Ölen duygularım, yeniden dirilir mi ?

Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Günaydın ☀️ Eski konularımı bilen bilir. Bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim. 10 aylık bir evlilik sürecim oldu. Çocuğum yok.Madde bağımlılığı,paranoya ve artarak devam eden şiddet sonrası ailemin yanına geldim. 4 aydan beri ,boşanma sürecindeyim. Ailem, her zaman destekçim oldu. Buraya, uzun uzun eski yaşadığım kötü günleri yazıp, kafa ütülemeyeceğim .Bu sefer,farklı bir konuyla geldim.Eski konularımı merak edenler,inceleyebilir.Buraya açtığım konuların özeti ; çok kötü olduğum,atlatamadığım, eski eşime üzüldüğüm ve kafamın karıştığıydı. Psikolojik olarak,çok kötü durumdaydım. Sürekli, yaşadığım olaylar gözümün önüne geliyordu. O kadar bastırılmıştım ki evliliğimde, artık insan içine karışmakta ve insanlarla iletişim kurmakda zorlanıyordum. Çok sağlıksız düşünüyordum. Eski konularımı okudukça , ne kadar sağlıksız olduğumu, bir kez daha görmüş oldum.Aileme ve bana yaptığı saygısızlığa rağmen, nasıl onun için üzüldüm diye ,kendime sitem ediyorum. Sevgi,şiddet barındırmaz. İnsan,katilini sevemez! Neyse ,konuma geleyim. Ailem, gerek eğitimim konusunda, gerek genel olarak, maddi ve manevi hep yanımda oldular. Ben bu süreci atlatamadığım için, psikiyatriye gitmiştim. Dikey Geçiş Sınavı’na hazırlanmam lazım ama sürekli bir ağlama krizleri, sonra anlamsız bir şekilde mutlu olma durumları vs.oluyordu. Psikiyatriye gittiğimde, elim ayağım titriyordu. Cümle kuramadım. O yüzden kağıda yazmıştım sorunlarımı. O kadar kötüydüm ki... İki tane antidepresan yazdı. Önerdiği dozlarda kullanmaya başladım ve hala da devam ediyorum. Sorun şu ki : Önceden çok duygusal bir kadındım. En ufacık bir şeyde bile,hemen gözlerim dolardı. Bir dizi veya film sahnesinde bile burnumun direği sızlardı. Mecazi olarak değil gerçekten sızlardı. Ağlamamak için tutardım kendimi. Kızardım kendime hep. Bu kadar duygusal olma diye. Şimdi ise tam tersi. Ruh gibi oldum. Bugün bir sahne vardı televizyonda. Babamın gözlerinden yaş geldi, fark ettim. Anneme baktım gözleri dolmuş. Ama bende tık yok. Taş duvar gibi oldum resmen. Eskiden olsa her şeye üzülürdüm. Eş kişisinin yaptıklarına rağmen ona bile üzülürdüm. Bakın, eş kişisi diyorum artık. Nasıl bu duruma geldim? Geçenlerde ondan haber geldi yine.Benimle olmak istiyormuş, iyi değilmiş, çok pişmanmış. Ama üzülmedim. Konuşmadım da.Sadece kendimi önemseye başladım artık. Normalde oturup üzülmem gerekiyordu. Artık onunla alakalı bir şey duyduğum zaman nötrüm. Bu benim için imkansız bir şeydi. Sadece ona karşı da değil herkese ve her şeye karşı nötr oldum. Umursamazlaştım.Duyarsızlaştım. Bunda antidepresanların çok büyük etkisi var. Doktor gerek görmediği takdirde bırakmayı düşünmüyorum ama bu halimden memnun değilim. Hiç bir duygum kalmadı sanki. Ders çalışmaya başladım ve sürekli DGS ye çalışıyorum. Evet bu iyi bir şey ama hayatım sadece dersten ibaret oldu. Bu şehirde yeni olduğumuz için arkadaş çevrem yok. İşim olduğu zaman dışarı çıkıyorum sadece. Onun harici 10 gün hiç evden çıkmadığımı bilirim. Ben duygularımı istiyorum. Tabiki bu aşk ve sevgi manasında değil. Eski duygusal, duyarlı halimi özlüyorum. Bu duyarsızlığın bana kattığı en önemli şeyler, eski eşim konusunda artık kafamın karışmaması ve daha radikal kararlar almam. Boşanmadık ama artık eski demeyi yeğliyorum. Antidepresan kullanıp da benimle aynı dertten muzdarip olan var mı ? Artık ağlayamıyorum. Ağlamak da güzeldi. İçim hafifliyor ve ezildiğim yükten kurtuluyordum sanki. Ama şu an ağlayamıyorum ve sürekli duvar gibiyim ya, acaba diyorum antidepresan benim duygularımı bastırıyor da doktorum bıraktırdıkdan sonra bastırdığım duygularım daha ağır şekilde gün yüzüne çıkarsa, o zaman ne yaparım ? Sizlerin kıymetli yorumlarına çok ihtiyacım var. Daha önceki konularıma yaptığınız yorumların bana çok katkısı oldu. Kendimi sorgulamama ve gerçek kişiliğimi bulmama epey katkınız dokundu. Yakın çevremdeki kişilere anlatsam, takma geçecek, aman ne güzel işte vs. gibi klişe laflar duyacağım. O yüzden sizlere sığınıyorum. Ne önerirsiniz bana? Duygularımı yeniden nasıl canlandırabilirim ? Zamanla düzelir miyim? Yoksa antidepresanları kullanmaya devam ettiğim sürece , bu duruma alışmalı mıyım ? Değerli vaktini ayırıp okuyan ve yorum yapan herkese şimdiden çok teşekkür ederim. İyiki varsınız...💜

