İşe başlama çalışma korkusu

Ben ise girmekten calismaktan cok korkuyorum. Lisans mezunuyum daha yeni mezun oldum 9 ay oldu. Okudugum bolumle alakali bir ise girdim ama sadece bir gun gittim cunku cok gerildim korktum endiselendim. Seçtiğim meslekte insanlarla iletişim üzerine kurulu bir meslek. Insanlarla iletisim kurmak tanismak konusmak beni cok geriyor terliyorum kalbim carpiyor bu tarz seyler yasiyorum. Simdi yine bir is icin ikinci gorusmeye cagirdilar sonucu olumlu olucak beni ise alicaklar diye cok endiseleniyorum. Calismam gerekiyor evde oturmak cok bunaltti bir seyler basarmak yapmak istiyorum ama bu korkumu yenemiyorum. Psikologa gidiyorum ancak bir faydasini goremedim. Ne yapicagimi sasirdim cevremdekilere soyleyince insanlar garip karsiliyor simariklik olarak goruyor ama bu benim icin cok buyuk bir sorun haline geldi. Tavsiyeleeiniz deneyimleriniz varsa belki benimle ayni seyleri yasayan birileri varsa yazabilir misiniz neler yaptiniz
Şu aralar tam olarak içinde olduğum durumdasınız. Merak ediyorum acaba işe başladınız mı? Bu korkularınızı yendiniz mi ? Şu an nasılsınız?
Yazdiklariniz da tam olarak kendimi gördüğüm için yazmak istedim. 24 yaşındayım, yeni mezunum sınıf öğretmenliğinden. Kpss sınavına girdim ama bu sene imkansız atanmam. Aslında çalışmak istemiyordum ama babamın baskısı var. Bütün yıl sınava çalışmak istememi anlamıyorlar. Bir özel okulda çalışmaya başlamamı istiyor. Özel okullara karşı biraz önyargım var. Kendim hiç özel okula gitmedim hep devlette okudum , şimdide atanıp devlet okullarında çalışmak istiyorum ama aile baskısı ve maddiyat için çalışmalıyım . Hiç istemiyorum ve çok korkuyorum. Kendime hiç güvenemiyorum. Bir işe başlamak çok korkutuyor sonuçta bi yere başladığınızda geri çıkamazsınız hemen. Çok stres yapıyorum özgüvenim yok ve yetersiz hissediyorum. İnsanlar ile iletişimim de zayıf biraz öğrenciler ile aram iyi ama geri kalan insanlar ile değil. Bu biraz da içine kapanık bir insan olmam ile alakalı. Ne yapacağım bilmiyorum. Bir iki yerden telefon geldi ama çok uzak olduğunu söyleyerek kabul etmedim ve aileme söylemedim. Işsizlik var biliyorum bu yüzden şımarıklık gibi geliyor ama ise basladigimu gittiğimi düşününce hasta gibi oluyorum midem ağrıyor birden elim ayağım uyuşuyor kusacak gibi oluyorum neredeyse. Ne yapacagimi bilmiyorum Şimdi ki işi babam bir tanıdığı ile konuştu cv gönderdim haber verecekler ve içimden sürekli dua ediyorum umarım olmaz diye. Benim sorunum ne bilmiyorum fazla büyütüyorum ama kendime engel olamıyorum. Diğer insanlar gibi olmak isterdim daha umursamaz yani bir işi fırsat olarak görmek heyecanlanmak.
 
İş hayatı zor ilk iş son iş olmuyor dayanıklılık ve kararlı olmak insanı zirveye taşıyor,narin,kırılgandık, alınganlık,ağlamak bu tipler
İş hayatından çabuk vazgeçip evde oturmayı tercih ediyor çoğu genç kızımız
 
