Çocuğum olsun çok istiyordum ama şimdi....

MirzaDemirMikail

Yeni Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
1 Temmuz 2021
22
8
22
Merhaba. Bundan 1 sene öncesine kadar deli gibi çocuğum olsun istiyordum, hamilelgimde bir an önce doğurmak onu kucağıma almak icin sabirsizlaniyordum, son haftalar her gece bir sonraki gecede evladimla uyumak için can atiyordum, ona hevesle birşeyler aliyor dogum videolarini izlerken agliyordum. Son doktor kontrolune gittigimde bebegimde kordon dolanmasi oldugu icin hemen sezeryan doguma aldilar, esim eve esyalari almaya gitti tek başıma doguma girdim, daha once hic o kadar korkmamistim.daha sonra odaya goturduklerinde bebegim yoktu, nefes alamadigi icin yogun bakıma almışlardi. Çocuğumu görmek icin kalkip yogun bakima yurumem gerekiyordu ama ayaklarimi hissedemiyordum. 2, saat icinde narkozun ve uyusuklugun etkisi gecmeye başlayınca deli gibi canim acimasina ragmen ayaga kalktim. Esimle cocugumu görmeye gittim, o kilolu dogan çocuktan eser yoktu, her tarafinda hortumlar vardi. Doktorlara her sorusumuzda, bir sey söylemek için erken oldugunu söylüyorlardı.
Hastanede 3, gün kaldıktan donra mecbur kalarak bebegimizi orada biraktik ve gittik. Gorumcemin evi hastanenin karisinda oldugu icin, çocuğum hep sütümü icsin diye orada kaldim. Her 2,saatte bir esim sütümu sagip goturuyordu. Her gun 2 ,kere emzirmeye gidiyordum. Çok guzel gekiyordu sutum. Daha sonra cocgumuxu alip eve geldik. O gün bu gündür ben çocugumu kabullenemedim. Deli gibi bebegini isteyen ben şimdi ölmek istiyorum. Eşimden, cocugumdan kacip gitmek istiyorum, hiçbir şey yapamiyorum ve yapamiycagimi biliyorum, artik benim hayatim bitti. Sütümde neredeyse yok denecek kadar az kaldı. Artik ben eski ben degilim ve olamiycam. Bunlari düşündükçe ölmek istiyorum. Yalvaririm bana 2 cift laf söyleyin lütfen, yardım edin icimi söndürün. Lütfen
 

s_gofret

Dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım
Kayıtlı Üye
2 Ocak 2015
1.760
1.832
Kesinlikle lohusalık depresyonuna girmiş çıkamamışsınız.
Bir an önce profesyonel destek almanız lazım.
Eminim destek ile kısa sürede toparlanıp bebeğinizi doyasıya sevebileceksiniz
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 19-01-2022

Hamileliğimin 27. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 91 gün kaldı.

Bebeğiniz son 7 gün içinde 13 mm büyüdü. Bebeğiniz büyüdükçe nefes darlığınız artacaktır. Büyüyen rahminiz diyaframınız üzerine baskı yaparken, ciğerlerinizi hava ile doldurmanız ve nefes alıp vermeniz zorlaşacaktır.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 960 gr. - Yaklaşık boyu : 36.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

GlassySky

Üye
Kayıtlı Üye
7 Şubat 2021
175
646
Sakin olun ölmeyi düsünmeyin. Belki bir psikolojik tedavi alabilirsiniz. Belki de bebek sahibi olmak size zor gelmiştir. Iyi bir ebeveyn olmak için uğraşın lütfen. Eşinizle de bu durumu konuşun.
 

Boleyn Kizi

LÜTFEN ALINTI YAPMAYIN🤚🏻🤚🏻🤚🏻
Pro Üye
14 Ekim 2016
5.918
35.940
Sakin olun lütfen. Buna lohusa depresyonu deniliyor.

Çoğu zaman kendiliğinden geçen bir ruh hali ama bazi durumlarda doktor gözetimi iyi oluyor.

Panik olmayın. Yaşadığınızın şeyin bir adı var. Bir-çok kadin benzer süreçlerden geçiyor.

Zamanla her şey yoluna girecek ama bir doktora görünme imkanınız varsa daha kolay toparlanırsinız.

Geçmiş olsun. Allah evladınızı sağlıktan ayırmasin.
 

