Konunuzu okuyunca çok ama çok üzüldüm, çünkü anneme benzettim sizi...
Yıllarını, emeğini kocasına ve çocuklarına harcayan anacıma... Baba figürümüz
hep sindirdi onu dayakla, bize birşey yapacağına dair tehditlerle... Kendi canını
hep hiçe saydı ama mevzu biz olunca sustu canımın içi. Eşi için de üzülüyordu
aslında hep, annesi babası gençliğinde vefat etmiş diye. Sahip çıkmaya
çalışırken, fedakarlık yapmak isterken aslında hep taviz verdi... Ama karşısındaki
kıymet bilmemezlikten geldi.
Baba aslında biliyordu annemden başkasının ona bu denli iyi bakmayacağını.
Her istediği önündeydi sonuçta. Başkası ona çoktan rest çekmişti. Sırf bu
yüzden boşanmak da istemiyordu. Ama yıllar geçti, annemin de birşeyler
canına tak etti artık ve en son şiddet olayında onu dava etti. Dişini gösterdi.
Bu defa öldürsen de bana yaptıklarını karşılıksız bırakmicam dedi. Sonra o psikopat,
tabi ondan hiç böyle birşey beklemiyordu, kedi oldu. Deliydi ama masum deli oldu.
Hastaneye bile yatırıldı,malesef bir hafta sonra imza ile çıkarıldı kardeşi tarafından.
Beyimiz, hakimin de gözünü korkutması ile artık eskisi gibi esip gürleyemiyor. Tam sesi çıkacakken
susmak zorunda kalıyor.
Olan annemin yıllarına, ruh sağlığına, gençliğine oldu... Keşke önceden yapsaydı, daha dişli
davransaydı. Ben canımdan vazgeçerdim onun için hiç mühim değil. Şimdi tek dileğim
anneciğimin kalan ömrünü sağlıklı ve huzurlu geçirmesi.
Rabbim size yardım etsin, sabır, güç, kuvvet versin. Eşinize de akıl, fikir versin demek isterdim
ama inşallah alıp başını gitsin demek geliyor içimden, ne olur kızmayın... Allahım size
en kısa zamanda çocuklarınızla başbaşa geçireceğiniz güzel güzel yıllar nasip etsin...