NOT : Bu arada boşanma davam için , delillerimi avukatıma kargoladım.Ön inceleme duruşması için ,gün verilmesini bekliyorum.

🎈Umarım, hepimiz çok mutlu oluruz.🤗Biz kadınlar olarak,çok güçlüyüz. Bizden başka değerli, kimse yok. Öncelikle, kendinizi sevin. Kendinize değer verin ki başkaları da size saygı duyup, değer versin. Kendisini sevmeyen, kendisine saygısı olmayan insana, kimse saygı duymaz, sevmez. Kısacık ömrünüzü mutlu mesut geçirmek yerine, ruhu bozuk adamlarla, bir ömür mutsuz geçirmeyin. Eğer şiddet varsa; fiziksel veya psikolojik hiç farketmez. Düzeltmeye çalışmayın, çünkü düzelmeyecekler. Ruhunuzu ve kalbinizi inciten ne varsa, kim varsa terk edin! İlk defa bu sözü kullanıyorum. Ama gerçek bu. Bir psikiyatrist demiş ki : “ Bize hiç bir zaman gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettiği kişiler gelir. “ Kimsenin, sizi hasta etmesine izin vermeyin. Neyse, kalbiniz gibi geçsin hayatınız, su gibi aksın dertleriniz. Hoşçakalın...💜
 
Son düzenleme:


