Bir yıl önce bebeğimi dünyaya getirdiğimde annem destek olmak için yanıma geldi. Ancak bu süreçte beni ve eşimi sürekli eleştirmesi, kırıcı sözler söylemesi ve sonrasında yaşanan tartışmalar ilişkimize ciddi zarar verdi. Annem, eşimin ailesini arayarak eşimi şikâyet etti. Özellikle eşime karşı sergilediği tutumu ve ona yaptığı haksızlığı hâlâ kabullenemiyorum. Zamanla yeniden konuşmaya ve görüşmeye başladık ama içimdeki kırgınlık ve öfke hiç geçmedi.
Şu anda en ufak bir tartışmamızda bile o günlerde yaşadıklarım yeniden aklıma geliyor. Tartışma sırasında kendimi tutamayıp ben de yükseliyorum. Bu durumdan sonra bebeğimin etkilenmesinden çok korkuyorum. Onu bu gerginlikten nasıl koruyacağımı, yaşadıklarımızın onu nasıl etkileyebileceğini bilmiyorum. Bebeğime baktığımda bile doğumdan sonraki o zor günleri, henüz birkaç günlükken onun yanında hıçkıra hıçkıra ağladığım zamanları hatırlıyorum. Bütün bunların anneliğimi ve bebeğimle ilişkimi olumsuz etkilemesinden endişeleniyorum.
Eskisi kadar anneme yakın hissetmiyorum; telefon konuşmalarımı kısa tutuyor, yanına gitmemek için bahaneler buluyorum. Annem hâlâ zaman zaman kırıcı sözler söylüyor ve küçük tartışmalar yaşıyoruz. Bu nedenle iletişimimize sınır koymaya çalışıyorum. Bir psikologla da görüştüm; annemi olduğu gibi kabul etmemi ve sınırlar koymamı önerdi. Ancak bunları yapmaya çalışsam da annemin söylediklerinden ve davranışlarından hâlâ çok etkileniyorum. İçimdeki kırgınlığı aşamıyorum ve eskisi gibi yakın hissedemiyorum.
Benzer şeyler yaşayan var mı? Bu kırgınlık ve öfkeyle nasıl başa çıkabilirim? Annemle ilişkimi kendimi daha fazla yıpratmadan nasıl sağlıklı bir noktaya taşıyabilirim? En önemlisi, aramızdaki bu gerginlikten bebeğimi nasıl koruyabilirim?