Şu aralar tam olarak içinde olduğum durumdasınız. Merak ediyorum acaba işe başladınız mı? Bu korkularınızı yendiniz mi ? Şu an nasılsınız?
Yazdiklariniz da tam olarak kendimi gördüğüm için yazmak istedim. 24 yaşındayım, yeni mezunum sınıf öğretmenliğinden. Kpss sınavına girdim ama bu sene imkansız atanmam. Aslında çalışmak istemiyordum ama babamın baskısı var. Bütün yıl sınava çalışmak istememi anlamıyorlar. Bir özel okulda çalışmaya başlamamı istiyor. Özel okullara karşı biraz önyargım var. Kendim hiç özel okula gitmedim hep devlette okudum , şimdide atanıp devlet okullarında çalışmak istiyorum ama aile baskısı ve maddiyat için çalışmalıyım . Hiç istemiyorum ve çok korkuyorum. Kendime hiç güvenemiyorum. Bir işe başlamak çok korkutuyor sonuçta bi yere başladığınızda geri çıkamazsınız hemen. Çok stres yapıyorum özgüvenim yok ve yetersiz hissediyorum. İnsanlar ile iletişimim de zayıf biraz öğrenciler ile aram iyi ama geri kalan insanlar ile değil. Bu biraz da içine kapanık bir insan olmam ile alakalı. Ne yapacağım bilmiyorum. Bir iki yerden telefon geldi ama çok uzak olduğunu söyleyerek kabul etmedim ve aileme söylemedim. Işsizlik var biliyorum bu yüzden şımarıklık gibi geliyor ama ise basladigimu gittiğimi düşününce hasta gibi oluyorum midem ağrıyor birden elim ayağım uyuşuyor kusacak gibi oluyorum neredeyse. Ne yapacagimi bilmiyorum Şimdi ki işi babam bir tanıdığı ile konuştu cv gönderdim haber verecekler ve içimden sürekli dua ediyorum umarım olmaz diye. Benim sorunum ne bilmiyorum fazla büyütüyorum ama kendime engel olamıyorum. Diğer insanlar gibi olmak isterdim daha umursamaz yani bir işi fırsat olarak görmek heyecanlanmak.
Ben de aynı durumdayım. 23 yaşındayım mezun olalı 3 sene oldu 2 yıllık inşaat okudum istediğim gibi bir iş bulamadım görüşmeye gitsemde olumsuz oldu aslında olumlu olurda beni alırlar diye de korktum sanırım insanlarla iletişim kurmak çok zor utanıyorum çekiniyorum. Şimdi kendi mesleğimi bulamıyorum başka bir işte çalışıyım diye ilanlara bakıyorum onlara da içim razı gelmiyo ya da yapabileceğim işler olmuyo. Artık insanlar evde boş boş oturan kız olarak görüyo beni akrabaların sürekli sorması falan beni çok yıprattı. Umarım bigün normal bi insan gibi sabah kalkıp işe gidebilirim gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
 
Uzerine gitmem gerektigini biliyorum kendimi cok zorluyorum o endise korku hic gitmiyor kafamda bir suru kotu senaryo kuruyorum
Bu çok normal önce bunu bir kabullen. Kimse evde oturarak insanlarla iletişimim süper diyemez. Bak örnek vereyim ben araba kullanırım fena da değilimdir ama bir hafta 10 gün kullanmayayim hemen direksiyonda panik oluyorum. Seninki de o hesap bu durumun üstüne gideceksin. Eline bir kağıt kalem al ve yaz. 1) korktuğum şey nedir ve bunun altına seni korkutan şeyleri yaz 2) bunu nasıl asabilirim ne yapabilirim. Aynen böyle soru cevap yap. Yazdıkça rahatlayacaksin. Kimse anasının karnında atılmıyor iş hayatına sende buyuyeceksin
 
Korkunun ecele faydası yok cup diye dalacaksın 😂 kız kardeşim de böyleydi ben çok konuşkan bir insanım sunumlar toplantılar vs o ise iki cümle kuramazdı insanlarla. Konuşması mı lazım bayılacak sanki. Mecbur kalıp işe girdi bir fenalaştı gerildi iki korktu etti ama eninde sonunda alıştı işte şimdi benden beter, satış yapıyor bir mağazada. Yani şimdi size mağazaya girin diyemem kardeşim okuyor hala sonuçta siz meslek sahibisiniz ama, bir yerden başlamak zorundasınız dediğim gibi korku çok normal ama yapmak zorundasınız ve yapa yapa alışacaksınız
 