Aylakkadin

Başlangıç 81 güncel 60.00 hedef 55.0
Kayıtlı Üye
31 Mayıs 2019
3.655
8.219
Günaydın ☀️ Eski konularımı bilen bilir. Bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim. 10 aylık bir evlilik sürecim oldu. Çocuğum yok.Madde bağımlılığı,paranoya ve artarak devam eden şiddet sonrası ailemin yanına geldim. 4 aydan beri ,boşanma sürecindeyim. Ailem, her zaman destekçim oldu. Buraya, uzun uzun eski yaşadığım kötü günleri yazıp, kafa ütülemeyeceğim .Bu sefer,farklı bir konuyla geldim.Eski konularımı merak edenler,inceleyebilir.Buraya açtığım konuların özeti ; çok kötü olduğum,atlatamadığım, eski eşime üzüldüğüm ve kafamın karıştığıydı. Psikolojik olarak,çok kötü durumdaydım. Sürekli, yaşadığım olaylar gözümün önüne geliyordu. O kadar bastırılmıştım ki evliliğimde, artık insan içine karışmakta ve insanlarla iletişim kurmakda zorlanıyordum. Çok sağlıksız düşünüyordum. Eski konularımı okudukça , ne kadar sağlıksız olduğumu, bir kez daha görmüş oldum.Aileme ve bana yaptığı saygısızlığa rağmen, nasıl onun için üzüldüm diye ,kendime sitem ediyorum. Sevgi,şiddet barındırmaz. İnsan,katilini sevemez! Neyse ,konuma geleyim. Ailem, gerek eğitimim konusunda, gerek genel olarak, maddi ve manevi hep yanımda oldular. Ben bu süreci atlatamadığım için, psikiyatriye gitmiştim. Dikey Geçiş Sınavı’na hazırlanmam lazım ama sürekli bir ağlama krizleri, sonra anlamsız bir şekilde mutlu olma durumları vs.oluyordu. Psikiyatriye gittiğimde, elim ayağım titriyordu. Cümle kuramadım. O yüzden kağıda yazmıştım sorunlarımı. O kadar kötüydüm ki... İki tane antidepresan yazdı. Önerdiği dozlarda kullanmaya başladım ve hala da devam ediyorum. Sorun şu ki : Önceden çok duygusal bir kadındım. En ufacık bir şeyde bile,hemen gözlerim dolardı. Bir dizi veya film sahnesinde bile burnumun direği sızlardı. Mecazi olarak değil gerçekten sızlardı. Ağlamamak için tutardım kendimi. Kızardım kendime hep. Bu kadar duygusal olma diye. Şimdi ise tam tersi. Ruh gibi oldum. Bugün bir sahne vardı televizyonda. Babamın gözlerinden yaş geldi, fark ettim. Anneme baktım gözleri dolmuş. Ama bende tık yok. Taş duvar gibi oldum resmen. Eskiden olsa her şeye üzülürdüm. Eş kişisinin yaptıklarına rağmen ona bile üzülürdüm. Bakın, eş kişisi diyorum artık. Nasıl bu duruma geldim? Geçenlerde ondan haber geldi yine.Benimle olmak istiyormuş, iyi değilmiş, çok pişmanmış. Ama üzülmedim. Konuşmadım da.Sadece kendimi önemseye başladım artık. Normalde oturup üzülmem gerekiyordu. Artık onunla alakalı bir şey duyduğum zaman nötrüm. Bu benim için imkansız bir şeydi. Sadece ona karşı da değil herkese ve her şeye karşı nötr oldum. Umursamazlaştım.Duyarsızlaştım. Bunda antidepresanların çok büyük etkisi var. Doktor gerek görmediği takdirde bırakmayı düşünmüyorum ama bu halimden memnun değilim. Hiç bir duygum kalmadı sanki. Ders çalışmaya başladım ve sürekli DGS ye çalışıyorum. Evet bu iyi bir şey ama hayatım sadece dersten ibaret oldu. Bu şehirde yeni olduğumuz için arkadaş çevrem yok. İşim olduğu zaman dışarı çıkıyorum sadece. Onun harici 10 gün hiç evden çıkmadığımı bilirim. Ben duygularımı istiyorum. Tabiki bu aşk ve sevgi manasında değil. Eski duygusal, duyarlı halimi özlüyorum. Bu duyarsızlığın bana kattığı en önemli şeyler, eski eşim konusunda artık kafamın karışmaması ve daha radikal kararlar almam. Boşanmadık ama artık eski demeyi yeğliyorum. Antidepresan kullanıp da benimle aynı dertten muzdarip olan var mı ? Artık ağlayamıyorum. Ağlamak da güzeldi. İçim hafifliyor ve ezildiğim yükten kurtuluyordum sanki. Ama şu an ağlayamıyorum ve sürekli duvar gibiyim ya, acaba diyorum antidepresan benim duygularımı bastırıyor da doktorum bıraktırdıkdan sonra bastırdığım duygularım daha ağır şekilde gün yüzüne çıkarsa, o zaman ne yaparım ? Sizlerin kıymetli yorumlarına çok ihtiyacım var. Daha önceki konularıma yaptığınız yorumların bana çok katkısı oldu. Kendimi sorgulamama ve gerçek kişiliğimi bulmama epey katkınız dokundu. Yakın çevremdeki kişilere anlatsam, takma geçecek, aman ne güzel işte vs. gibi klişe laflar duyacağım. O yüzden sizlere sığınıyorum. Ne önerirsiniz bana? Duygularımı yeniden nasıl canlandırabilirim ? Zamanla düzelir miyim? Yoksa antidepresanları kullanmaya devam ettiğim sürece , bu duruma alışmalı mıyım ? Değerli vaktini ayırıp okuyan ve yorum yapan herkese şimdiden çok teşekkür ederim. İyiki varsınız...💜

NOT : Bu arada boşanma davam için , delillerimi avukatıma kargoladım.Ön inceleme duruşması için ,gün verilmesini bekliyorum.

