Evlenmekle ilgili kararsızlığım ve korkum

Umutsuz olma22

Üye
Kayıtlı Üye
5 Mayıs 2021
101
18
22
Aslında ailemi bırakmaktan korkuyorum sanırım...
27 yaşına girecek ömrü boyunca ailesiyle yaşamış, ailesinden uzağa nerede ise hiç gitmemiş, tüm günü evde odasında geçen çekingen, eli sıcak sudan soğuk suya sokulmamış tabiri caizse babasının prensesi gibi büyümüş ve insanlarla iletişimi olmayan (fobik) biriyim. Yıllar önce birisiyle tanıştım sanaldan ve gerçekten sevdim o sıralar da bu halimden daha kötü bir haldeydim ve karşımdakini reddettim ama onu kaybettiğimde benim için önemi anladım ve durmadan ona ulaşmaya çalıştım ne ise bir şeyler oldu ve bir yıl kadar sonra bana ulaştı ve ilk ciddi ilişkimizin temeli 2017 yılında atıldı. O zamandan bu zamana kavga gürültü ayrıl barış bi şekilde ilişkimiz sürüyor.

Bu ilişkiye başladığımda da çok endişelerim vardı ve bunların hepsini bilir. Birkaç hastalığım var fiziki ve psikolojik bunları da biliyor (ama abarttığımı düşünür genelde). Zaten yansıtıyorum. İlişkiye başlarken ve sürdürürken hep "ciddi" ilişki olarak baktım öyle sürdürdüm. Zaman zaman ayrılıklarımız oldu onu çok özledim, sanki onsuz yapamayacakmışım gibi çok kötü durumlara düşüyorum kendime zarar veriyorum veya çevreme ama genelde kendime. Ne ise en sonunda sevgilim "bu iş olacaksa olsun ya da bitsin" dediğinde evlilikte hiç gözüm olmasa da onu kaybetmek istemediğim için "dene nolacak olmadı boşanırsın" diye kendimi avuttum ama ailemden kopacak olma düşüncesi, kardeşimden babamdan annemden her gün geri döndüğüm evimden odamdan alışkanlıklarımdan, tek başımayken olan pasaklı halimden, bazen kıllarımı bile almayışımdan kısaca rahatlığımdan, yalnızlığımdan kopacak olma düşünceleri, hiç bilmediğim bi ile gitmek zorunda kalacağım ve ben ailemden 2 gün bile ayrı kalamayan birisiyim, kavgalarımız elbet oldu ama el bebek gül bebek büyüdüm şimdiki sevgilim bana onların davrandığı gibi davranmıyor ama onu kaybetmekte istemiyorum ama ailemi de bırakmak istemiyorum ailem yaşlanırken yanlarında olmak istiyorum. Bazen düşünüyorum "birkaç senedir tanıdığım biri için ailemi bırakmaya değer mi" diye. Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor. Sürekli bunları kafama takıp ağlıyorum. Bu endişelerimi sevgilime de söyledim ama o aileme bu kadar bağlı olmamı anlayamıyor bulunduğum şehre de gelmek istemiyor. Evlenecek olursam ya İstanbul ya da Antalyaya gitmek zorunda kalacağım ve ben burayı yeşilliği, ormanını, bir sürü kuş türünü barındıran doğasını çok seviyorum. Şu an ailemleyim ama sadece kendime karşı sorumluluğum var. Sevgilimi seviyorum, her hayalimde yeri var, nerede ise tüm ilklerimi onla yaşadım her anlamda ilklerimi, duygularımı çoğu zaman abartı bulsa da beni seviyor o da ama çocuk gibi pışpışlanmıyorum ve bilmiyorum onu kaybetmek istemiyorum ama ailemi de bırakamıyorum...


Yarın büyük ihtimal buluşmak için gelecek ve ben sanırım ona evlenmek istemediğimi söyleyeceğim işin içinden çıkamıyorum ama bu doğru olan mı bilmiyorum. Ailemi benden uzakta bırakma düşüncesi çok ağır geliyor napacağımı bilmiyorum. Ailem hariç beni onun kadar seven ve bana katlanan ve en önemlisi hayatıma alacak kadar yakın bulacağım birini bulamayacağıma da eminim, bahsettiğim (aslında bahsetmediğim xd) psikolojik sebeplerden ötürü.:anne:Bir sürü yazı ve fikir okudum yaşam hikayesi okudum, dinledim belki akıl gelir diye ama eninde sonunda çok korkuyorum ve herhangi iki seçimden birinde pişman olmaktan korkuyorum. Fikir almak dertleşmek istiyorum kafam çok karışık. :KK43: Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim.^^
Bende demin ayni soruyu sordum yemin ederim benimde sevgilim var ama 2 sene 3 sene sonra evlenip evden gitme düşüncesi beni bitiriyor bilmiyorum belkide bizim bu baglilimiz fazla ama daha kimsenin evinde bile kalmadim
 

