Babamı Hayatımdan Tamamen Çıkarmalı mıyım?

Slit

back to vegan
Kayıtlı Üye
24 Temmuz 2009
127
0
36
Ne yapacağımı bilemiyorum, ilişkimiz içinden çıkılmaz saçma sapan bir hal almış durumda ve ikimizi de yormamak adına artık bir karar vermeliyim.

-Dikkat, biraz uzun bir post olacak.-

Anne-babam ben 3-4 yaşındayken boşandılar ve beni babam büyüttü. Annemden kaçırdı ve görüşmemize kesinlikle izin vermedi, anneannem yılda belki 1-2 defa gizli gizli birkaç saatliğine buluşturuyordu bizi, o kadar.

Babam üniversite mezunu, çalıştığı zaman iyi kazanan, kendi işi olan vs bir adam. Ama ağır alkolik. Ve toplumla uyuşamayan, başı yasalarla, diğer insanlarla sık sık derde giren, silah milah pek seven bir insan. Kendimi bildiğimden beri hergün içiyor. Sabah kahvaltısında bile. Sayesinde çok travmatik bir çocukluk geçirdim ve hala etkilerini tam olarak üzerimden atabilmiş değilim. Sarhoş kafayla annemi öldürme planlarından vs bahsederdi sürekli. Şiddet vardı. Diğer çocuklar dışarıda oynarken ben bütün gün evde kilitli otururdum. Yaptığı fedakarlıklar da var tabii, yıkadı, pakladı, saçlarımı örüp kolejlere yolladı. Bir erkek için fedakarlık gerektiren işler, 7 yaşında bir kız çocuğuna bakabilmek.

Ergenliğe girmemle işler iyice çığrından çıktı, zor bir dönem; ben çocukluğumdan taşınan problemlerle daha da ağır atlattım. Sessiz ve içine kapanıktım, öyle olmam gerekiyordu çünkü babam despot ve alkol yüzünden beyni bulanmış sağı solu belli olmayan bir adam. Yardım edecek, konuşabileceğim kimse yoktu. Kendimi kesmeye başladım. Farkettiğinde beni dövüyordu. Bir annenin çok daha farklı yaklaşabileceği ve halledebileceği klasik ergen problemleri yüzünden beni(ve kendini) hiç tanımadığım yerlere kitliyor ve günlerce içip, dövüyordu. Kaçmaya çalışıyordum, sokak ortasında saçımdan çekip dövüyordu. Kısacası bir sürü rezillik yaşandı, kişiliğimde,hayatımda onarılması çok güç hasarlar bıraktı.

14 yaşımda polise sığındım ve annemin yanına taşındım. O günden beri de babamla bölük pörçük görüştük. Birkaç yemek, arada maddi konularda destek oldu. Telefonda konuşurken bile bir anda kendi kendine delirip çok ağır laflar edebiliyor. Sürekli içiyor. Çok dengesiz ve herhangi bir hata, ya da ona göre hata, ya da sanrı durumunda yapabileceklerinin, yapmayacaklarının garantisi yok.

Ama beni çok seviyor. Hiç evlenmedi, tek çocuğu benim. Ve benim için herşeyi yapmaya hazıır. Hastalıklı bir sevgi ama bunu biliyorum.

Annemin evinde üvey baba,kardeş vs olduğundan fazla geldiğimi düşündüm, erken ayrıldım evden; 20 yaşından beri yalnız yaşıyorum, iyi kötü kazanıyorum, evimi geçindiriyorum. Ama bu sırada üniversite eğitimim yarım kaldı. Bu sene tekrar sınava hazırlanacağım. İkisini bir arada nasıl götürebiliyorum bilmiyorum, yoruldum çok. Arkamda baba desteğinin olmasını çok isterdim. Ama bu şartlarda onunla ilişkimizi düzeltmeli miyim yoksa hayatımdan tamamen çıkarmalı mıyım bilmiyorum. Yıllardır iki arada bir derede, muallakta ilişkimiz ve ikimizi de çok yoruyor bu durum.