Peynirdelisi

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
31 Ekim 2013
4.765
8.342
Merhaba. Bundan 1 sene öncesine kadar deli gibi çocuğum olsun istiyordum, hamilelgimde bir an önce doğurmak onu kucağıma almak icin sabirsizlaniyordum, son haftalar her gece bir sonraki gecede evladimla uyumak için can atiyordum, ona hevesle birşeyler aliyor dogum videolarini izlerken agliyordum. Son doktor kontrolune gittigimde bebegimde kordon dolanmasi oldugu icin hemen sezeryan doguma aldilar, esim eve esyalari almaya gitti tek başıma doguma girdim, daha once hic o kadar korkmamistim.daha sonra odaya goturduklerinde bebegim yoktu, nefes alamadigi icin yogun bakıma almışlardi. Çocuğumu görmek icin kalkip yogun bakima yurumem gerekiyordu ama ayaklarimi hissedemiyordum. 2, saat icinde narkozun ve uyusuklugun etkisi gecmeye başlayınca deli gibi canim acimasina ragmen ayaga kalktim. Esimle cocugumu görmeye gittim, o kilolu dogan çocuktan eser yoktu, her tarafinda hortumlar vardi. Doktorlara her sorusumuzda, bir sey söylemek için erken oldugunu söylüyorlardı.
Hastanede 3, gün kaldıktan donra mecbur kalarak bebegimizi orada biraktik ve gittik. Gorumcemin evi hastanenin karisinda oldugu icin, çocuğum hep sütümü icsin diye orada kaldim. Her 2,saatte bir esim sütümu sagip goturuyordu. Her gun 2 ,kere emzirmeye gidiyordum. Çok guzel gekiyordu sutum. Daha sonra cocgumuxu alip eve geldik. O gün bu gündür ben çocugumu kabullenemedim. Deli gibi bebegini isteyen ben şimdi ölmek istiyorum. Eşimden, cocugumdan kacip gitmek istiyorum, hiçbir şey yapamiyorum ve yapamiycagimi biliyorum, artik benim hayatim bitti. Sütümde neredeyse yok denecek kadar az kaldı. Artik ben eski ben degilim ve olamiycam. Bunlari düşündükçe ölmek istiyorum. Yalvaririm bana 2 cift laf söyleyin lütfen, yardım edin icimi söndürün. Lütfen
Canım bunların tamamı gececek.
Eger yardım alabiliyorsanız alın
 

zeraseba

MELEĞİMİ BEKİYORUM
Kayıtlı Üye
20 Aralık 2012
5.300
12.333
Merhaba. Bundan 1 sene öncesine kadar deli gibi çocuğum olsun istiyordum, hamilelgimde bir an önce doğurmak onu kucağıma almak icin sabirsizlaniyordum, son haftalar her gece bir sonraki gecede evladimla uyumak için can atiyordum, ona hevesle birşeyler aliyor dogum videolarini izlerken agliyordum. Son doktor kontrolune gittigimde bebegimde kordon dolanmasi oldugu icin hemen sezeryan doguma aldilar, esim eve esyalari almaya gitti tek başıma doguma girdim, daha once hic o kadar korkmamistim.daha sonra odaya goturduklerinde bebegim yoktu, nefes alamadigi icin yogun bakıma almışlardi. Çocuğumu görmek icin kalkip yogun bakima yurumem gerekiyordu ama ayaklarimi hissedemiyordum. 2, saat icinde narkozun ve uyusuklugun etkisi gecmeye başlayınca deli gibi canim acimasina ragmen ayaga kalktim. Esimle cocugumu görmeye gittim, o kilolu dogan çocuktan eser yoktu, her tarafinda hortumlar vardi. Doktorlara her sorusumuzda, bir sey söylemek için erken oldugunu söylüyorlardı.
Hastanede 3, gün kaldıktan donra mecbur kalarak bebegimizi orada biraktik ve gittik. Gorumcemin evi hastanenin karisinda oldugu icin, çocuğum hep sütümü icsin diye orada kaldim. Her 2,saatte bir esim sütümu sagip goturuyordu. Her gun 2 ,kere emzirmeye gidiyordum. Çok guzel gekiyordu sutum. Daha sonra cocgumuxu alip eve geldik. O gün bu gündür ben çocugumu kabullenemedim. Deli gibi bebegini isteyen ben şimdi ölmek istiyorum. Eşimden, cocugumdan kacip gitmek istiyorum, hiçbir şey yapamiyorum ve yapamiycagimi biliyorum, artik benim hayatim bitti. Sütümde neredeyse yok denecek kadar az kaldı. Artik ben eski ben degilim ve olamiycam. Bunlari düşündükçe ölmek istiyorum. Yalvaririm bana 2 cift laf söyleyin lütfen, yardım edin icimi söndürün. Lütfen
Lütfen sakin ol. Bu yaşadığını bı çok kadın yaşıyor. Tek değilsin. Kuvez surecinde yaşadıkların ancak patlak vermiş belli ki. Herşey yoluna girecek. Hiç merak etme. Sütün sitresten azalmıştır. Doymuyorsa mama desteği verin. Size yardım edebilecek birisi varsa çağırın. Ve unutma bebeğin çok küçük sana muhtaç. Senin bı parcan o. Bol bol kokla koynunda yatır. Bak artık yanında . Bebek sahibi olmak yorucu zor bı sürec. İnsan çok bunaliyor bazen. Sadece şunu düşün şuan yasadigim benim için zor. Ama gecicek . Ve bı sure sonra geriye dönüp baktığında aslında o kadar da değilmiş neden bu kadar yiprattim kendimi diceksin. Allah bağışlasın hayırlı evlat olsun.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 742 gün geçti.

