1 buçuk yıldır evliyim eşimle tanışalı 4 yıl oldu . Sevgililik döneminde memleketimde görev yapıyordu tayini çıktı sonra beni istemeye geldiler neyse 1 yıl sonrasında evlendik evlendikten sonra yeni bi şehir, çevre, iş ve evliliğe alışmak derken kendimi antidepresanla buldum belki size küçük bi sorun gibi gelecek ama iş yerinde mobbing yedim ayrılmak durumunda kaldım. Tanıştığım insanlar ya evliliklerinden soğumuş boşanma aşamasında problemlerine bizleri dahil etmeye çalışan kişilerdi ya da çocuklu insanlar oldu genelde(yanlış anlaşılmasın en yakın arkadaşım da çocuklu ama çocuğunun her yeri dağıtmasına ses çıkarmayan bi tip değil tanıştığım insanlar bu tipte oldu).Eşim her konuda kendince bana destek olmaya çalıştı ama işi gereği her zaman evde değil ki beni çok da anladığını düşünmüyorum.Kadın olarak maalesef çoğu iş bize düşüyor ve ben iş hayatına alışkın biri olarak çok zorlanıyorum ve aile evini arıyorum bazı açılardan sanırım evlilik sorumluluğu ağır geldi evlenmeyi dile getiren bendim ama şu an acele ettim sanki diye düşünüyorum ve eşim ne zaman olumsuz davransam evlenmek isteyen sendin diye başıma kalkıyor ve sırf bu yüzden çocuk fikrini istesem bile o demeden dillendirmiyorum olumsuz bi davranış sergilediğimde ya da modum düşük olduğunda mesela sevdiğim birinin bi problemi oluyor ona üzülüyorum kocam hemen kendisine bu kadar değer vermediğimi söylüyor onu mutlu etmek için istediği şeyleri yapmaya çalışıyorum ama 1 defa yapmayayım başa sarıyor ve bu durumdan çok sıkıldım.Benim de evlenince farklı hayallerim vardı ama maalesef eşimi hayallerimi önemseyen biri olarak görmüyorum beraber bi tatile bile gitmedik sorun tatil de degil beraber bi şeyler yapmak yaşadığımız şehirde cafe avm dışında sosyal bi imkan yok kafadar bi arkadas cevrem de yok yılda 1 2 defa memlekete gidiyorum bütün yakınlarım orda.Şehir disina da eşim çıkmıyor düğün borçlarından ötürü .Çok şükür azaldı ama sıfırlanana kadar çıkmayacak( 1 kuruş borcu varsa kafasına takan bi tip.) Çocukluktan beri maddi sıkıntı yaşıyorum. Atanamadığım için de canım çok sıkılıyor emeklerimin boşa gittiğini düşünüyorum. Özelde de yaşadığım şehirde herkes memleketlisini tanıdığını alıyor.Ev hanımı olmak bazen güzel ama çalışma hayatını özlüyorum.Buraya fikirlerinizi merak ettiğim için yazmak istedim ve bence bi kadını en iyi aynı durumdaki bi kadın anlar bence