Siz olsanız ne yapardınız?
:çok üzgünüm:
 

spacegirl

çaktırmayın aslında yokum
Pro Üye
7 Ocak 2008
681
6
okudum yazdıklarını Slit. ınsanın kendini senin yerine koyması, empati yapması çok zor. Bu kadar ağır bir çocukluk ve ergenlik dönemi, böyle bir babayla yaşam insanın hayalinde çok kolay belirmez takdir edersin ki. o yüzden dediklerim ve denecekler senin için çok havada kalabilir, durumuna hiç uygun olmayabilir. Tüm okuyacaklarını bu gözle değerlendirmeni öneririm öncelikli olarak.
Ne yapardınız sorusuna gelince... Doğrusu galiba bu şekilde bir yaşamı/seçimi olan babamı hayatıma sokmazdım tekrardan sanırım. Okul zor bir konu, sınavlar, ödevler vs derken babanın hayatına sokacağı yeni sorunlar için gücün olacak mı? bunu düşünmek gerek tabi önce. Sonra babanı gerçekten neden istiyorsun hayatında tekrar.. Maddi açıdan? Manevi açıdan? Babandan tam olarak istediğin nedir? Galiba önce onu bir içinde çözümle.. Gerçekten sadece babanın verebileceği bir destek vs mi bu? Yoksa sadece babanı tanıdığın, bilmediğim beladansa bildiğim bela daha evladır deyip iki kötüden birini mi seçiyorsun acaba sadece?.
Slit galiba sen önce bir niye babamı tekrar hayatıma sokmak istiyorum sorusuna net bir cevap ver içinde.. Yazdıklarından ben tam olarak nedeni anlayamadım. ıfaden, anlatımın çok düzgün, ama bu konuyu bir şekilde çok havada geçmişsin. Nedeni acaba senin de tam olarak cevabı bilmemen olabilir mi?
Bu soruya tam olarak net/somut bir cevap verebildiğinde (yanlış anlama buraya yaz anlamında değil, kendi içinde) sonraki sorun verecekleri benden alacaklarını karşılayacak mı olacaktır herhalde..
son bir sözüm... Anladığım kadarıyla babanı hayatından tamamen silme değil sanırım esasında senin düşündüğün. Bunca zaman ayakta kendi başına kalıp, kendi düzenini kurduktan sonra tekrar babanla bir hayatı paylaşma veya paylaşmama.. En azından ben sorunu böyle algılayıp kendimce yorum yaptım. Ama sen tamamen babanı sıfırlamaktan bahsediyorsan, doğrusu hayır derim.. Yılda bir kez bile görsen, sadece bir yemek bile paylaşsan bırak hayatında kalsın.. zor bir baba olmuş haklısın. Ama bu saatten sonra yapacağın küçük bir iyilik/fedakarlık bile bence babanı mutlu edecek, onun sana karşı yaptığı fedakarlıklara bir nebze karşılık gelecektir.
 

ugur_bocugum

dişi KARTAL
Kayıtlı Üye
10 Temmuz 2009
185
1
bende babam yüzümden ona ençok ihitiyacım olan yılları üzüldüğümü kendime bile itiraf edemeyerek geçirdim.10 yıl geçti çocukluğumun üstünden şimdi anlayabiliyorum aslında babanın ama adam gibi bir babanın hayattaki yerinin ne kadar önemli olduğunu... benim babamda seninki gibi oldukça iyi eğitimli zengin bir ailenin çocuğu... ama gelgörki eğitim para pul insanlık vermiyor...bende annemle yaşıyorum. asla engel olmadı annemde görüşmemize... ama ben onu hayatıma sokacak kadar değerli görmediğim için asla baba demedim birdaha... dememde... Affetmek Allah'a mahsus... varsa günahım Allahım affetsin ama asla pişman değilim ne düşündüklerim için ne ona söylediklerim için. hakkım varsa helal etmiyorum... babalık hakkını helal etmemeside umrumda değil. biyolojik açıdan baba oldu diye bu onu adam yapmaz benim gözümde. babalık bebek oluşumuna fiziksel katkıyla oluyorsa kediler köpekler ve tüm erkek canlılar yapabiliyor bunu...
belki sırf bana yaptığı haksızlılar olsaydı farklı olurdu herşey ama annemi üzen bir adama ben saygı duymam. ne ekerse onu biçermiş insan...
seni üzmesine izin verme derim ben...
 

selin_as

mutluyum :)
Pro Üye
19 Haziran 2008
5.798
8
ne olursa olsun o senin baban
asla birisi için babamı feda edemem sende etme ilerde pişman olacağın hatalar yapma.
seni seven adamın çok seni çok ama çok sevdiğinden emin ol dicem ama yinede bunu yapmazdım ben senin kararın...
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 2861 gün geçti.