Amaki hayal

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
5 Ağustos 2017
294
286
Merhaba. Bundan 1 sene öncesine kadar deli gibi çocuğum olsun istiyordum, hamilelgimde bir an önce doğurmak onu kucağıma almak icin sabirsizlaniyordum, son haftalar her gece bir sonraki gecede evladimla uyumak için can atiyordum, ona hevesle birşeyler aliyor dogum videolarini izlerken agliyordum. Son doktor kontrolune gittigimde bebegimde kordon dolanmasi oldugu icin hemen sezeryan doguma aldilar, esim eve esyalari almaya gitti tek başıma doguma girdim, daha once hic o kadar korkmamistim.daha sonra odaya goturduklerinde bebegim yoktu, nefes alamadigi icin yogun bakıma almışlardi. Çocuğumu görmek icin kalkip yogun bakima yurumem gerekiyordu ama ayaklarimi hissedemiyordum. 2, saat icinde narkozun ve uyusuklugun etkisi gecmeye başlayınca deli gibi canim acimasina ragmen ayaga kalktim. Esimle cocugumu görmeye gittim, o kilolu dogan çocuktan eser yoktu, her tarafinda hortumlar vardi. Doktorlara her sorusumuzda, bir sey söylemek için erken oldugunu söylüyorlardı.
Hastanede 3, gün kaldıktan donra mecbur kalarak bebegimizi orada biraktik ve gittik. Gorumcemin evi hastanenin karisinda oldugu icin, çocuğum hep sütümü icsin diye orada kaldim. Her 2,saatte bir esim sütümu sagip goturuyordu. Her gun 2 ,kere emzirmeye gidiyordum. Çok guzel gekiyordu sutum. Daha sonra cocgumuxu alip eve geldik. O gün bu gündür ben çocugumu kabullenemedim. Deli gibi bebegini isteyen ben şimdi ölmek istiyorum. Eşimden, cocugumdan kacip gitmek istiyorum, hiçbir şey yapamiyorum ve yapamiycagimi biliyorum, artik benim hayatim bitti. Sütümde neredeyse yok denecek kadar az kaldı. Artik ben eski ben degilim ve olamiycam. Bunlari düşündükçe ölmek istiyorum. Yalvaririm bana 2 cift laf söyleyin lütfen, yardım edin icimi söndürün. Lütfen
Öncelikle şunu kesinlikle unutma her kadın öyle veya böyle bu süreci yaşıyor ki sen bide çok üzücü bi şekilde başlamışsın bu serüvene. Hazır olmadan doğuma alınmışsın falan çok zor bi anneyi geçtim bi insan için kaldırılabilecek şeyler değil. Bende 4 buçuk aylık bir kız annesiyim. Allaha şükür biz öyle yoğun bakım süreci vs geçirmedik gayet normal bebeğim doğdu aldık eve geldik ona rağmen aynı hisleri bende yaşadım. Hem lohusasın hem çok sıkıntılı günler geçirmişsin sakin ol kendini suçlama bebeğinide kabul edeceksin hayal ettiklerini de yaşayacaksın. Biraz kendine zaman ver. Benim malesef sütüm çok az geldi ve depresyondan stresten bide corona geçirdik ailece doğumdan sonra süt falan kalmadı. Aylarca gözyaşı döktüm bebeğimi emziremediğim için ama şimdi bakıyorum çok gereksizmiş o üzülüp ağladığım zamanları bebeğime sarılarak geçirseymişim keşke. İlk aylar evde bebeğimle yalnız bile kalamıyodum fenalık basıyodu ağlama krizlerine giriyodum asla bakamam hayat bitti diyodum ama yavaş yavaş herşey değişiyo merak etme.Şimdi babası bile gitse de bebeğimle yalnız vakit geçirsek diyorum☺️ İki hafta önce birlikte tatile bile gittik düşün herşey normale dönüyor göreceksin çok güzel olcak hayırlı olsun bebişinle mutlu ömrünüz olsun inşallah.
 

