Neresinden başlayayım bilmiyorum... Kafam çok karışık ve birşeyler duymam lazım... uzun yazdım önceden kusura bakmayın lütfen...
Benim abim çok anormal birisi, öncelikle onu söyleyeyim. Dışarı çıkmayı pek sevmez, arkadaşları yoktur, insanlarla saygılı vs. ama kaynayıp karışan sıcakkanlı iletişim kuran birisi değildir. Kendi odasına kapanır, kendini geliştirmek için daim birşeyler okur, kariyerini ilerletmesi için çok çalışır, çok bilgilidir akıllıdır zekidir, filozof gibidir adeta. Ama normal ve hoş bir insan değil. Kuru ve tatsız birisi. Bununla beraber çok iyi kalpli, kimseye zararı olmayan, kimsenin kalbini kırmamaya özen gösteren, herkesin iyiliğini düşünen ve çabalayan da birisi (kendince...) 34 yaşındaydı ve neredeyse hiç normal ilişkisi de olmamıştı. Ama yalnızlıktan da çok sıkıldığını, bunaldığını, depresyonlara girdiğini görüyorduk. Babam rahmetli, annem o ve ben üçümüz bekarken birlikte yaşıyorduk. Gel zaman git zaman, bir vasıtayla tanıştırma üsulu ile abim bir kızla tanıştı ve sonra evlenmeye karar verdiler. Kısa bir süre sonra. Ben o zamanlar o kızın karakterinin uyuşmadığını görüyordum yani ayrı dünyaların insanlarıydılar aslında, hayattan beklentileri de farklıydı. Söyledim abime ama buna rağmen abim onunla iyi bir ilişkisinin olduğunu, bir-birlerini çok sevdiklerini ve evlenmek istediklerini söyledi.
Neyse evlendiler. 7 sene olacak. Evlendikleri ta ilk zamanlardan beri uyumsuz halleri ortaya çıkmaya başladı. Kız hep mutsuz, hep hayatından bana şikayet ediyor, dert yanıyor. Abimden şikayet ediyor. Abim bu arada çocuk istemiyor, asla çocuk sahibi olmak isteyen birisi değil ama eşi istiyor diye tamam olsun diyen birisi. En başta da böyle anlaşmışlar. Ama kız tam bir bebek düşkünü. Bebek istiyor ama olmuyor. Bunun esas sebebi de, bana açıklaması cinsel hayatları çok çok seyrekmiş. Abim hep maddi sorunlarla boğuşuyor, hevessiz yorgun ve s. Bu arada, evlendikten 2-3 ay sonra bize taşındılar ve bizimle kalmaya başladılar. Sonra ben evlenip gittim ve şuan annemle kalıyorlar. Annem yalnız olduğu için abim ayrı eve çıkmıyor. Hem maddiyyat da ayrı eve çıkmaya izin vermiyormuş. Eşi da çalışmıyor ve iş bulamıyor kaç senedir. Tüm yük abimdeymiş vs... Bu yıllar içerisinde yanlış kararlarla abim iş değiştirdi, işten ayrıldı, işsiz kaldı, sonra düşük maaşlı işe girdi, orada yapamadı, sonra yine başka yere işe girdi, ipotekteki evi sattı, arabayı sattı, şuan kirada oturuyorlar, elde avuçta birşey yok... Yani bir kadının delirmesi ve mutsuz olması için tüm şartlar sağlandı diye bilirim.
Tüm bu zaman içerisinde eşi hep benimle sıkıntılarını paylaşırken ona destek oldum, dinledim, yön vermeye çalıştım ama kimseye de birşey söylemedim aile işine karışmamak için. Evlenince uzak bir yere taşındım, sık görüşemedik de hiç. Ama ne zaman kızla konuşsam hep mutsuz, daha da mutsuz. İlişkileri daha da kötüye gider durumda. Abimle neredeyse iletişimi sıfıra indi inecek. Ve ben kıza söyledim sen bu mutsuz ilişkide kalmaya mahkum değilsin, ayrıl kendi özgür hayatını kur mutlu ol diye. Ama bundan öncesinde hep iyileştirici tavsiyeler verdim, ilişkilerini düzeltmek adına, aile terapistine gitmelerini söyledim maddiyyat yüzünden gidemiyorlarmış. Ve en önemlisi - abim ciddi bir sorun görmüyormuş ! Yani diyormuş ki, tamam bir birimize uygun değiliz o zaman az konuşalım, hatta gerekli konular dışında hiç konuşmayalım herkes kendi hayatını yaşasın - aynı evin içinde! Bu da ona normal geliyormuş! Dedim ya, anormal birisi.......
Kısacası, geçen patladım. Gittim evlerine, zaten bayramlaşma için gidecektim. Oturdum, konuştum. Dedim siz mutsuz musunuz? Yıllardır 3-4 senedir sesimi çıkarmıyorum ama böyle bir evliliği daha ne kadar sürdürmeyi düşünüyorsunuz? Kız bu arada abimle ikinci evliliğini yapmış, ilk evliliğinden çocuğu yok ve ikinci kez boşanmayı düşünmüyormuş... açık-açık söyledim sizin aranızda ilişki sırf çıkar amaçlı ve anormal bir evlilik. Böyle aile olmaz ki. Kız sadece abimle evli kalmak ve anne olmak hatırına evli kalıyor, hangi akıl mantığa sığdırabiliyorsa artık... abim de tüm bu anormallikleri normalmiş gibi sayıp iletişimi keserek sanki "huzurlu" yaşıyormuş gibi yapıyor. Saçmalığın daniskası yani! Birisinin "kral çıplak" demesi lazım yani!
Bunun cevabı ne oldu biliyormusunuz? Kız benden küstü, sen bizi "ayırmak istiyorsun" gibi gibi, başka konulardan iftiralar atmaya başladı, yok ben onu anlamıyormuşum, abimi seviyormuş aslında, bu evlilikte mutsuz da olsa bir şekilde yürütmesi lazımmış, ayrılamazmış vs vs...
En sonunda dedim bu sizinle ilk ve son konuşmam bu konuyla ilgili. Alan razı satan razı, artık ne haliniz varsa görün dedim.
Her birinden soğudum. Yanlış mı yaptım konuşmakla, doğru mu bilmiyorum. İçim şişti... Annem zaten ayrı bir sorun... Yani canımdan bezdim artık.
"