🎈Dilerim hep mutlu olursunuz. Unutmayın! Biz kadınlar olarak,çok güçlüyüz. Bizden başka değerli kimse yok. Öncelikle kendinizi sevin. Kendinize değer verin ki başkaları da size saygı duyup, değer versin. Kendisini sevmeyen, kendisine saygısı olmayan insana kimse saygı duymaz, sevmez. Kısacık ömrünüzü mutlu mesut geçirmek yerine, ruhu bozuk adamlarla, bir ömür mutsuz geçirmeyin. Eğer şiddet varsa; fiziksel veya psikolojik hiç farketmez. Düzeltmeye çalışmayın, çünkü düzelmeyecekler. Ruhunuzu ve kalbinizi inciten ne varsa, kim varsa terk edin! İlk defa bu sözü kullanıyorum. Ama gerçek bu. Bir psikiyatrist demiş ki : “ Bize hiç bir zaman gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettiği kişiler gelir. “ Kimsenin sizi hasta etmesine izin vermeyin. Neyse kalbiniz gibi geçsin hayatınız, su gibi aksın dertleriniz. Hoşçakalın...💜
Kuzum yaşadıklarını yaşadım. Şimdi duygusuz ol ve o dgsyi kazan.
Biraz zaman geçsin insannyine aynı insan oluyor
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 506 gün geçti.



Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 43 Kg. ile 58 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 152 cm. Başlangıç Kilom :81 Kg. Şimdiki Kilom :60.0 Kg.

Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Kuzum yaşadıklarını yaşadım. Şimdi duygusuz ol ve o dgsyi kazan.
Biraz zaman geçsin insannyine aynı insan oluyor
Çok geçmiş olsun canım benim. Şu an nasılsın ? İnşallah öyle olacak 🙏🏻
 


birazhuzurdu2008

🌺🌺🌺6. Takim🌺🌺🌺
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
22 Ağustos 2020
2.414
12.502
Geçenki konunuda okumuş yorum yapmıştım. O eşe kesinlikle dönme ondan sana bırsey olmaz, Adamın kendisine hayrı yok. Bu ruh halinde tamamen ılaclardan kaynaklı.
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 46 Kg. ile 61 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 157 cm. Başlangıç Kilom :81 Kg. Şimdiki Kilom :74 Kg.

Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769


Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Geçenki konunuda okumuş yorum yapmıştım. O eşe kesinlikle dönme ondan sana bırsey olmaz, Adamın kendisine hayrı yok. Bu ruh halinde tamamen ılaclardan kaynaklı.
Ona dönmek gibi bir düşüncem yok artık. Nötrüm anlattığım gibi. Biliyorum ilaçlardan kaynaklı olduğunu, içimi dökmek istedim , belki benimle aynı durumu yaşayan birileri çıkar da ruh halime katkı sağlar diye
 


Aylakkadin

Başlangıç 81 güncel 60.00 hedef 55.0
Kayıtlı Üye
31 Mayıs 2019
3.655
8.219

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 506 gün geçti.



Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 43 Kg. ile 58 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 152 cm. Başlangıç Kilom :81 Kg. Şimdiki Kilom :60.0 Kg.

Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Oo çok zaman geçti. Birde benim kızım vardı. Cidden çok zordu. Kizmin için çok üzülüyordum
Rabbim bundan sonra sizi ve kızınızı daha da mutlu etsin inşallah 🙏🏻 Öpün benim yerime😘
 


Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Ilactan kaynaklanıyordur cnm..
Bunların hepsi geçecektir
Sen umutsuz olma herşey yoluna girecek duyguların düzelecek sadece zaman..
Geçmiş olsun⚘
Çok teşekkür ederim, desteğiniz için. Umarım öyle olur 🙏🏻
 


Aylakkadin

Başlangıç 81 güncel 60.00 hedef 55.0
Kayıtlı Üye
31 Mayıs 2019
3.655
8.219

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 506 gün geçti.



Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 43 Kg. ile 58 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 152 cm. Başlangıç Kilom :81 Kg. Şimdiki Kilom :60.0 Kg.