Torvi

Arkana bakma, o tarafa gitmiyorsun..
Kayıtlı Üye
23 Ağustos 2017
1.990
4.532
32
Merhaba. Bundan 1 sene öncesine kadar deli gibi çocuğum olsun istiyordum, hamilelgimde bir an önce doğurmak onu kucağıma almak icin sabirsizlaniyordum, son haftalar her gece bir sonraki gecede evladimla uyumak için can atiyordum, ona hevesle birşeyler aliyor dogum videolarini izlerken agliyordum. Son doktor kontrolune gittigimde bebegimde kordon dolanmasi oldugu icin hemen sezeryan doguma aldilar, esim eve esyalari almaya gitti tek başıma doguma girdim, daha once hic o kadar korkmamistim.daha sonra odaya goturduklerinde bebegim yoktu, nefes alamadigi icin yogun bakıma almışlardi. Çocuğumu görmek icin kalkip yogun bakima yurumem gerekiyordu ama ayaklarimi hissedemiyordum. 2, saat icinde narkozun ve uyusuklugun etkisi gecmeye başlayınca deli gibi canim acimasina ragmen ayaga kalktim. Esimle cocugumu görmeye gittim, o kilolu dogan çocuktan eser yoktu, her tarafinda hortumlar vardi. Doktorlara her sorusumuzda, bir sey söylemek için erken oldugunu söylüyorlardı.
Hastanede 3, gün kaldıktan donra mecbur kalarak bebegimizi orada biraktik ve gittik. Gorumcemin evi hastanenin karisinda oldugu icin, çocuğum hep sütümü icsin diye orada kaldim. Her 2,saatte bir esim sütümu sagip goturuyordu. Her gun 2 ,kere emzirmeye gidiyordum. Çok guzel gekiyordu sutum. Daha sonra cocgumuxu alip eve geldik. O gün bu gündür ben çocugumu kabullenemedim. Deli gibi bebegini isteyen ben şimdi ölmek istiyorum. Eşimden, cocugumdan kacip gitmek istiyorum, hiçbir şey yapamiyorum ve yapamiycagimi biliyorum, artik benim hayatim bitti. Sütümde neredeyse yok denecek kadar az kaldı. Artik ben eski ben degilim ve olamiycam. Bunlari düşündükçe ölmek istiyorum. Yalvaririm bana 2 cift laf söyleyin lütfen, yardım edin icimi söndürün. Lütfen
Lohusa depresyonu yaşıyorsunuz muhtemelen. Ben de ilk oglumu 30 haftalık doğurdum ve cocuk küveze girdi 32 gün. Hergün gittim, sut sagdim 3 saat arasi.. buzluklar sutlerle doldu tasti..aldik cıkardık küvezden, bende bir isteksizlik. Yok yok, yapamıyorum. Annelik ustume oturmuyor. Bana gore degil bu is sanki.. sut bitti gelmiyor. Olani da 4 ay kadar kullandik sukur.. sonra zamanla azaldı ve bitti bu durum. Sabredin ve destek alın. Bu süreç geçici..
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 263 gün geçti.

Thrive60

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
20 Kasım 2017
1.744
5.192
36
Bu yaşadığınız kesinlikle lohusalık depresyonu, doktorla görüşün hemen tedavisini yapsınlar.

Sonuçta doğumda vücut da bir sallanıyor. Vücudunuzdaki kimyasallar dümdüz size yalan söylüyor şu anda.

Mesela dopamin salgısı kesilen fareler önüne peynir konulduğu halde istekleri kalmadığı için aç kalıyor asla yemiyor. Salgı devam eder etmez ise deli gibi yiyorlar. O kimyasalları asla küçümsemeyin.

Zaten doğum sonrası makineyle o kadar sağabildikten, 2 saatte bile sütü verdikten, hastaneyle uğraştıktan sonra tam rahata erince “ben öleyim” diye çöküp kalmak mantıksız.

Hemen doktora gidin lütfen 🙏