Ben de aynı durumdayım. 23 yaşındayım mezun olalı 3 sene oldu 2 yıllık inşaat okudum istediğim gibi bir iş bulamadım görüşmeye gitsemde olumsuz oldu aslında olumlu olurda beni alırlar diye de korktum sanırım insanlarla iletişim kurmak çok zor utanıyorum çekiniyorum. Şimdi kendi mesleğimi bulamıyorum başka bir işte çalışıyım diye ilanlara bakıyorum onlara da içim razı gelmiyo ya da yapabileceğim işler olmuyo. Artık insanlar evde boş boş oturan kız olarak görüyo beni akrabaların sürekli sorması falan beni çok yıprattı. Umarım bigün normal bi insan gibi sabah kalkıp işe gidebilirim gerçekten ne yapacağımı bilmiyoru

Ben de aynı durumdayım. 23 yaşındayım mezun olalı 3 sene oldu 2 yıllık inşaat okudum istediğim gibi bir iş bulamadım görüşmeye gitsemde olumsuz oldu aslında olumlu olurda beni alırlar diye de korktum sanırım insanlarla iletişim kurmak çok zor utanıyorum çekiniyorum. Şimdi kendi mesleğimi bulamıyorum başka bir işte çalışıyım diye ilanlara bakıyorum onlara da içim razı gelmiyo ya da yapabileceğim işler olmuyo. Artık insanlar evde boş boş oturan kız olarak görüyo beni akrabaların sürekli sorması falan beni çok yıprattı. Umarım bigün normal bi insan gibi sabah kalkıp işe gidebilirim gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum

Ben de aynı durumdayım. 23 yaşındayım mezun olalı 3 sene oldu 2 yıllık inşaat okudum istediğim gibi bir iş bulamadım görüşmeye gitsemde olumsuz oldu aslında olumlu olurda beni alırlar diye de korktum sanırım insanlarla iletişim kurmak çok zor utanıyorum çekiniyorum. Şimdi kendi mesleğimi bulamıyorum başka bir işte çalışıyım diye ilanlara bakıyorum onlara da içim razı gelmiyo ya da yapabileceğim işler olmuyo. Artık insanlar evde boş boş oturan kız olarak görüyo beni akrabaların sürekli sorması falan beni çok yıprattı. Umarım bigün normal bi insan gibi sabah kalkıp işe gidebilirim gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum
Akrabalar zaten hiç rahat bırakmıyorlar insanı. Aile de öyle yapınca daha kötü hissediyor insan. Çok kötü hissediyorum ve korkuyorum ve bunu burası dışında kimse ile paylaşamıyorum.
Bende cidden tek istediğim bu kadar düşünmeden panik yapmadan normal bir insan gibi ise gidebilmek
 
Ilk göreve başlayacağım zaman günlerce bu düşüncedeydim aşırı korkuyirdum ya başaramazsam ya şu olursa diye diye gittim başlayınca alışınca her şey daha kolay.
Ilk gün küçük bir köy okuluna gittiğimde ilk derse girdig8mde aşırı heyecanlıydım ben şimdi napicam diye..
Ilk gündem bir seykeri bilmek hemen halletmek imkansız bilmiyorsan soracaksın danışacaksın başka rehber ogrt..zamanla işi öğreneceksin. Ve rutinin haline gelecek
 
Sectigim meslek rehber ogretmenligi ben kendime fayda saglayamazken baskalarina nasil faydam olabilir diye dusunuyorum yani gorusme esnasinda birsey sorarlar cevap veremezsem tecrubesizim yada insanlar beni istemezse sevmezse dislarsa
15 yıldır aynı isi yapıyorum(cok genis bir alan ve devamlı güncellemeler oluyor) hala bazen bilmedigim bir konuya denk geldigim oluyor. Görüsme esnasinda hemen net bir cevap vermek zorunda misiniz? Notunuzu alip arastirmanizi yapip belki daha tecrübeli birine danisip sonraki görüsmede cözüm sunabilirsiniz.
Ayrica herkes herkesi sevmek zorunda degil. Sizi sevenler de sevmeyenler de olacaktir. Siz kendinizden emin ve dik durmaya calisin. Zamanla cözeceksiniz ama baslamalisiniz. Yoksa durdukca düsündükce büyütüp daha icinden cikilmaz bir hale gelmelerine sebep olacaksiniz, zihninizde yarattiginiz kaygiyla.
 
X