Asss aaa

Aktif Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
21 Şubat 2020
2.800
1.753
Günaydın ☀️ Eski konularımı bilen bilir. Bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim. 10 aylık bir evlilik sürecim oldu. Çocuğum yok.Madde bağımlılığı,paranoya ve artarak devam eden şiddet sonrası ailemin yanına geldim. 4 aydan beri ,boşanma sürecindeyim. Ailem, her zaman destekçim oldu. Buraya, uzun uzun eski yaşadığım kötü günleri yazıp, kafa ütülemeyeceğim .Bu sefer,farklı bir konuyla geldim.Eski konularımı merak edenler,inceleyebilir.Buraya açtığım konuların özeti ; çok kötü olduğum,atlatamadığım, eski eşime üzüldüğüm ve kafamın karıştığıydı. Psikolojik olarak,çok kötü durumdaydım. Sürekli, yaşadığım olaylar gözümün önüne geliyordu. O kadar bastırılmıştım ki evliliğimde, artık insan içine karışmakta ve insanlarla iletişim kurmakda zorlanıyordum. Çok sağlıksız düşünüyordum. Eski konularımı okudukça , ne kadar sağlıksız olduğumu, bir kez daha görmüş oldum.Aileme ve bana yaptığı saygısızlığa rağmen, nasıl onun için üzüldüm diye ,kendime sitem ediyorum. Sevgi,şiddet barındırmaz. İnsan,katilini sevemez! Neyse ,konuma geleyim. Ailem, gerek eğitimim konusunda, gerek genel olarak, maddi ve manevi hep yanımda oldular. Ben bu süreci atlatamadığım için, psikiyatriye gitmiştim. Dikey Geçiş Sınavı’na hazırlanmam lazım ama sürekli bir ağlama krizleri, sonra anlamsız bir şekilde mutlu olma durumları vs.oluyordu. Psikiyatriye gittiğimde, elim ayağım titriyordu. Cümle kuramadım. O yüzden kağıda yazmıştım sorunlarımı. O kadar kötüydüm ki... İki tane antidepresan yazdı. Önerdiği dozlarda kullanmaya başladım ve hala da devam ediyorum. Sorun şu ki : Önceden çok duygusal bir kadındım. En ufacık bir şeyde bile,hemen gözlerim dolardı. Bir dizi veya film sahnesinde bile burnumun direği sızlardı. Mecazi olarak değil gerçekten sızlardı. Ağlamamak için tutardım kendimi. Kızardım kendime hep. Bu kadar duygusal olma diye. Şimdi ise tam tersi. Ruh gibi oldum. Bugün bir sahne vardı televizyonda. Babamın gözlerinden yaş geldi, fark ettim. Anneme baktım gözleri dolmuş. Ama bende tık yok. Taş duvar gibi oldum resmen. Eskiden olsa her şeye üzülürdüm. Eş kişisinin yaptıklarına rağmen ona bile üzülürdüm. Bakın, eş kişisi diyorum artık. Nasıl bu duruma geldim? Geçenlerde ondan haber geldi yine.Benimle olmak istiyormuş, iyi değilmiş, çok pişmanmış. Ama üzülmedim. Konuşmadım da.Sadece kendimi önemseye başladım artık. Normalde oturup üzülmem gerekiyordu. Artık onunla alakalı bir şey duyduğum zaman nötrüm. Bu benim için imkansız bir şeydi. Sadece ona karşı da değil herkese ve her şeye karşı nötr oldum. Umursamazlaştım.Duyarsızlaştım. Bunda antidepresanların çok büyük etkisi var. Doktor gerek görmediği takdirde bırakmayı düşünmüyorum ama bu halimden memnun değilim. Hiç bir duygum kalmadı sanki. Ders çalışmaya başladım ve sürekli DGS ye çalışıyorum. Evet bu iyi bir şey ama hayatım sadece dersten ibaret oldu. Bu şehirde yeni olduğumuz için arkadaş çevrem yok. İşim olduğu zaman dışarı çıkıyorum sadece. Onun harici 10 gün hiç evden çıkmadığımı bilirim. Ben duygularımı istiyorum. Tabiki bu aşk ve sevgi manasında değil. Eski duygusal, duyarlı halimi özlüyorum. Bu duyarsızlığın bana kattığı en önemli şeyler, eski eşim konusunda artık kafamın karışmaması ve daha radikal kararlar almam. Boşanmadık ama artık eski demeyi yeğliyorum. Antidepresan kullanıp da benimle aynı dertten muzdarip olan var mı ? Artık ağlayamıyorum. Ağlamak da güzeldi. İçim hafifliyor ve ezildiğim yükten kurtuluyordum sanki. Ama şu an ağlayamıyorum ve sürekli duvar gibiyim ya, acaba diyorum antidepresan benim duygularımı bastırıyor da doktorum bıraktırdıkdan sonra bastırdığım duygularım daha ağır şekilde gün yüzüne çıkarsa, o zaman ne yaparım ? Sizlerin kıymetli yorumlarına çok ihtiyacım var. Daha önceki konularıma yaptığınız yorumların bana çok katkısı oldu. Kendimi sorgulamama ve gerçek kişiliğimi bulmama epey katkınız dokundu. Yakın çevremdeki kişilere anlatsam, takma geçecek, aman ne güzel işte vs. gibi klişe laflar duyacağım. O yüzden sizlere sığınıyorum. Ne önerirsiniz bana? Duygularımı yeniden nasıl canlandırabilirim ? Zamanla düzelir miyim? Yoksa antidepresanları kullanmaya devam ettiğim sürece , bu duruma alışmalı mıyım ? Değerli vaktini ayırıp okuyan ve yorum yapan herkese şimdiden çok teşekkür ederim. İyiki varsınız...💜

NOT : Bu arada boşanma davam için , delillerimi avukatıma kargoladım.Ön inceleme duruşması için ,gün verilmesini bekliyorum.

