Bir insan kendini nasıl sever?

Manolya_z .!.:

Küçüklükten beri sadece başarılıysam ailem tarafından takdir ve beğeni gören biriyim. Keza kız kardeşlerim de öyle. Bi kız kardeşim tıp, diğeri fizyoterapi okuyor. Ben de diş hekimliği. Ama sorsanız asla kendimizi gerçekten sevemiyoruz. Baba ilgisi desen yok, annem zaten sırf başarı yönümüzle ilgilenen biriydi bu zamana kadar.Bu yüzden bu durumların beni kötü etkilediğine karar verip psikologla görüşüyorum bir-bir buçuk ay kadardır. Şunu fark ettik, ben aşk ilişkilerinde karşı tarafa o kadar hızlı bağlanıyorum ki. Bunun sebebi tabii baba sevgisini yeterince görmemek ve kendi değerinin farkında olmamak. Psikologum kendini sev, kendine değer ver diyor ama ben bu zamana kadar sevdiğimi düşünüyordum. Nasıl yapacağımı bilmiyorum diyorum, çünkü küçüklükten beri bu değer verme mekanizması hep şartlı bir şekilde ilerledi ben de. Bir şeyler yaptığın kadar değerlisin, bir şeylerde başarılı olduğun kadar değerlisin diye kafama sokuldu resmen. Bu zamana kadar voleybol, basketbol, hentbol, tekvando, kick box, piyano her şeyi denedim resmen. Sırf bak bir şeyler yapıyorum ben de diyebilmek için. Tek başıma öylece duruyorken değerli hissetmiyorum, kendimi öyle görmüyorum. Bunu nasıl aşabileceğimi de bilmiyorum. Geçen annem aramış mesela sınavın nasıl geçti diye soruyor, zaten onu merak ettiği için arıyor. Sınavım bitiyor bakıyorum annem arıyor falan. Hani sinirime dokunuyor artık.

Genişletmek için tıkla...

Manolya_z .!.:

Küçüklükten beri sadece başarılıysam ailem tarafından takdir ve beğeni gören biriyim. Keza kız kardeşlerim de öyle. Bi kız kardeşim tıp, diğeri fizyoterapi okuyor. Ben de diş hekimliği. Ama sorsanız asla kendimizi gerçekten sevemiyoruz. Baba ilgisi desen yok, annem zaten sırf başarı yönümüzle ilgilenen biriydi bu zamana kadar.Bu yüzden bu durumların beni kötü etkilediğine karar verip psikologla görüşüyorum bir-bir buçuk ay kadardır. Şunu fark ettik, ben aşk ilişkilerinde karşı tarafa o kadar hızlı bağlanıyorum ki. Bunun sebebi tabii baba sevgisini yeterince görmemek ve kendi değerinin farkında olmamak. Psikologum kendini sev, kendine değer ver diyor ama ben bu zamana kadar sevdiğimi düşünüyordum. Nasıl yapacağımı bilmiyorum diyorum, çünkü küçüklükten beri bu değer verme mekanizması hep şartlı bir şekilde ilerledi ben de. Bir şeyler yaptığın kadar değerlisin, bir şeylerde başarılı olduğun kadar değerlisin diye kafama sokuldu resmen. Bu zamana kadar voleybol, basketbol, hentbol, tekvando, kick box, piyano her şeyi denedim resmen. Sırf bak bir şeyler yapıyorum ben de diyebilmek için. Tek başıma öylece duruyorken değerli hissetmiyorum, kendimi öyle görmüyorum. Bunu nasıl aşabileceğimi de bilmiyorum. Geçen annem aramış mesela sınavın nasıl geçti diye soruyor, zaten onu merak ettiği için arıyor. Sınavım bitiyor bakıyorum annem arıyor falan. Hani sinirime dokunuyor artık.

Genişletmek için tıkla...

gunestengelenmutluluk .!.:

Evet ben de birkac yol önce benzer seyleri fark edip cözmeye niyetlendim fakat hala basarabilmis degilim. Babamin beni sinavdan iyi not alinca öperdi sirf ben basarili olunca beni sevmeye basladi diye daha cok calisirdim. Annem de devamli ödül koyardi iyi karne getirirsem istedigim oyuncak alinirdi. Baska ailelerin yaninda hep basarilarimi anlatir övünürdü. Beni sevmeleri icin basarili olmam gerektigi yanimgisina kapilmisim sanirim. Ve hala daha basarili olmak icin cirpiniyorum. Ama evlendikten sonra baska seyler talep edilmeye baslandi annem tarafindan. Ve o zaman fark ettim. Aslinda kendini övmek icin benim basarili olmam iyi olmam gerekiyordu. Yanlis vor sey yaptigimda sen benim kitim olamazsin diyordu. Ya da sevmedigim huylarim varsa babasina cekmis diyordu. Babami da kücükken her kavgasinda bana kötüledi magduru oynadi babam yalniz hissetti kendini. Aslinda pnun da tek istedigi sevgiydi evde ben bunu yillar sonra fark ettim anneme babami sev dedim simdi iyiler. Ama ben hala kendimi düzeltmeye calisiyorum. Daha kötüsü beni hep kalabalik ortamlarda uslu durmam icin baski yapardi. Utangac sessiz ice kapanik olmama sebep oldu. Üniversitede bunu asmistim ama sonra kötü bir iliskiden sonra tekrar icime kapandim. Ama hala kendisi övünür cok güzel cocuk yetistirdim diye. Kötü bir sey yasasam sen benim kizim olamazsin der ama. Bu nedenle hayatimdaki tüm eksiklikleri gizlemek zorunda kaliyorum. Destek görecekmisim gibi gelmiyor tam tersine kafama vurulacakmis gibi geliyor ben suclu olucam birileri suclanacak sinirlenecekler gerilecegiz diye.

Ve kendimle keyifli vakit gecirmeye neyden hoslaniyorsam düzenli olarak onlari yapmaya basladiktan sonra ve insanlarin gözünde basarili olmaktan ziyade tatmin olmak amaciyla calismaya ve yasamaya basladigimda bir tik iyi geldi. Kendimi arada simartmak neye ihtiyacim varsa maddi manevi onlari vererek barismaya calistim.

Ama hala ben de basari ile deger görmek yerine kendim olarak degerli olmayi nasil halledebilecegimi düşünüyorum.

Isin kötü tarafi esim de benzer bir anne ile yetismis. Ve kariyeri istedigi gibi gitmedigi icin kendini yillardir basarisiz görüyor. Ben ne kadar hangi zorluklara gögüs gerdigini anlatip güclü oldugunu basarili oldugunu ona anlatsam da insan kendi inandigi sekilde görüyor.

Ben de destek almak istiyorum ama ekonomik olarak bir türlü istedigim seviyeye gelemedigim icin kendi cabalarimla cözmeye calisiyorum.

Genişletmek için tıkla...

Manolya_z .!.:

Fark etmeme rağmen nasıl yapacağımı ben de çözemedim bu yüzden psikologla devam etmek daha mantıklı. Psikologum da beraber çözeceğiz diyor, haftalık ödevler veriyor. Belli şeylerden kısıp iyi bir psikoloğa gitmek hayat kalitenizi cidden arttırır.

Genişletmek için tıkla...

my hope .!.:

Yorumu şimdi gördüm. Online mi yüz yüze mi görüşüyorsunuz?

Genişletmek için tıkla...

Manolya_z .!.:

Küçüklükten beri sadece başarılıysam ailem tarafından takdir ve beğeni gören biriyim. Keza kız kardeşlerim de öyle. Bi kız kardeşim tıp, diğeri fizyoterapi okuyor. Ben de diş hekimliği. Ama sorsanız asla kendimizi gerçekten sevemiyoruz. Baba ilgisi desen yok, annem zaten sırf başarı yönümüzle ilgilenen biriydi bu zamana kadar.Bu yüzden bu durumların beni kötü etkilediğine karar verip psikologla görüşüyorum bir-bir buçuk ay kadardır. Şunu fark ettik, ben aşk ilişkilerinde karşı tarafa o kadar hızlı bağlanıyorum ki. Bunun sebebi tabii baba sevgisini yeterince görmemek ve kendi değerinin farkında olmamak. Psikologum kendini sev, kendine değer ver diyor ama ben bu zamana kadar sevdiğimi düşünüyordum. Nasıl yapacağımı bilmiyorum diyorum, çünkü küçüklükten beri bu değer verme mekanizması hep şartlı bir şekilde ilerledi ben de. Bir şeyler yaptığın kadar değerlisin, bir şeylerde başarılı olduğun kadar değerlisin diye kafama sokuldu resmen. Bu zamana kadar voleybol, basketbol, hentbol, tekvando, kick box, piyano her şeyi denedim resmen. Sırf bak bir şeyler yapıyorum ben de diyebilmek için. Tek başıma öylece duruyorken değerli hissetmiyorum, kendimi öyle görmüyorum. Bunu nasıl aşabileceğimi de bilmiyorum. Geçen annem aramış mesela sınavın nasıl geçti diye soruyor, zaten onu merak ettiği için arıyor. Sınavım bitiyor bakıyorum annem arıyor falan. Hani sinirime dokunuyor artık.

Genişletmek için tıkla...