Borzo

Mucizemmm
Kayıtlı Üye
25 Aralık 2007
3.008
5
Baban hayatında Kalsın
Ayda bir görüşüp kahve içseniz bile hayatında kalmalı..
 

spacegirl

çaktırmayın aslında yokum
Pro Üye
7 Ocak 2008
681
6
ne olursa olsun o senin baban
asla birisi için babamı feda edemem sende etme ilerde pişman olacağın hatalar yapma.
seni seven adamın çok seni çok ama çok sevdiğinden emin ol dicem ama yinede bunu yapmazdım ben senin kararın...

Slit hiç ikinci bir erkekten bahsetmemiş ki?? Benim anladığım sadece babamla tekrar yaşayayım mı tamamen çıkarayım mı hayatımdan diye soruyor. Ben mi bir noktayı kaçırdım ki?
 

melekberke

Serseri aşığım.....
Kayıtlı Üye
15 Ağustos 2008
1.346
8
Babanın seni sevdiğini biliyorsun.
Ama belirttiğin gibi hastalıklı bir sevgi....
Hayatına sokmak değilde, arada da olsa görüşseniz,yani maddi amaçlı değil de bir yemek, bişey içmek vaya sohbet gibi. Babana da iyi gelir. Yani daha çok hırslanıp sinir yapmaz.
Çünkü sinirine yenilen biri anladığım kadarıyla. Kes at diyemiyorum sana çinkü ifadelerin hem Ona kızgın .. bir yanında savunucu farkındaysan..
ıyi şanslar cnm..
 

Lotus

kimse olmadı senin gibi..
Kayıtlı Üye
30 Eylül 2007
2.829
21
bilemedim ne yazacağımı...
içinizden ne geliyorsa onu yapın... görüşmek istiyorsanız görüşün... istemiyorsanız görüşmeyin...
 

HanimKelesimiGetir

SüperAnneAnne
Pro Üye
20 Mart 2008
116.956
127.396
56
Bu kararı sadece siz verebilirsiniz...
Mantıkla ve kalbinin arasında kalmak bu demek herhalde...
Hakkınızda hayırlısı olsun...
 

DUYGUCIKMAZI

maskeli balo ve shte yüzü
Kayıtlı Üye
5 Ağustos 2008
9.394
20
canım sen neler çektigini biliyorsun ..çokta sıkıntılar yaşamışın.......
sık sık olmasada ...iyi yada kötü babandır......
kalbini ve vicdanını huzurlu tutmak adına görüş bence.......
sonradan pişmalıklar yaşama yaşıyacak biri varsa o da baban olsun........
yinede senini kararın tabi........
senin için en iyisi neyse o olsun
 

BaLBeReN

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
30 Ağustos 2009
64
100
35
neden tamamen çıkarmayı düşünüyosun
baban o senin belki düzelir belki bi silkelenir
kendine gelir belki
vıcık vıcık olmanıza gerek yok
arada bi telefonla yada bi yemekte bi araya gelip konuşabilirsiniz bence..
baba diyebileceğin başka kim var hayatında?
tek baban var ve bence onu kaybetmek yerine kazanmaya çalış..
kazanmak istemiyosan bile kaybetme derim..
 

justis

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
1 Ağustos 2009
780
1
seni okdr ii anlıyorumki ama hayatından tamamen cıkarma son kezde olsa dene düzeltmeye calıs baktın olmuyor,hersey aynı o zaman yine arada görüs ama hayatından tamamen cıkarmaa..
 

ema1

Hayat, sen plan yaparken başına gelenlerdlr
Pro Üye
10 Ağustos 2009
24.674
16.085
Ne yapacağımı bilemiyorum, ilişkimiz içinden çıkılmaz saçma sapan bir hal almış durumda ve ikimizi de yormamak adına artık bir karar vermeliyim.

-Dikkat, biraz uzun bir post olacak.-

Anne-babam ben 3-4 yaşındayken boşandılar ve beni babam büyüttü. Annemden kaçırdı ve görüşmemize kesinlikle izin vermedi, anneannem yılda belki 1-2 defa gizli gizli birkaç saatliğine buluşturuyordu bizi, o kadar.

