• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Gerçekten ruh hastası mıyım?

Ruh hastası filan değilsiniz de, bence eşiniz bir nebze haklı olabilir kinci haliniz sinirli haliniz nasıl yansıyorsa demek ki. O başka bir şekilde daha ağır bir dille ifade etmiş ama psikolojik desteğe ihtiyacınız olduğu kesin. Siz değişirseniz dünya değişir.

Psikolojik destek aldım aslında zamanında. Ya iyi bir doktora rastlamadım ya da bende pek işe yaramadı.
 
Ya cok hossun :) leoparli tayt giy gır gır yap o anlar zaten :KK73:

Ya bisey demeden yanasmayi denesen ? Git sarıl öpüver. Yada duvar köşesine sıkıstır :KK71:

Bir keresinde yatakta yanaşmaya çalışmış, bacağımı üstüne atmıştım. Nasıl kastıysam kendimi, bacağım balyoz etkisi oluşturdu. Seksle sonuçlanması beklenen bu ekstra cilveli hareket, eşimin kramp giren bacağını normale döndürme çabası ile sonlandı. Dur dur krem getireyim diye dolanıyordum evde.
 
Öfkenizin ana kaynağını bulmanız lazım. İçinizdeki öfke öyle bir hal almış ki tüm hayatınızı etkiliyor. küçüklüğünüzde bir yetişkine gösterdiğiniz sevgiden dolayı aldığınız bir tepki içinize kapanmanıza neden olmuş olabilir mi? Ya da sevginizi gösterip de karşılık bulamadığınız?

Psikolog önermeyin demişsiniz,etki görmedim demişsiniz ama bence kendinize uygun birini bulamamışsınız. İyi bir psikoterapist (psikolog değil psikoterapist) bulsanız aslında çok fayda sağlarsınız. Bence bir düşünün.

Şu an çalışmıyorum iki ay sonra maddi olarak rahatlayacağım, çalışma hayatına döneceğim için. Asla tekrar ilaç kullanmam ama iyi bir terapist araştırabilirim.
 
Yani çocuğunuz yaramaz değilmiş, gergin, huzursuz ve mutsuzmuş.

Çocuğunuz sizin küçülmüş haliniz.
Henüz kendisini kontrol etmeyi bilmediği için davranışları aşırı.

Siz yetişkin olduğunuz için, çocuğunuz benzeri davranışları baskılamaya çalışıyorsunuz.

Eşinize beddua edecek kadar çıldırmanız -haklı sebepleriniz olsa bile- aile ortamındaki gerilim, mutsuz bireylerden yayılan kötü elektrik vs çocuğunuzun gidişatını olumsuz etkilemiş.

Önceliğiniz çocuğunuzun ve sizin huzurlu olmak olmalı. Mutluluk peşinden gelir.

Dr lar sadece destektir, çare yine kendinizde.

Bugüne kadar her ne yaşadıysanız unutun ve kendinizi, eşinizi, ailenizi affedin her şey için.

Çocuğunuza karşı olan olumlu ve güzel her davranışı, herkese uygulayın. Oğlunuzu öpünce peşinden eşinizi de öpün, içinizden gelmese de yapın, zamanla alışacaksınız.
Oğlunuzla güldüğünüz, eğlendiğiniz aktiviteleri çoğaltın.
Herkese sarılın, öfkenizi değil sevginizi çoğaltın.

Kinci olabilirsiniz, affetmeyin ama unutun. Unutursanız hafiflersiniz.

Size olumlu katkı sağlayacak şeylere odaklanın, olumsuzluklardan uzak durmaya çalışın.

Yatarken, kalkarken, herhangi bir işle meşgul olurken kendinize olumlu telkinlerde bulunun. "Mutluyum, huzurluyum, sinirli değilim, gergin değilim, sarılmayı seviyorum, gülmeyi seviyorum vb"

Zamanla bu sözleri beyniniz otomatik komut olarak algılayıp sizi bu hislere yönlendirecek.

Ben test ettim, onayladım. Gerçekten etkili oluyor.

Bir dönem sadece uyku hapıyla uyuyabilen bir insanken, bu olumlu telkin metoduyla başı yastığa daha değmeden uyuyan insana dönüştüm.

Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi

Çok teşekkür ederim önerileriniz için. Evet bunu sıkça düşünüyorum. Her ne kadar oğluma davranışımda bir gerginlik, sertlik olmasa da evdeki soğukluk onu etkiliyor olabilir. En nihayetinde kavga etmeseler de birbirlerine neredeyse yabancı iki ebeveyn ile yaşıyor çocuk.

Bu telkin mevzusunu zamanında araştırmış ve denemiştim. Lakin her konuda olduğu gibi istikrar sağlayamadım.
 
Aaa merhaba sevgili kendim.
Ben de zaman zaman bir manyak oldugumu dusunmuyor degilim.
Bizde de hep esim yapicidir, ben hep elestiren, sorgulayan, mukemmellik bekleyen ve yine ben uzuntumu ofkeyle ve canini yakacak seyler bulmakla belli eden.
Ayni yav ayni.
Bir tek cocuklarima belli ederim sevdigimi.
Kibirli bulunurum hem esim tarafindan hem her ortamda o cok gururludur denir benim icin.

Aslinda zayif gorunmekten korkmuyorum ama bir sekilde her duygumun sonu ofkeye cikiyor.
Cozum onerim yok.
Torpulenmek sart ama belki de hayatimizdaki insanlar pambıh gibi seker gibi tipler oldugundan simariklik mi yapabiliyoruz bilmiyorum ki iste.

Benim aile gecmisim berbatti ama.
Bunun etkisi var kabul ediyorum ama arkaasina siginiyormusum gibi de geliyor.
Yani ben de kelim ve ilacim yok.
 
Şu an çalışmıyorum iki ay sonra maddi olarak rahatlayacağım, çalışma hayatına döneceğim için. Asla tekrar ilaç kullanmam ama iyi bir terapist araştırabilirim.


İlaç uzun soluklu bir çözüm olmaz zaten sizin için, sorunun asıl kaynağını keşfedip üzerinden gelmeniz lazım. Ama ne olur bu süreci daha kolay atlatmak için doktorun da önerisiyle ilaç kullanabilirsiniz. Orası ayrı. Ama o da tabii ki sizin bileceğiniz şey. Umarım kısa sürede adım atarsınız, çünkü hayat hem size hem de eşinize çok zor olmuş.
 
Ben de öyle düşünüyorum.
Temas olayını hiç sevmem, kişisel alanımın taciz edilmesine tahammül edemem.
Genelde her konuya mantıkla yaklaşır, hayvanlar ve çocuklar dışında bir durumla alakalı duygularım devreye girmez.
Bir şey söylediysem o yapılana kadar beyin yerim, ama ben zaten onu söylüyorsam yapılmalı.
Gereksiz olsa niye söyleyeyim değil mi?
Ve bir şey sorulmadıkça fikir beyanından hiç hoşlanmam hele eşim de benim gibi olunca kavga kıyamet gırla bizim evde.
Geçen gece balkondan görünen en az 10 km ötede ki tabelanın nereye ait olduğu konusunda tartıştık, o derece psikopatız.
Haritalar açıldı, navigasyondan sokak sokak ilerledik falan o derece ruh hastası yani, çünkü o yanlış olamaz.
Ama bana göre hep yanlış.
Ona göre de ben hep onu suçlarmışım, hata kabul etmezmişim.
Ve tahammül edemediğim en büyük şeylerden biri de pratik zekalı olamamak, çoklu düşünememek.
O sebeple bizler, sürekli direktif veriyoruz o sebeple mutsuzuz ona rağmen her şey eksik kalıyor, ne yapalım yani, teşekkür edileceğine bir ton şey düşünüp hayata geçirdiğimiz için bir de laf işitiyoruz.
Sizden farkım sıcakkanlı ve girişken bir insanım ama tek bir laf ya da en küçücük bakışa içimde biriktirdiğim tüm nefreti kusar, siler atarım.
Eşinize ettiğiniz bedduaların aynılarını çokça etmişliğim var.
İşte o kadar kırılıyoruz ki ama bunu dile getirmeye utandığımızda karşıdakine bizce en kötü gelen cümlelerle aynı şekilde incinmesini umut ederek zehir saçıyoruz.

