Ama bence asıl can yakan nokta eşinin seni korumaması. Ailesi ne yaparsa yapsın, eşinin yanında durmaması insanı iyice yalnız hissettiriyor.Sürekli kusur aranarak yaşamak, her güne ağlayarak uyanmak çok zor bir şey.Terapi alman çok kıymetli, iyileşmeye çalışıyorsun ama çevre aynı kaldıkça toparlanmak da zor oluyor. Sabret, herkes yaşıyor demek çözüm değil.Kimse bu kadar mutsuz olmak zorunda değil.Belki hemen boşanma demek kolay değil ama bu şekilde de hayat geçmez.En azından eşinle çok net konuş.Değişen bir şey olmazsa da kendin için en doğru olanı düşünmekten korkma.Dipsiz kuyu gibi hissetmen çok anlaşılır Kendini suçlama.
umarım üstesinden gelirsiniz.
