Ölümlerin üzerine psikolojik destek aldım bu arada ayrılığı da paylaştım doktorumla, 6-7 ay kadar haftada bir kez düzenli gittim. Evlendikten sonra da beni cepte tutmak istedi, aylarca aradı, yazdı , tesadüf gibi karşıma çıktı, anıları kullandı, evliliği ailem istedi sen iste anında boşarım diye mektuplar yolladı , bu hareketleriyle nefret ettim ondan, tiksindirdi beni iyice, zaten hayatımın en zor döneminde almıştım darbeyi, ilk yıl zor geçti, ölenlere mi yanayım, alt üst olan hayatıma mı, ayrılığa mı ama terapi sonrası yeniden yapılandı her şey, ben yok spora git, hobi bul türünden uğraşlarla kafa dağıtamam, yaşadıklarımı unutmamak için günlük tuttum, defterler dolusu yazdım bana verdiği acıyı unutmamak için hep canlı tuttum çünkü insan iyi günleri hatırlayıp kötüleri unutmaya çok yatkın. Ben evlenene kadar ara ara hep yokladı ama hiç yumuşamadım, sonunda geçti, hafifledim ve yoluma baktım. Ardından eşim girince hayatıma bambaşka oldu her şey çok sevdim, çok sevildim, geçmişin izi hiç kalmadı. Bu birazda yapı meselesi vay benim emeklerim, giden yıllarım kafasına girmedim hiç , anneni dinlemedin ve hatalısın bu senin hatan ve kendin düzelteceksin dedim hep kendime ve öyle de yaptım, işe vurdum kendimi çok çalıştım, işimde yükseldim, aklıma hiç boşluk bırakmadım bu arada