• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Gerçekten ruh hastası mıyım?

Bir arkadaşım vardı babasını kaybetti soğuk bi kızdı yaratılış öyleydi sevgisini hoc göstermezdi gem sesi yüksek savunma halinde konuşurdu
Öyle şeker bir babası vardı ki hep benim de babam böyle olsa derdim
Ama babasına hep bağırırdı şikayet ederdi onu al bu ne böyle o ise hep alırdı yapardı severdi
Bir gün yine böyle ona hakaretler bağırırken adam bir anda yere düşüyor
Beyin kanaması ölüyor
Üzerinden on sene geçti hala kız kendine gelemedi pişmanlık vicdan azabı üzüntü
Vicdan rahatlığından daha rahat yastık yoktur vicdanın rahat mi ?
 
Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi inanmıyorum eğer bunu bir erkek yazmış olsa kesin benim koca kişisi derdim a dan z ye ayni....tek fark çocuğuna da sevgisini göstermez ...
Sen benim eşimin kadın halisin ben çok yoruldum ayrılma kararı aldım ancak adam boşanmak istemiyor eninde sonunda ayrilacagim kesin..

Eğer gerçekten esini seviyorsan mutlaka psikoloğa gitmelisin karşı taraf tek taraflı cabalamaktan yoruluyor ve tukeniyor....Sonra pes ediyor ..insan sevildigini bilmekten cok hissetmek ister .

Eşim de vazgeçti zaten. Asla boşanmaya kabul etmiyor bana rağmen ama o da eskisi gibi sevgisini göstermiyor. İlgilenmiyor vs. Bu sefer de ben hep böyleydim sen böyle bir insan değilsin niye değiştin diye kızıyorum.
 
Eşim de vazgeçti zaten. Asla boşanmaya kabul etmiyor bana rağmen ama o da eskisi gibi sevgisini göstermiyor. İlgilenmiyor vs. Bu sefer de ben hep böyleydim sen böyle bir insan değilsin niye değiştin diye kızıyorum.
aaaa soktayim resmen kız sen yoksa benim es misin allahım esin resmen ben olmus:deli: geri çektim kendimi bosanacagim vs adam bana diyor ki sen değiştin ben hep böyleydim ...ben de diyorum ki artık tahammülüm kalmadı pes ettim ..
 
Öldüğünü düşün bir sabah evden çıkıyor her zamanki gibi
Ve akşam ölüm haberi geliyor
Ve senin son yaptığın ise ona beddua etmek hiç satılmamış olmak o seni sevmesine rağmen ona bir kez şefkat göstermemek üç günlük ölümlü dünya da sebepsiz günlerini zehir ettiğini düşün
Ve artık bitti sen üzüntüden saçını yol üstünü başını yırt artık o evden içeri giremeyecek ve senin pişman olduklarını telafi etme sansin olmayacak
Sana kırgın senim bir gün sevgini görmeden hep bağırma kavga gürültüyle toprağa gittiğini hayal et
Boğazında birşey duyumlenirse bunu hayal ettiğinde kendine gelme sansin var demektir
Ölümü hatırla ben öfke krizine girdiğimde bunu yapıyorum ve gerçekten durduruyor
Çünkü ölümden ötesi yok kalan bilmem kaç gününü bu şekilde mi gecireceksin ?
Hemde kötü bir adamda degilmis resmen dert yanmış annene işin vebal olayına hiç girmiyorum
Bile

Yanlış anlamayın lütfen ama gerçekten ben bu şekilde kendimi motive edemiyorum. Bende işe yaramıyor böyle düşünmek. Zira iki sevdiğim insanı peş peşe kaybettim. İkisi de gençti. Evet bir süre kendimi düzeltmem için etkili oldu bu durum ama asla devamı gelemedi. Hani ben ibret alamıyorum. İbret alma kısımlarım da bozuk.
 
Aslında yazım tarzınızda insana geçen birşeyler var. Tatlı bir kadın olduğunuzu düşünüyorum. O yüzden ruh hastası felan değilsiniz de korkuyor musunuz acaba??
Sevmekten, kaybetmekten, arkasındaki acıdan? Böyle davranarak kendinizi korumaya mı çalışıyorsunuz acaba!
Geçmişinizde sevdiğiniz ve kaybettiğiniz biri var mı?
Eğer tüm bunlar yoksa ve bu ketumluğunuz varsa biraz! sıkıntı :KK14:
Yazık adama yaw :KK67:
Aslında farkındasınızda tavırlarınızın. Düzeltebilirsiniz bence ve hayatınızı çooookkk güzel yapabilirsiniz. Göstermezseniz sevginizi ne bilsin çevrenizdekiler, eşiniz! Müneccim b... yedi bunlar canım:halay:
Güçlü insanlar özür diler, sevgisini gösterebilir, ister... Bence sizde güçlü bir kadınsınız..

