olmamalısınız kı ılerde buyuk bır özgüven ve anneye bagımlı bır evladınız olur.
Aldım kitabı şu an okuyorum😍
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 376 gün geçti.