:KK57:
Ruh eşim :D
 
Birkaç şey duydum bu hususta ama çok fazla bilgim yok. Bilginiz varsa kısacık özet geçer misiniz.
Ben kişisel sorunlarımızın alt yapısında çocukluk yaşantılarının ve bizi büyüten ebeveyn tutumlarının çok etkili olduğunu düşünüyorum.
PDR yüksek lisans eğitiminde öğrendiklerim de bu düşüncemi destekliyor.
Annenize ilişkin yazdıklarınız ve yoğun öfke duygusu içinde olmanız bende geçmişe yönelik bir zhinsel temizlik yapmanızın iyi olacağını düşündürdü.
Aile dizimi benim de yeni duyduğum ve araştırdığım bir konu.
Grup halinde uygulanıyor, rol dağılımı ve canlandırma yapılıyor. Geçmişte sizi olumsuz etkileyen durumlarla yüzleşiyorsunuz.
Eşiyle ciddi sorunlar yaşayan bir arkadaşım bu çalışmadan kişisel olarak çok fayda gördüğünü söyledi, benim de dikkatimi çeken bu oldu. Arkadaşım daha sakin ve iletişim becerileri güçlendi.
Evliliğinizdeki sorunlar akşamdan sabaha çözülmez elbette profesyonel yardım ve aile terapisi lazım.
Bununla birlikte önce kişisel sorunlarınıza yoğunlaşmanız daha doğru olur diye düşünüyorum. Sevgiyle kalın.
 
Ahshsh yok yahu ben hiç şımarık bir çocuk olmadım. Öyle ki ikinci derece yanıkla kendi başıma hastaneye gittim 6 yaşındayken. Hep kendi işimi kendim yaptım ve hatta kendi işim olmayan işleri de ben yaptım. Babam göstermezdi ama annem sevgisini gösterirdi. Baba da klasik Türk babası işte.

İşte sorun burda bence...
Bende öyleyim her işi ben yaparım biri söylese de söylemese de..
Evdeki erkek işlerini bile bekarken yaparım ki hâlâ öyle...
Herşeyde mantık ararım,mantıklı açıklaması olması gerek herşeyin...
İnsanların yerine düşünüp konuştuğum bile oluyor...
Dışımda öyle bir kabuğum var ki sert,öfkeli dik başlı herşeyi en iyi ben bilirim edası...
Ama çok derinlerimiz bu değil sanki...

Oluruna bırakmayı becerebilsek yönetmekten vazgeçebilsek belkide mutlu olacağız..?
 
Bir keresinde yatakta yanaşmaya çalışmış, bacağımı üstüne atmıştım. Nasıl kastıysam kendimi, bacağım balyoz etkisi oluşturdu. Seksle sonuçlanması beklenen bu ekstra cilveli hareket, eşimin kramp giren bacağını normale döndürme çabası ile sonlandı. Dur dur krem getireyim diye dolanıyordum evde.
Ben de ilk teklifim de hadi oynasalim demistim :KK76::KK53: ayy bi gülme geldi aklima gelince :olamaz:

Ama iste ilk teklifler zor oluyo sonda sırın yırtıliyo gel bak bir sey yapmıcam seklin de evriliyosun :KK19:
 
Aslında bazen içimden geliyor hatta özeniyorum pıtırcık çiftlere :) gururun dozu biraz fazla bende. Eşimin beni kırmasını ya da söylediği kötü sözleri unutup yaklaşırsam gurursuzluk yapmış, kendimi yok saymış gibi hissediyorum. Affetme özelliğim pek yok. He affetmiyorum da sürekli bunları düşünüp hayatı zindan mı ediyorum, hayır. Çoğunlukla unutuyor ve yok sayıyorum. Önemsemiyorum kötü olayları. Ancak o anlarda hissettiğimi unutamıyorum.

Özenme pıtırcık Çiftlere :) herkes her kalıba giremiyor. Kendi yolunu bul...
eşinin de kırgınlıkları var, e bir noktada evlisiniz, her yakınlaşmanızda onun da gururunu zorlayan bir nokta var... ne kadar daha devam edebilir ki?
daha kendinizce gösterin sevdiğinizi.