Belki de güçlü olma takıntısı yüzünden bu kadar katı bir insan oldum bilemiyorum ki. Elbette kaybettiğim insanlar oldu, fazlasıyla acı da çektim ama acıların kadını da değilim. Herkes kadar acı çektim, herkes kadar yıprandım. Daha fazlası değil. Daha doğrusu hiçbir zaman acı ile beslenen bir tip olmadım. Örttüm üstünü de örtememişsem demek ki.
 
Bence degilsiniz.

Soyle ki, mesela ben hayattan cok kaziklar yemeden once daha mutlu, daha iyimser bir kizdim. Daha sonra nemrut, soguk, mesafeli biri oldum...yani sizin de hayatinizda sizi cok uzen derinden degistiren bir sey oldu mu diye merak ettim. Ben sevdigim erkegi kaybettikten sonra dunya yansa umursamaz moda dustum, nasil diyeyim ruhum hayatta kalmak icin adeta bir zirh ordu kendine. Sizinki de belki hayata, olumsuz olaylara karsi bir zirhtir.

Belki de öyledir ama ben çocukken de sevgi pıtırcığı bir insan değildim. Bu durumda travmam anne karnında mı yaşandı acaba diye düşünüyorum. Tabi ki bu kadar kırıcı ve eleştiri seven bir çocuk değildim lakin şimdi bildiğin çirkef bir şey oldum.
 
Mesela ben senin erkek halin olan es kişisi için şöyle dusunuyorum; çocukken çok simartilmis her istedigi yapılmış (ki öyle ) aynı zamanda aile ilskilerinde sevme sarılma ,öpme ,Özür dileme vs yok o bu durumları normal olarak kodlamis sanırım beynine...
Cinsellik zaten sanki erkek olan bendim o kadın 30 gün yanına gitme gelmez o derece sanirsin padişah torunu .

Peki senin çocukluk nasıldı? Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi
 
Ruh hastası insan "ben hasta mıyım" demez. Hastalığı daima reddeder. Ha ama evet sizde bir sorun olduğu kesin de. Bu bir hastalık değil. Sorunlu bir mizaç gibi görünüyor bana.
Çocuğunuz da elbette mizacını anne babasından alacak. Sorunsuz olmasını beklemek hata olur
Bencr yapılması gereken şey hatalarınızı biliyorsunuz madem. Üzerine gidin. Bi kerecik eşinize sarılın. Güzel bi sms atın bakalım. Yol almaya çalışın. Sitematik olarak kendinize hedefler koyun. Bu şekilde az çok bi düzelme olacaktı.
Şunu da belirtmek isterim ki hepimiz bir parça anormal olabilirz. Mesele çoğunluğa uymak .

SMS de sorun yoktu eskiden. Zaten yazmak hep kurtardı beni. Yazmasam benim koca benimle evlenmezdi muhtemelen. Ancak durum gittikçe kötüleştiği için artık yazarak da söylemiyorum hislerimi.
 
Heh bence de benim dışımda herkes ruh hastası. Ben insan sevmiyorsam bir sebebi vardır illa ki :))
Ben de öyle düşünüyorum.
Temas olayını hiç sevmem, kişisel alanımın taciz edilmesine tahammül edemem.
Genelde her konuya mantıkla yaklaşır, hayvanlar ve çocuklar dışında bir durumla alakalı duygularım devreye girmez.
Bir şey söylediysem o yapılana kadar beyin yerim, ama ben zaten onu söylüyorsam yapılmalı.
Gereksiz olsa niye söyleyeyim değil mi?
Ve bir şey sorulmadıkça fikir beyanından hiç hoşlanmam hele eşim de benim gibi olunca kavga kıyamet gırla bizim evde.
Geçen gece balkondan görünen en az 10 km ötede ki tabelanın nereye ait olduğu konusunda tartıştık, o derece psikopatız.
Haritalar açıldı, navigasyondan sokak sokak ilerledik falan o derece ruh hastası yani, çünkü o yanlış olamaz.
Ama bana göre hep yanlış.
Ona göre de ben hep onu suçlarmışım, hata kabul etmezmişim.
Ve tahammül edemediğim en büyük şeylerden biri de pratik zekalı olamamak, çoklu düşünememek.
O sebeple bizler, sürekli direktif veriyoruz o sebeple mutsuzuz ona rağmen her şey eksik kalıyor, ne yapalım yani, teşekkür edileceğine bir ton şey düşünüp hayata geçirdiğimiz için bir de laf işitiyoruz.
Sizden farkım sıcakkanlı ve girişken bir insanım ama tek bir laf ya da en küçücük bakışa içimde biriktirdiğim tüm nefreti kusar, siler atarım.
Eşinize ettiğiniz bedduaların aynılarını çokça etmişliğim var.
İşte o kadar kırılıyoruz ki ama bunu dile getirmeye utandığımızda karşıdakine bizce en kötü gelen cümlelerle aynı şekilde incinmesini umut ederek zehir saçıyoruz.
 
