Ben mi defoluyum yoksa yazılım hatası mı

kahpebizans .!.:

Herkese merhaba. Ben bipolarım. 2014te 21 yaşındayken teşhis almıştım. Fakat sonraki yıllarda yapılan testler, beyin mrları, eegler sonucunda beynimin doğuştan böyle olduğunu, genetik aktarım yüzünden hasta olduğumu öğrendik. Yaklaşık 10 yıl düzenli sayılabilecek şekilde ilaç kullandım. 2024 yılında midemde çıkan yaralar yüzünden ilaçları kendi kendime bıraktım. (Asla tavsiye etmiyorum.) Süreçte ilaçları bıraktığımı kimseye söylemedim, halihazırda psikoterapi alıyodum, tamamen buna güvendim. Zor günlerdi. Sonra zamanla midemdeki yaralar iyileşti, ilaç kullanmadığımı herkese söyledim, evlendim, yeni hobiler edindim, 10 kilo verdim, 15 yıl sonra saçlarımı uzatmaya başladım, evliliğe alıştım her şey süper iyi gibiyken düzeltmeye çalıştıkça elimde patlayan bişey fark ettim. Ben regl olmadan önceki hafta çok kötü hissediyorum. Bu nazlanmak, her yerimim şiş şiş olması, duygu dolu olmak gibi değil. Ben "yaşamanın anlamı kalmadı, camdan bakarken biraz daha eğileyim belki düşer kurtulurum" diye düşünüyorum. Ya da mesela geçen ay yine pms haftamda bi operasyon geçirecektim, hastaneye giderken "allam inş kalbimi alırlar, bu doktorlar organ mafyasıdır ben de kurtulurum bu sayede" diye içli içli ağladım. Sanki bi sürü çocuğum öldü, sanki evim başıma yıkıldı, sanki hiç gücüm yok artık, sanki bütün kemiklerim kırık, bi daha gülemem, kocam akşam eve gelince beni artık sevmediğini söyleyecek gibi bi his. Anlatabiliyorumdur umarım. Bu arada yaşadıklarımı kimseye yansıtmıyorum. Bunu bilerek sakınmıyorum, öyle içimden yaşayıveriyorum yani. Yıkılıyorum işte. Sizde de böyle mi? Bu durumu hep atak gibi düşünürdüm. Son bikaç gündür fark ettim ki tarihsel anlamda hep aynı günlere denk geliyo. Herkes mi böyle? Yani belki sizin bu kadar yoğun değildir, bilmiyorum.... Çok mutsuzum.

Genişletmek için tıkla...

kahpebizans .!.:

Herkese merhaba. Ben bipolarım. 2014te 21 yaşındayken teşhis almıştım. Fakat sonraki yıllarda yapılan testler, beyin mrları, eegler sonucunda beynimin doğuştan böyle olduğunu, genetik aktarım yüzünden hasta olduğumu öğrendik. Yaklaşık 10 yıl düzenli sayılabilecek şekilde ilaç kullandım. 2024 yılında midemde çıkan yaralar yüzünden ilaçları kendi kendime bıraktım. (Asla tavsiye etmiyorum.) Süreçte ilaçları bıraktığımı kimseye söylemedim, halihazırda psikoterapi alıyodum, tamamen buna güvendim. Zor günlerdi. Sonra zamanla midemdeki yaralar iyileşti, ilaç kullanmadığımı herkese söyledim, evlendim, yeni hobiler edindim, 10 kilo verdim, 15 yıl sonra saçlarımı uzatmaya başladım, evliliğe alıştım her şey süper iyi gibiyken düzeltmeye çalıştıkça elimde patlayan bişey fark ettim. Ben regl olmadan önceki hafta çok kötü hissediyorum. Bu nazlanmak, her yerimim şiş şiş olması, duygu dolu olmak gibi değil. Ben "yaşamanın anlamı kalmadı, camdan bakarken biraz daha eğileyim belki düşer kurtulurum" diye düşünüyorum. Ya da mesela geçen ay yine pms haftamda bi operasyon geçirecektim, hastaneye giderken "allam inş kalbimi alırlar, bu doktorlar organ mafyasıdır ben de kurtulurum bu sayede" diye içli içli ağladım. Sanki bi sürü çocuğum öldü, sanki evim başıma yıkıldı, sanki hiç gücüm yok artık, sanki bütün kemiklerim kırık, bi daha gülemem, kocam akşam eve gelince beni artık sevmediğini söyleyecek gibi bi his. Anlatabiliyorumdur umarım. Bu arada yaşadıklarımı kimseye yansıtmıyorum. Bunu bilerek sakınmıyorum, öyle içimden yaşayıveriyorum yani. Yıkılıyorum işte. Sizde de böyle mi? Bu durumu hep atak gibi düşünürdüm. Son bikaç gündür fark ettim ki tarihsel anlamda hep aynı günlere denk geliyo. Herkes mi böyle? Yani belki sizin bu kadar yoğun değildir, bilmiyorum.... Çok mutsuzum.