Babam üniversite mezunu, çalıştığı zaman iyi kazanan, kendi işi olan vs bir adam. Ama ağır alkolik. Ve toplumla uyuşamayan, başı yasalarla, diğer insanlarla sık sık derde giren, silah milah pek seven bir insan. Kendimi bildiğimden beri hergün içiyor. Sabah kahvaltısında bile. Sayesinde çok travmatik bir çocukluk geçirdim ve hala etkilerini tam olarak üzerimden atabilmiş değilim. Sarhoş kafayla annemi öldürme planlarından vs bahsederdi sürekli. Şiddet vardı. Diğer çocuklar dışarıda oynarken ben bütün gün evde kilitli otururdum. Yaptığı fedakarlıklar da var tabii, yıkadı, pakladı, saçlarımı örüp kolejlere yolladı. Bir erkek için fedakarlık gerektiren işler, 7 yaşında bir kız çocuğuna bakabilmek.

Ergenliğe girmemle işler iyice çığrından çıktı, zor bir dönem; ben çocukluğumdan taşınan problemlerle daha da ağır atlattım. Sessiz ve içine kapanıktım, öyle olmam gerekiyordu çünkü babam despot ve alkol yüzünden beyni bulanmış sağı solu belli olmayan bir adam. Yardım edecek, konuşabileceğim kimse yoktu. Kendimi kesmeye başladım. Farkettiğinde beni dövüyordu. Bir annenin çok daha farklı yaklaşabileceği ve halledebileceği klasik ergen problemleri yüzünden beni(ve kendini) hiç tanımadığım yerlere kitliyor ve günlerce içip, dövüyordu. Kaçmaya çalışıyordum, sokak ortasında saçımdan çekip dövüyordu. Kısacası bir sürü rezillik yaşandı, kişiliğimde,hayatımda onarılması çok güç hasarlar bıraktı.

14 yaşımda polise sığındım ve annemin yanına taşındım. O günden beri de babamla bölük pörçük görüştük. Birkaç yemek, arada maddi konularda destek oldu. Telefonda konuşurken bile bir anda kendi kendine delirip çok ağır laflar edebiliyor. Sürekli içiyor. Çok dengesiz ve herhangi bir hata, ya da ona göre hata, ya da sanrı durumunda yapabileceklerinin, yapmayacaklarının garantisi yok.

Ama beni çok seviyor. Hiç evlenmedi, tek çocuğu benim. Ve benim için herşeyi yapmaya hazıır. Hastalıklı bir sevgi ama bunu biliyorum.

Annemin evinde üvey baba,kardeş vs olduğundan fazla geldiğimi düşündüm, erken ayrıldım evden; 20 yaşından beri yalnız yaşıyorum, iyi kötü kazanıyorum, evimi geçindiriyorum. Ama bu sırada üniversite eğitimim yarım kaldı. Bu sene tekrar sınava hazırlanacağım. İkisini bir arada nasıl götürebiliyorum bilmiyorum, yoruldum çok. Arkamda baba desteğinin olmasını çok isterdim. Ama bu şartlarda onunla ilişkimizi düzeltmeli miyim yoksa hayatımdan tamamen çıkarmalı mıyım bilmiyorum. Yıllardır iki arada bir derede, muallakta ilişkimiz ve ikimizi de çok yoruyor bu durum.

Siz olsanız ne yapardınız



bence babanla olan ilişkini düzelt hiç kimse baba gibi olmaz sende onu olduğu gibi yani

hatalarıyla kabul et, herkesin babası sanki çok mu mükemmel

baba her daim lazım olur unutma onunla güçlü olursun

babası olupta öksüz olmak zor



sana kolay gelsin ama hayat da zaten hiç bişey kolay değil
 

kar

içim buz tutmuş..
Pro Üye
27 Kasım 2007
5.351
10
hayatınızdan cıkartmayı dusundgnuz kısı sızın dunyaya gelmenızı saglayan babanızdır..
babanızla konussanız sızde 20 yasındasınız emınım aklı basına bı genc kızsınızdır belkı yenıden kazanabılırsınız babanızı..bu okadarda zor degıldır ..ınsan ıstedıkden sonra herseyı yapar..
ve suanda babanızın hayatınıza okadar zararı yok sanırım cunku sızde kendı hayatınızı yoluna koymussunuz..eger babanızdan hala cekıyosanız sıze dırek bırakın derım..
arkanıza bıle bakmayın derım..
cunku ınsan hayata bı kez gelıyo sızı uzenlerı hayatınızdan cıkarmadan bı adım ılerleyemezsınız..
 

Chloe78

Üye
Kayıtlı Üye
23 Aralık 2013
735
93
31
Hayatından çıkarmayı düşünme derim ben.Neticede senin baban iyi veya kötü.Bir psikoloğa gitmeye ikna etsen,alkol tedavisi olsa eminim işe yarayacaktır.Allah yardımcın olsun canım.