Anneannem ve yengem altlı üstlü oturuyorlar.
Ben anneanneme her gittiğimde (eşim olmadan gitmiyorum çünkü aile büyüğü olduğu için eşim de görmek istiyor) yengem aşağı inip ‘tek başına neden gelmiyosun, e bi gün çık kahvaltıya gel’ gibi şeyler söyledi.. Bunu belki 20 defa yapmıştır. Nerde, ne zaman görse yılmadan sorar.
Ben anne tarafımdan çok çektiğim için, dedikodu olsun iftira olsun, kimseye gitmiyorum. Gitsem de kahvemi içip kalkıyorum öyle çok muhatap olmamaya çalışıyorum.
Ama yengem her gördüğünde aynı mubabbeti açıyor.
Bende son gittiğimizde ‘ben herkese bi sınır çizdim, kimseyi görmek istemiyorum ve kimseye de gitmiyorum bi daha sorma yenge’ dedim.
Sonra eşim araya girdi ‘ben göndermiyorum karımı her yere tek başına gelirse ben getiririm anca’ dedi.
Ki öyle birşeyde yok yani her istediğim yere istediğim zaman gidiyorum ama beni kötü göstermemek için öyle birşey söylemiş eşim..
Anneannemden yani yengemin yanından çıktıktan sonra da eşimle kavga ettim bu sebepten dolayı. Araya girmesine gerek olmadığını söyledim kaba bi kabirle..
Kötü gözle bakmalarını istemiyorum çünkü ona.
Aa eşi izin vermiyo bak gelmesine diyip farklı şeyler konuşulacak çünkü.
Sonra pişman da oldum, elalem yüzünden eşimin kalbini neden kırayım... Kim ne düşünürse düşünsün dedim ama eşim kırgın uyudu bana, o da içime dert oldu.
Gönlünü almaya çalışsam mı? Yoksa birşey yokmuş gibi mi davransam
Tşk
yani yalniz da gitseniz ananede oturursunuz, yenge oyle de boyle de ugruyormus zaten ona da yine gerekli cevapları verir kalkarsiniz, eşin görevi ne burada, neden essiz gorusmek istemiyorsunuz orayi anlamiyorum israrla.
teşekkürler 