Genişletmek için tıkla...

kahpebizans .!.:

Herkese merhaba. Ben bipolarım. 2014te 21 yaşındayken teşhis almıştım. Fakat sonraki yıllarda yapılan testler, beyin mrları, eegler sonucunda beynimin doğuştan böyle olduğunu, genetik aktarım yüzünden hasta olduğumu öğrendik. Yaklaşık 10 yıl düzenli sayılabilecek şekilde ilaç kullandım. 2024 yılında midemde çıkan yaralar yüzünden ilaçları kendi kendime bıraktım. (Asla tavsiye etmiyorum.) Süreçte ilaçları bıraktığımı kimseye söylemedim, halihazırda psikoterapi alıyodum, tamamen buna güvendim. Zor günlerdi. Sonra zamanla midemdeki yaralar iyileşti, ilaç kullanmadığımı herkese söyledim, evlendim, yeni hobiler edindim, 10 kilo verdim, 15 yıl sonra saçlarımı uzatmaya başladım, evliliğe alıştım her şey süper iyi gibiyken düzeltmeye çalıştıkça elimde patlayan bişey fark ettim. Ben regl olmadan önceki hafta çok kötü hissediyorum. Bu nazlanmak, her yerimim şiş şiş olması, duygu dolu olmak gibi değil. Ben "yaşamanın anlamı kalmadı, camdan bakarken biraz daha eğileyim belki düşer kurtulurum" diye düşünüyorum. Ya da mesela geçen ay yine pms haftamda bi operasyon geçirecektim, hastaneye giderken "allam inş kalbimi alırlar, bu doktorlar organ mafyasıdır ben de kurtulurum bu sayede" diye içli içli ağladım. Sanki bi sürü çocuğum öldü, sanki evim başıma yıkıldı, sanki hiç gücüm yok artık, sanki bütün kemiklerim kırık, bi daha gülemem, kocam akşam eve gelince beni artık sevmediğini söyleyecek gibi bi his. Anlatabiliyorumdur umarım. Bu arada yaşadıklarımı kimseye yansıtmıyorum. Bunu bilerek sakınmıyorum, öyle içimden yaşayıveriyorum yani. Yıkılıyorum işte. Sizde de böyle mi? Bu durumu hep atak gibi düşünürdüm. Son bikaç gündür fark ettim ki tarihsel anlamda hep aynı günlere denk geliyo. Herkes mi böyle? Yani belki sizin bu kadar yoğun değildir, bilmiyorum.... Çok mutsuzum.

Genişletmek için tıkla...

kahpebizans .!.:

Herkese merhaba. Ben bipolarım. 2014te 21 yaşındayken teşhis almıştım. Fakat sonraki yıllarda yapılan testler, beyin mrları, eegler sonucunda beynimin doğuştan böyle olduğunu, genetik aktarım yüzünden hasta olduğumu öğrendik. Yaklaşık 10 yıl düzenli sayılabilecek şekilde ilaç kullandım. 2024 yılında midemde çıkan yaralar yüzünden ilaçları kendi kendime bıraktım. (Asla tavsiye etmiyorum.) Süreçte ilaçları bıraktığımı kimseye söylemedim, halihazırda psikoterapi alıyodum, tamamen buna güvendim. Zor günlerdi. Sonra zamanla midemdeki yaralar iyileşti, ilaç kullanmadığımı herkese söyledim, evlendim, yeni hobiler edindim, 10 kilo verdim, 15 yıl sonra saçlarımı uzatmaya başladım, evliliğe alıştım her şey süper iyi gibiyken düzeltmeye çalıştıkça elimde patlayan bişey fark ettim. Ben regl olmadan önceki hafta çok kötü hissediyorum. Bu nazlanmak, her yerimim şiş şiş olması, duygu dolu olmak gibi değil. Ben "yaşamanın anlamı kalmadı, camdan bakarken biraz daha eğileyim belki düşer kurtulurum" diye düşünüyorum. Ya da mesela geçen ay yine pms haftamda bi operasyon geçirecektim, hastaneye giderken "allam inş kalbimi alırlar, bu doktorlar organ mafyasıdır ben de kurtulurum bu sayede" diye içli içli ağladım. Sanki bi sürü çocuğum öldü, sanki evim başıma yıkıldı, sanki hiç gücüm yok artık, sanki bütün kemiklerim kırık, bi daha gülemem, kocam akşam eve gelince beni artık sevmediğini söyleyecek gibi bi his. Anlatabiliyorumdur umarım. Bu arada yaşadıklarımı kimseye yansıtmıyorum. Bunu bilerek sakınmıyorum, öyle içimden yaşayıveriyorum yani. Yıkılıyorum işte. Sizde de böyle mi? Bu durumu hep atak gibi düşünürdüm. Son bikaç gündür fark ettim ki tarihsel anlamda hep aynı günlere denk geliyo. Herkes mi böyle? Yani belki sizin bu kadar yoğun değildir, bilmiyorum.... Çok mutsuzum.

Genişletmek için tıkla...