Bir arkadaşım vardı babasını kaybetti soğuk bi kızdı yaratılış öyleydi sevgisini hoc göstermezdi gem sesi yüksek savunma halinde konuşurdu
Öyle şeker bir babası vardı ki hep benim de babam böyle olsa derdim
Ama babasına hep bağırırdı şikayet ederdi onu al bu ne böyle o ise hep alırdı yapardı severdi
Bir gün yine böyle ona hakaretler bağırırken adam bir anda yere düşüyor
Beyin kanaması ölüyor
Üzerinden on sene geçti hala kız kendine gelemedi pişmanlık vicdan azabı üzüntü
Vicdan rahatlığından daha rahat yastık yoktur vicdanın rahat mi ?

Elbette vicdanım rahat değil ki konuyu açtım. Ancak diyorum ki, ben insanları düşünerek, kendimi düzeltemiyorum. Geçici bir düzelme sağlanıyor böyle yapınca. Ben ancak, kendimle ilgili sorunumun ne olduğunu anlarsam düzelebilirim.
 
SMS de sorun yoktu eskiden. Zaten yazmak hep kurtardı beni. Yazmasam benim koca benimle evlenmezdi muhtemelen. Ancak durum gittikçe kötüleştiği için artık yazarak da söylemiyorum hislerimi.
Bazıları söylemez de mesela onun sevdiği yemeği yapar. Sizi biliyorum. Oğlunuzla yemek yapamazsınız belki ama. Hani bunun gibi küçük ama sevindirici şeyler. Esasında sizi biliyorum ben. Oglunuzla ilgili konularınizi okudum. Sizin için gerçekten üzgünüm. Allah daima yanınızda olsun.
 
Belki de güçlü olma takıntısı yüzünden bu kadar katı bir insan oldum bilemiyorum ki. Elbette kaybettiğim insanlar oldu, fazlasıyla acı da çektim ama acıların kadını da değilim. Herkes kadar acı çektim, herkes kadar yıprandım. Daha fazlası değil. Daha doğrusu hiçbir zaman acı ile beslenen bir tip olmadım. Örttüm üstünü de örtememişsem demek ki.

Niye çok güçlü olmaya çalışıyorsun ki? Herşeyi kontrol etmeye? Çok zor değil mi hayat böyle?
Diyorsun ya acı ile beslenmedim. Zaten öyle olsan ağlar sızlardın insanlar seni teselli ederdi. Ama sen tam tersine belki acılarınla bile restleşip üste çıktın.
Acını da yaşa, sevgini de yaşa, öfkeni de yaşa ama dozunda beaa. Hep aykırı gidersen olmaz :KK70:
Bırak azcık rahatla gitsin yaa...
 
Annenle aranda sorun olduğunu düşünmüyorum ama annene benzediğini düşünüyorum nedense.
Hakkaten neden acaba :olamaz:

Yok yahu annem değişik bir insan. Benzemez kimse ona :) aksine o sevgisini çok rahat dile getirir, pek konuşkandır. Hatta çok konuşkandır arada sussa güzel olur mesela.
 
aaaa soktayim resmen kız sen yoksa benim es misin allahım esin resmen ben olmus:deli: geri çektim kendimi bosanacagim vs adam bana diyor ki sen değiştin ben hep böyleydim ...ben de diyorum ki artık tahammülüm kalmadı pes ettim ..

Yakındır benim kocanın da pes etmesi. Muhtemelen pes edince de "lan ben aşıkmışım niye böyle yaptım ki" diye pişman olurum. Çünkü niye olmayayım.
 
Insanlari oldugu gibi kabul et. Hatalarinin nedenleri vardir. eger bunlari kabul edemiyorsan sevmiyorsundur. boyleyse gorusmeyi kes onlar icin de hayirlisi bu olur.
Ruh hastasi degilsin canini acitmak icin boyle soylemis esin.
Ha bu arada telefonda tartismak asiri yipratici. bu konuyu yuzyuze konusalim deyip kapatmak daha iyi, Yanlis anlasilmalarin onunu keser..
 
Mesela ben senin erkek halin olan es kişisi için şöyle dusunuyorum; çocukken çok simartilmis her istedigi yapılmış (ki öyle ) aynı zamanda aile ilskilerinde sevme sarılma ,öpme ,Özür dileme vs yok o bu durumları normal olarak kodlamis sanırım beynine...
Cinsellik zaten sanki erkek olan bendim o kadın 30 gün yanına gitme gelmez o derece sanirsin padişah torunu .

Peki senin çocukluk nasıldı? Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi

Ahshsh yok yahu ben hiç şımarık bir çocuk olmadım. Öyle ki ikinci derece yanıkla kendi başıma hastaneye gittim 6 yaşındayken. Hep kendi işimi kendim yaptım ve hatta kendi işim olmayan işleri de ben yaptım. Babam göstermezdi ama annem sevgisini gösterirdi. Baba da klasik Türk babası işte.
 
Back
X