Nageshwari

Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
26 Nisan 2021
78
114
27
Bende demin ayni soruyu sordum yemin ederim benimde sevgilim var ama 2 sene 3 sene sonra evlenip evden gitme düşüncesi beni bitiriyor bilmiyorum belkide bizim bu baglilimiz fazla ama daha kimsenin evinde bile kalmadim
Galiba bu hiç evden ayrılmadığımız için çoğumuzda var
 

Genckading

Bir ömür boyu koşarsın, yetiştiğin nasibindir
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
22 Ocak 2017
4.530
5.967
Bence sağlıklı düşünemiyorsun bu konularda yardım alman gerekiyor. Ve kendine güvenin varsa ilişkine ve erkeğe güveniyorsan ve çok seviyorsan aileni bırakıp dünyanın öteki ucuna da gidersin. Tabi bu kararı vermek için iyice güvenmek çok sevmek ve karakterinin oturması, özgüven sahibi olup sorumlulukları yüklenebilmek gerekiyor
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının aldında.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 47 Kg. ile 64 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 160 cm. Başlangıç Kilom :47 Kg. Şimdiki Kilom :47 Kg.

Van helsing

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
8 Haziran 2021
38
44
22
Aynen gerçekten kışkırtıyor sanki bazen inadına yapıyormuş gibi istemediğim şeyleri bildiği halde kendi keyfini umursar ve sıkıcı bulur bu halimi, düşünüyorum bende "gerçekten istiyor muyum" diye en sonunda hep düşündüğüm ise "bana bu kadar uyumsuzken bile kaybetmek istemediğim" oluyor o da zaten zaman zaman benden uzaklaştı ama benden kopmadı en sonunda hala benimle evlenmek istiyor tüm sorunlarıma rağmen galiba umursamamayı başarabildiğinden. Hayatımda gerçekten kimse yok zaten hayatıma da almam kimseyi ama onu seçtim ve bilemiyorum.

Sizin durumunuzu ben yaşasam eminim ki "zorla mı evlendirdim, annenin evindeyken sanki mutlu muydun, artık annen yok ben varım" gibi cümleler kuracağına o kadar eminim ki. Hani beni alıp da anneme götüreceği düşüncesini bu inceliği bile göstereceğini sanmıyorum he ama sorsam beni sever ve farklı şekillerde sevdiğini gösterir ince düşünemiyor sanırım.

Duygularıma karşı kibar değil genelde evet ve beni iyi etmeye farklı yollarla çabalar. Mesela bir şey ona mantıksız gelir ama ben üzüntü öfkeden kuduruyorumdur bana zorla acı çektirerek o şeyi kabul ettirir ve bende artık halsiz düştüğümden gerçek anlamda halsiz kabul etmekten başka seçeneğim kalmıyor. Halbuki o benden istese ben tamam derim onun hislerinden önemli mi sanki çok kötü hissediyorsa dimi. Ona bahsediyorum ama bilmiyorum bazen ben önemsemiyorsun diyorum "bana güven, sen bana güvenmiyorsun" deyip duruyor. Hani pışpışlamıcak ise bile yaptıklarını bi mantığa oturtup bana anlatsa o bile içime su serper ben mantıklı düşünemiyorum o anlarda ama "sana her zaman kendimi yaptıklarımı mı açıklıcam" der. Şu an bile hatırlayınca beni bu konularda üzdüğünü ağlıyorum yazarken bunları seviyorum ama sanki o beni yeterince sevmiyormuş gibi geliyor bazen bu konular yüzünden
Sizi alıp neden annenize götürsün siz kos koca bir yetişkin bireysiniz .Kendiniz gidebilirsinz. Bence terapi almalısınız
 

Van helsing

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
8 Haziran 2021
38
44
22
Başından beri böyle değildi aksine onu darlamadığımda ya da daha az katlanabilir şekilde darladığımda bana kötü bile davranmazdı tamam sevgilim der ve gerçekten de buna uyardı ama zamanla ilişkimiz ciddileştikçe ben daha paylaşamaz ve sürekli bişilerden onu kıskanan, kısıtlayan biri oldum, erkek arkadaşlarıyla oyun oynuyor diye bile kavga çıkardığım oldu çünkü birine alıştıkça sevdikçe sadece benimle olsun isterim. Bunlar ona zamanla fazla gelmeye başladı ve artık umursamamaya başladı "sana iyilik yaramıyo, sana iyi davranılınca bi yerlerin kalkıyo, huzursuzluk çıkarıyosun" demeye başladı. Önceden böyle değildi ama paylaşamıyorum işte ona yansıtmamaya çalışsam da kendime zarar verip sürekli kafama takıyorum, iştahım bile kalmıyor su bile içemiyorum ama o bunları artık sadece sıkıcı buluyor. Yapabilsem bende bunları sıkıntı etmek istemezdim zaten en çok zararı kendime veriyorum günün sonunda o yatıp rahatça uyuyor.
Bunun sebebi sizin hiç arkadaşınız olmaması ve evden dışarı çıkmamamaniz .O yüzden siz bunları yapamadığıniz için tek bilgi beklediğiniz yer sevgiliniz oluyor.