🎈Umarım, hepimiz çok mutlu oluruz.🤗Biz kadınlar olarak,çok güçlüyüz. Bizden başka değerli, kimse yok. Öncelikle, kendinizi sevin. Kendinize değer verin ki başkaları da size saygı duyup, değer versin. Kendisini sevmeyen, kendisine saygısı olmayan insana, kimse saygı duymaz, sevmez. Kısacık ömrünüzü mutlu mesut geçirmek yerine, ruhu bozuk adamlarla, bir ömür mutsuz geçirmeyin. Eğer şiddet varsa; fiziksel veya psikolojik hiç farketmez. Düzeltmeye çalışmayın, çünkü düzelmeyecekler. Ruhunuzu ve kalbinizi inciten ne varsa, kim varsa terk edin! İlk defa bu sözü kullanıyorum. Ama gerçek bu. Bir psikiyatrist demiş ki : “ Bize hiç bir zaman gerçek hastalar gelmez, gerçek hastaların hasta ettiği kişiler gelir. “ Kimsenin, sizi hasta etmesine izin vermeyin. Neyse, kalbiniz gibi geçsin hayatınız, su gibi aksın dertleriniz. Hoşçakalın...💜
Canım sonuna kadar okumadım büyük kısmını okudum boşanmak için neyi bekliyorsun böyle bir adamdan sen geri dönersin duyguya gelince ilaç yapar kafana hicbirsey takmazsin ilerrde doktorun uygun görürse bırakırsan duzelirsin ne güzel bak çocuk yok burda kaç kişi sırf çocuklarından ayrılma korkusu ile nelere katlaniyo eli ayağı baglaniyo boşanmayı kesin karar kilamiyo sırf çocuklarıma hasret kalirmiyim diye diyesi bile yetiyo evlat hiç birşeye benziyor bence o eski eş dediğin dizelmez yok pişmanım falan bunlar yumuşatma lafları ...der ve susarim
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 85 gün geçti.

Papatyaakadiin

E Y L Ü L
Kayıtlı Üye
22 Haziran 2020
540
769
Yorumunuz için teşekkür ederim. Ama benim dönmek gibi bir düşüncem zaten yok. Açıkladım zaten sorunumu. İlaçlar yüzünden put gibi oldum. Benim gibi olan ve duyguları normale dönen vardır belki diye buraya içimi dökmek istedim sadece. Konunun dönmekle uzaktan yakından alakası yok. Ama söylediklerinizde haklısınız. Ben davayı açtım zaten, duruşma günü bekliyorum
 


Kekkirintisi

Üye
Kayıtlı Üye
28 Temmuz 2020
725
954
29
Ilaclari ilk aldigin aylar aglayamiyosun cok canin yansada. Sonra normale donuyosun. Ama senin 2 taneymis bide agirmi bilmiyorm tabiki.
Zor seyler atlatmissin. Birak biraz nötr ol, kafan rahatlasin. Dusunme iste bise guzel bu..
Ben sirf dusunmeyim (cunku dusundukce kafayi yeme safhasina geliyosun ve cesitli hastaliklar cikabiliyo) diye psikiyatriye gittim. Zaten yasadiklarimi cok azini anlatinca antidepresan verdi hemen. Ben kilo yapti diye 5 ay kullandim acikcasi..
Suan kendi kendime atlatmaya calisiyorum. Uni okuyrm bende onun derslerine calisuyrm iyi geliyo bana. Ozguvenim artiyo.
1 kac arkadasim var ara sira onlarla cikiyrm okdr. Cogunluk evdeyim bende.
Biraz kafa dinlemek daha guzel seni anlicak insanlar yoksa eger.
Eger derslerim olmasa bi ise girer calisirdm. Yada kursa gitmeyi dusunurdum. Sende oyle yapsana. Toplum icine karistikca acilirsin. Istemesen bile yap. Arkadas cevren kafa dengin olur belki.