Hanımlar kendimi çok bıkkın ve yılgın hissediyorum. 28 yaşındayım 1.5 yıllık evliyim. Evlendiğimden beri maddi sıkıntılarımız var. Çok şükür eşim dünyanın en iyi insanlarından biri ve gözümün içine bakıyor ondan yana hiçbir derdim yok zaten böyle de olmasa hayat çok zorlaşırdı. İşlerimiz iyi gitmiyor, evlenip hiç bilmediğim bir şehre geldim yalnızlık çekiyorum, sürekli kendimden kısmaktan da yoruldum. Hiç bitmeyen ve her geçen gün büyüyen bir borcun içindeyiz. Ne zaman nefes alacak duruma gelsek hemen başımıza kötü bir iş geliyor eskisinden daha beter bir borcun içinde buluyoruz kendimizi. Bir çaresi de yok bu durumun farkındayım herkesin hayatı zor Allah hepimizin yardımcısı olsun. Bir şekilde hayatımıza devam edeceğiz biliyorum. Ama zihin olarak çok yoruldum. İki ayda bir hayatımda her şey zora giriyor ve tekrar toparlamakla uğraşıyorum. Bazen nereye kadar böyle gidecek diyorum içimden. Eşime yansıtmamaya çalışıyorum ama elimde olmadan ona da yansıttığım oluyor. Üzülüyor, sıkılıyor. Benden daha çok dert ediniyor farkındayım ama hiçbir zaman şikayet etmez bana yansıtmaz. Aile desteğimiz de yok öyle tek başımıza debeleniyoruz. Var mı burdan bir çıkış hanımlar, zamanla düzelip yoluna giriyor mu? Yolun başında olduğumu biliyorum da bazen zor geliyor işte