Ben öyle kırmızı iç çamaşırı hazırlanıp falan kendimi sunamam mesela.
Başkasının hoşuna gidebilir ama bu bana garip hissettirir.
Onun yerine kucağına yatarım. Yemek masasında otururken bazen arkasından boynuna sarılırım, öperim.
Genelde hep kaçamak, uzun sürmeyecek anları tercih ediyorum bende. Çünkü uzun uzadıya ne yapacağımı şaşırıyorum :) bir de yapmacık kaçıyor, uymuyor bana. O ilk harekete geçiren an sanırım kıramadıgınız, gurur yaptığınız
Arada izleyin eşinizi. Güzel yanlarını, birlikte mutlu olduğunuz anları düşünün. Belki yardımı olur.
 
Idrakyollariiltihabi Idrakyollariiltihabi iyi bir terapist bulup kendini affetme çalışması yaptirman bence...
Ben 2 hafta önce tesadüfen bu sorunlarla çalışan bir güzel insanla karşılaştım, ilk sorduğu anlat bana ne oluyor dedi... ölüyorum kimse farkında değil demiştim anlattım anlattim adam kendini affetmek ister misin dedi evet dedim ....geçmişime kendime ,anneme, babama ,bana istismar yapan insana vs acidan ağlarken terapi bitiminde nasılsın dediğinde mutluktan ağlarken buldum kendimi hayatımda yaptığım en iyi şey bu oldu geçmişi affetme .
 
Çok teşekkür ederim önerileriniz için. Evet bunu sıkça düşünüyorum. Her ne kadar oğluma davranışımda bir gerginlik, sertlik olmasa da evdeki soğukluk onu etkiliyor olabilir. En nihayetinde kavga etmeseler de birbirlerine neredeyse yabancı iki ebeveyn ile yaşıyor çocuk.

Bu telkin mevzusunu zamanında araştırmış ve denemiştim. Lakin her konuda olduğu gibi istikrar sağlayamadım.
Bundan sonra motivasyon kaynağı oğlunuz olsun mesela.
Onun huzurlu bir yetişkin olması için temeli şimdiden atılmalı değil mi?

Belki bu şekilde istikrarlı olursunuz.
 
bir kavgada eşime "öl inşallah da oğlumla mutlu olalım" dedim.
ofke kontrolu sorununuz olabilir mi?
Cunku insan icinden karsisindakine bir suru laf sayar ama agzindan cikmadan evvel filtreleyerek soylemesi gerektigini bilir.
Sevginizi gosteremiyorsaniz sizin cocuklugunuzda muhakkak bazi sorunlar olmus demektir, anne babanizi cocuklugunuzu, diger kardeslerinizle size davranislarini falan dusunun. Muhakkak bulursunuz bir seyler.

Kendinizi ifade etmeyi ogrenin. Nasili bir nevi nefis terbiyesi yapmak. Cunku psikolog yolunu kapatmissiniz. Ofkenizi yenmeye calismaniz gerek. Kirilinca bu davranisin cok yanlis ve kirici demek, kendimizi sozlerle ifade etmek o kadar zor degil inanin. Sizin sectiginiz yikici-kirici ifade etme şekliyle hayatiniz kolaylasmaz, zorlasir.

Ayrica sirf bizim annemiz, babamiz, eşimiz ya da cocugumuz olduklari icin kimseye kotu davranmaya hakkimiz yok. Onlar bizim tapulu malimiz degil. Hele ki yetiskin bireyler terk ederek uzaklasir, cocuklar ruhsal olarak bizden kopar uzaklasir. "Ben de boyleyim, ne yapayim" gibi dusunemeyiz.
 
Şu an zamanım olmadığından tüm yorumları okuyamadım
Anlatma şeklinize bayıldım bu arada
Benzer yanlarımız çok .
Salın kendinizi biraz amannn boşver moduna geçin
Ben ölümlü dünya diye düşünüp aştım bazı şeyleri.
Öfke kısmını özellikle.
An'ın tadını çıkarmak iyi geliyor
 
Back
X